De volgende uitdaging!

Hi iedereen,

Even ter info voor de mensen die het nog niet weten: na een (te) korte stop in België is het ondertussen Guinée en niet meer Malawi waar ik zit....

Natuurlijk kon ook richting Guinée de vlucht niet zonder horten of stoten verlopen hé.

Het begint goed, vanuit Brussel Zuid met de Thalys naar Parijs. Een paar Afrikaanse vrouwen die hectisch doen voor het instappen en de Thalys zo een 5-tal minuten tegenhouden (wij als belgen zouden dit toch echt niet durven?) maar anders heb ik een rustige treinrit gehad. Aangekomen in Parijs begint echter de misérie (en nu is het in het Frans hé).

Blijkbaar hebben ze de vlieger veranderd van een grote naar een kleinere. Met andere woorden, niet iedereen kon op de vlieger. Er was dus al een selectie voor het inchecken.... Maar Cathy had al een ticket gekregen via Airfrance vanuit Brussel dus ik was blijkbaar zeker van een zitje in de vlieger. Juist voor het inchecken (pas op dit heeft allemaal veel tijd gevraagd) blijkt dat de vlucht toch nog overboekt is. Opnieuw wordt er gevraagd wie er 2 dagen later wil vertrekken naar Conakry. Je krijgt er 600 euro extra voor, bovenop je hotel en eten. Klinkt aanlokkelijk maar ik heb een missie te volbrengen...

Dus eenmaal op de vlieger denk ik goed te zitten...

Hmm na twee uur vertraging zijn we nog steeds in Parijs. Blijkt dat onze vlieger een hapering heeft aan het landingsgestel. Oké dus veranderen van vlieger en dat heeft opnieuw een paar uren in beslag genomen met als vervelend gevolg dat de meeste Afrikanen (diegene naast mij toch) zat waren eer we op de nieuwe vlieger mochten.

Leuk was anders want terwijl ik probeerde te slapen pakte die constant mijn hand, echt akelig. En maar vertellen hoe mooi ik was, jak jak... Maar gelukkig had ik een knappe stewardman die het wat doorhad dat ik ermee verveeld zat en heeft me erdoor geholpen. Uiteindelijk komt alles goed hé…

We komen nu midden in de nacht toe in Guinée, nog altijd 28 graden, echt te warm voor een nacht.

Ik geraak gemakkelijk door de douane, ook bagage is geen probleem en wordt opgewacht door MSF.

Blijkbaar was er nog iemand voor MSF Swiss, die op de vlieger zat...

Ik word gedropt in een mooi appartement waar nog een française en een belgische woont. Is luxe daar. Wel beu om ze midden in de nacht wakker te moeten bellen maar na een kwartiertje wachten komt er uiteindelijk iemand open doen. Ik krijg een vlugge rondleiding, wat afspraken voor de komende dag en dan vlug in bed. Het is 3u in de morgen en Cathy is doodmoe...

De volgende ochtend mocht ik wat uitslapen en wordt daarna door een auto opgehaald richting bureau. Om eerlijk te zijn begon dan het verloren gevoel een beetje. Iedereen is zeer druk bezig met het schrijven van verslagen voor MSF Brussel, die voor het nieuwe jaar moeten doorgestuurd worden. Dit geeft als gevolg dat ik wat aan mijn lot overgelaten wordt. Ik zit en staar veel voor me uit.

Het project waar ik voor ga werken is niet in Conakry maar in Géuckédou. Dit is vanuit Conakry nog 2 dagen met de auto rijden. Maar er moeten eerst papieren voor visum en zo in orde gemaakt worden. Ik zou blijkbaar maar pas volgende week vertrekken naar Guéckédou. Naar het schijnt is er daar wel een leuk en nieuw team, ik ben eens benieuwd.

Momenteel heeft dit als gevolg dat ik me hier nog niet echt thuis voel, in Conakry. Ook de taal is echt vloeken en afzien. Ik begrijp veel niet en het geeft als gevolg dat ik voor het moment wat dicht klap.

Veel luister en weinig zeggen. En tegen de avond ben ik doodmoe...

Toegekomen op een leeg appartement, waar ik een 2tal uurtjes alleen zat vooraleer Katrien en Christine van werk toekwamen. Uiteindelijk zijn we nog gaan zwemmen met de groep. Dat maakte het wel laat maar anderzijds deed het wel deugd. 

De groep in Conakry zijn wel lieve mensen en behulpzaam als ze de tijd hebben maar het is toch compleet anders dan in Malawi. Mis het sociale gevoel toch een beetje.

Op politiek vlak ben ik op een goed moment aangekomen. Het is hier rustiger geworden en de avondklok van 18u is opgeheven. De spanningen zijn aan het verminderen en de mensen herleven blijkbaar weer. Tot voor kort kon je vanuit het appartement geweerschoten horen, vertelde Katrien. Nochtans denk ik er gisterenavond (als ik alleen zat) ook twee gehoord te hebben. Maar zeker ben ik niet want heb nog nooit een geweerschot van dichtbij gehoord. Alleszins mogen we nu (zoals gisterenavond) naar buiten om te gaan zwemmen. In Géckédou blijkt de situatie compleet anders te zijn. Daar is het allemaal veel kalmer en mag je sowieso de straat op.

Qua bezoek zat het ook wat moeilijk: er mocht blijkbaar niemand komen en je mocht ook in het land zelf niet rondtrekken. Aangezien je om de drie maand verplicht bent een week verlof te nemen, moest je in die week Guinée dus even verlaten (wegens de politieke situatie). MSF vergoedde een kleine 400 dollar hiervoor. Maar hoe het momenteel zit weet ik niet goed. Iedereen hoopt in ieder geval dat de situatie blijft zoals ze nu is zodat er wel bezoek kan langskomen want Guinée blijkt een mooi land te zijn om te bezoeken. We horen het later nog wel, als ik het tenminste versta in het Frans; hahaha...

Ik zit knal aan het water met het bureau en het appartement. Mooi uitzicht maar de geur is walgelijk. Veel vuilnis op het strand en de varkens lopen erin rond de neuzen. De warmte doet er ook geen deugd aan natuurlijk. Het is hier om te stikken.

Jaja ik weet het, het is dan eens warm en weer niet tevreden. Maar het zweet druipt constant van mij af. En plakken dat het doet... Ik kijk uit naar Géckédou waar het frisser en mooier (groener, forestiér) zou moeten zijn...

Zo, dit was al een kort overzicht van mijn eerste dagen in Guinée... Qua project kan ik dus jammer genoeg nog niet veel vertellen aangezien ik het nog niet eens gezien heb.

We zien wel wat de komende dagen brengen.

Knuffels Cathy

Alweer afscheid…

Jammer genoeg is dit al de laatste blog vanuit Malawi en dit met spijt in mijn hart.

Ik heb hier heel graag gestaan…

Er was zelf even de mogelijkheid om langer te blijven. De vroedvrouw die nu in Tekerani zit gaat wegens ziekte vervroegd naar huis. Het leek ons allemaal te mooi om waar te zijn dat ik haar project zou overnemen. Aangezien ik hier al 2 weken briefing krijg over hoe Malawi werkt en nog niets weet over Guinea, lijkt dit gewoon zeer logisch…

Jammer genoeg heb ik vandaag het nieuws vernomen van de head of mission in Malawi dat dit eigenlijk een persoon wegstelen is van Guinea….. Ok, is waar maar leek gewoon logischer als ik hier blijf hé…. Dus met spijt in mijn hartje schrijf ik deze laatste blog vanuit Malawi, een zeer prachtig land, waar ik enorm veel in geleerd heb….

Afrika blijft een zwaar land… het is gewoon zo onfair voor de arme mensen. Je komt een gezondheidscentrum binnen en weet al op voorhand wie het haalt en wie niet. Dit gewoon al door de luiheid van MoH.

MoH (Ministry of Health) is een groot probleem. Dit zijn de mensen die van het land zelf zijn en een contract hebben met hun land/gemeente en niet met MSF. Het is dus bijna onmogelijk om met hen samen te werken want ze luisteren niet naar MSF en zijn zeer lui. Het liefst van al hebben ze MSF zo vlug mogelijk weg. Zolang het hen maar niet overkomt.

Indien er geen gas of water is in het ziekenhuis zal daar geen kat naar kijken, met als gevolg dat de mensen niet geopereerd kunnen worden, dat er geen sterilisatie kan gebeuren, dat er geen bevalling mogelijk is…. Als je eens stilstaat hoeveel water er in een ziekenhuis gebruikt wordt kan je je wel inbeelden dat alles snel stilvalt. Dit is voor hen een moment van rust tot de kraan weer water geeft. MSF pikt dit natuurlijk niet en blijft voor alles een oplossing zoeken en blijft rondbellen tot er wel water of gas is….

Een ander leuk voorbeeld is dat je consultatie doet voor HIV en geen HIV testen hebt. Dat komen de vroedvrouwen van MoH maar pas te weten als de eerste patiënte voor hen staat. Of als je een bevalling wilt doen en tot de constatatie komt dat er geen handschoenen zijn. Maar dan doen ze gewoon niets want de schrik om ook HIV te krijgen is te groot… Komaan je weet toch wel wanneer je de laatste handschoen gebruikt of je houd je stock toch wel wat in de gaten? Niet dus…

Maar de laatste dagen heb ik enorm veel geleerd van Sofie. We hebben gewerkt met prematuren, zieke kinderen, apotheek, transfers, HIV consultatie/testen, verschillende gezondheidscentra geholpen…

Naast het werk is hier ook een ontzettend leuke groep die actief is en veel dingen samen doet. Zo hebben we afgelopen vrijdag een kerstfeestje gehad met alle staff van MSF, zowel expats als national staff. Er waren verschillende activiteiten zoals Matofototo, danswedstrijd, BBQ, zang… Het grappigste was de Matofototo, een modelwedstrijd voor dikke mensen. En ze zijn er fier op hoor, swingen met hun poep, goed de borsten vooruit,…. Iets wat wij ons niet kunnen inbeelden… De filmpjes zijn dan ook hilarisch en volgen zeker nog. Nu zijn die mensen echt wel mooie vrouwen en verdienen dat zelfvertrouwen.

De zaterdag was dan vroeg opstaan want Alec vertrok al naar huis en aangezien ik daarna niet verder kon slapen heb ik de zonsopgang van half vijf bekeken. Verder was zaterdag een dagje van boodschappen doen en wat in het centrum van Blantyre rondlopen. In de namiddag hebben we wat gerust en tegen de avond waren we uitgenodigd voor een filmpje.

Zondag ben ik naar Mulanje gegaan. Dat ss hier een zeer bekend gebergte, waar de inspiratie van Lord of the Rings (Mordor, voor de fans) vandaan komt. Het was met twee gezinnen die aan het zwembad wilden blijven dus ben ik er eventjes alleen vandoor gegaan om wat te gaan klimmen. Echt prachtig en deugddoend… En natuurlijk werd zondagavond opnieuw afgesloten met een kerstfeestje, maar dan onder de blanke expats hier. Er waren zelfs geschenkjes, iedereen moest eentje meenemen en er werd een spel rond gedaan. Een gezellige avond. Zo werd een drukke week ook met een druk weekend afgesloten….

Het zijn de laatste dagen hier en ze gaan zo vlug vooruit…. Maar het blijft genieten en zeer leerrijk.

Ik ben benieuwd en ergens bang voor wat Guinea zal brengen. Het blijft natuurlijk moeilijk voor mij omdat ik hier een zeer leuke groep had die ik nu wat leerde kennen. En het is natuurlijk zeer plezant dat de mensen mij hier graag hebben… Het was dan ook hun voorstel om te blijven…

(ZON)VERBRAND MET DE KERST, WIE DOET HET MIJ NA??

Hellow iedereen,

Ondertussen weer een tijdje geleden dat jullie iets van mij gehoord hebben.

Het is niet gemakkelijk om een pc te kunnen gebruiken, laat staan dat er dan internet

is. Het netwerk systeem is hier enorm op en af.... Ook de berichtjes komen niet altijd

door denk ik...

Anyway, ik was gebleven bij mijn luxueus leventje in het 4* hotel, hmm is nu compleet anders. Maar mij hoor je ondanks dit echt niet klagen. Dit is echt mijn leven, zalig om terug in Afrika te zijn en te kunnen werken met de locale mensen. Ondanks de vele moeilijke momenten...

Goed, laat ik gewoon verder gaan met mijn verhaal waar ik gestopt was, namelijk in Johannesburg afgelopen donderdag 9-12-2010...

Vrijdag goed op tijd naar de luchthaven vertrokken om zeker mijn vlucht te hebben naar Lilongwe. Maar goed dat ik daar op tijd was, bleek een zeer lange lijn te zijn en die Afrikanen kunnen er ook wat van om niet door te werken. Allemaal goed en wel, maar niet als ik nu mijn vlucht moet hebben... Eindelijk op de goede vlucht en mijn avontuur kan beginnen

In Lilongwe was het nog even zoeken om door de paspoortcontrole te geraken. Ze bekijken je altijd met een scheef oog (vertelt die wel de waarheid?). Omdat ik hier maar twee weken blijf, ben ik hier als toerist. Nu dit is moeilijk te zeggen als je met een satelliet telefoon rondreist met MSF erop...

Eenmaal buiten werd ik opgewacht door mijn driver van MSF. Wauw achter al mijn inspanningen om bij MSF binnen te geraken voelde het eindelijk ECHT aan.... Mijn driver met zijn MSF T-shirt en auto, fantastisch..... Ik kon al onmiddellijk mijn chechewa (de lokale taal) oefenen die ik wat in de afgelopen dagen geleerd heb op papier, maar dat maakt de uitspraak nog niet goed.... Hij vond het schitterend dat ik mijn best deed. Moni bwami (gegroet man), muli bwanji (hoe gaat het), zikomo (dank je wel).....

Lilongwe is de hoofdstad van Malawi en goed om aan te komen met mijn vlucht maar nu moest ik naar Thylolo zien te geraken.

Het was een rit die de hele middag (6u) in beslag heeft genomen, om dan nog maar in Blantyre (wordt aanzien als een soort tweede hoofdstad) te zijn. De lange rit had als voordeel dat ik een groot deel van het land heb gezien en een paar lokale markten gedaan heb die de driver Jims wou doen. Ik iedere keer mooi als een aanhangsel achter hem gebleven.....

Het was al donker eenmaal we in Blantyre waren en het protocol is dat we tijdens de nacht niet mogen rijden. De rit naar Thyolo zou voor zaterdag zijn. In Blantyre heb ik al onmiddellijk kunnen kennismaken met alle coördinaten en heads... Leuke groep waarbij het ijs al werd gebroken met een drankje en daarna op restaurant... Zitten hier ook wat Belgen en nogal wat koppels met hun kind.

Voor de eerste nacht mocht ik in een huis gaan slapen, een groot huis waar ik helemaal alleen in moest verblijven. Nu als je ergens slaapt met MSF dan heb je rond die huizen een grote omheining en bewaking aan de poort, met hond (die je dan in de nacht soms kunt horen blaffen). Ik hoopte dat dit niet voor de rest van de dagen zo ging zijn want ik haat het om alleen te slapen in een huis. Maar alles komt goed en we zien wel wat de tijd brengt.

Zaterdag werd ik opnieuw opgepikt door de koppels en uitgenodigd om ergens een goede koffie/thee te gaan drinken. Bleek zo een plaats te zijn in Blantyre waar alleen maar blanke mensen komen, ongelofelijk hoe ze het toch opsporen.

Daar waren nog mensen van Thyolo, zoals onder andere Sofie. Zij is de vroedvrouw waar ik de hele tijd met samen werk en van leer. Iedereen is hier blijkbaar met zijn familie, grappig want ik dacht altijd dat MSF dit juist niet graag had. Voor hen is dit natuurlijk weekend en het moment om in de stad Blantyre boodschappen te doen en eens goed te kunnen eten. Boodschappen doen was moeilijk voor mij, wat moest ik nu gaan kopen als ik niet eens weet waar terecht te komen? Behalve wat yoghurt had ons Cathy dan ook niets mee.... we gingen wel zien.

Wat gaan eten en tegen de late middag zijn we naar Thylo vertrokken. Thyolo is het district waar MSF vooral zit voor zijn HIV project (en andere projecten). Bleek dat dit maar een goed half uurtje rijden is. Opnieuw een stukje van het land gezien. Vooral veel thee plantages en ik verschiet hoe heuvelachtig Malawi in het algemeen is.

Er zijn 3 huizen voor de expats (=intertnationale mensen van MSF, zoals ik). Ik werd in huis nr 2 gedropt en wist dat ik nog met andere mensen ging zitten. Al gauw bleek dit een leuke verrassing te zijn want ik zie een bekend gezicht van op de training in Amsterdam. Kata is hier ook. Zij is diegene die het project doet dat oorspronkelijk voor mij bedoeld was in september. Normaal gezien werkt zij in Thekerani (een afgelegen dorp met geen contact of ontvangst) maar in de weekends komt ze naar hier om wat sociaal contact te hebben.

Omdat zij voor het moment er wat doorzit blijft ze nog een hele week bij ons in het huis. De andere persoon is Alec van Noorwegen, een architect, vriendelijke man. Mijn slaapkamer was al bloemrijk klaargemaakt door Kata, super ontvangst. Het blijkt feest te zijn in ons huis want de vegetarische dame is vertrokken en dus kan er voor het eerst in maanden een kip gebraden worden. Wat het leuke aan dit verhaal is dat de kip wel 5u in de oven heeft gezeten en als resultaat `perfect gaar` was...... Kata had er blijkbaar deugd van dat ik er was want ze voelde zich al een stuk beter. De avond werd in aangenaam gezelschap afgesloten.

Zondag zijn we met Kata en Izzie (Italiaanse dokter) naar de markt in Thyolo gegaan, wat gaan rondlopen en een `cafeetje`gedaan. Laat ik zeggen dat je er alleen maar cola kon krijgen. De zon scheen al goed door en het resultaat was ook later te voelen op mijn rug.... Op de middag had Alec nog twee mensen uitgenodig van Noorwegen die hij hier blijkbaar heeft leren kennen. Zondag was eigenlijk een zeer relaxte dag. Zoveel is hier ook niet te doen anders. Tegen de avond in huis nr1 Lord of the Rings gaan bekijken. Ook daar zie ik een bekend gezicht van op de training in Zweden, Jay van de Filippijnen. Hij werkt ook in Tekerani met Kata als dokter.

Zoals ik al zei was zondag eigenlijk eerder een rustige dag, vooral wat zenuwachtig naar wat de komende dagen zullen brengen. Er wordt hier ook vroeg in bed gekropen want het is ook vroeg op, iedere dag om 6u op....

Maandag werden Alec en ik werden opgehaald door MSF car waar de anderen ook in zaten, zoals Sofie onder andere. Een auto vol met blanke expats..... tja op zich is het eigenlijk maar 10 min wandelen naar the office maar iedereen is het hier zo gewoon om met de auto te gaan. Natuurlijk kreeg ik eerst een rondleiding in the office. Aangezien het project in thyolo zo groot is, is ook the office heel groot. Dit was vroeger het hospitaal (dat nu natuurlijk ergens anders gebouwd is), je kan je wel inbeelden dat the office uit verschillende gebouwen bestaat. Het zijn dan ook veel mensen die ik leer kennen. De hele voormiddag krijg ik informatie van Sofie en overstelp ik haar met vragen. Blij dat ik het in het Nederlands kan doen, haha.....

Op de middag heb je de keuze om op the office te blijven eten of naar huis te keren, waar ook uw eten wordt klaargezet door de mannelijke Nanny. Hij doet alles. Kuisen, afwassen, wassen en strijken, koken,.... ik voel me dus een super huisvrouw hier....

In de middag krijg ik het Thylo hospitaal te zien. Echt een proper en mooi ziekenhuis naar Afrikaanse norm. Het spijtige is dat ze het maar half zo groot gemaakt hebben als nodig is voor de populatie van Thyolo. Dit met als gevolg dat alle kamers en wachtruimtes overvol zitten. Het verloskwartier ligt vol met vrouwen die in vertraging zijn om te bevallen, met andere woorden dat het een keizersnede moet worden. Ze wachten op de dokter, die ging wel eens komen.....

Het `grappige` is dat de dokter verwacht dat de vroedvrouw naar hem belt indien spoed nodig is, terwijl de vroedvrouwen van hier ervan uit gaan dat de dokter wel eens zal passeren..... Als resultaat dat ze veel baarmoeder rupturen (= baarmoeder los gescheurd van de buik en vrouw doodbloed met kind erbij) hebben.......

Je ziet zo al het gezicht van Sofie wit trekken..... Zij heeft nog de dokter mogen bellen.... We zijn blijkbaar juist terug van de rondleiding hospitaal om in the office een feestje mee te maken.... Je begint met het werken rond half acht om dan rond half vijf a vijf uur te stoppen. De avond sluit ik met Kata af dat we een aflevering dokter House op haar pc bekijken. Zij is blij dat ze een even grote fan heeft gevonden om mee te delen...

Dinsdag, we gaan met de MSF car naar een health center Mvumbwe om eindelijk eens te zien wat mijn project inhoud in de praktijk. Jullie moeten weten dat ik hier voor PMTCT ben. Dit staat voor prevention mother to child transmission. Dan hebben ze het over de HIV tranmissie. Dit houdt echt veel in. Ik ga daar eens een bladzijde apart over maken want dit nu uitleggen zo dit verslag te lang maken. Maar ze checken ook hoe de HIV status is van moeder en kind (na de geboorte dan). Dit is heel, heel, heel erg simpel uitgelegd hoor. Daar mag ik al de consultaties doen met mijn vertaler, tof om `hand on` werk te doen.

Sofie geeft me een rondleiding en vertelt hoeveel er al verbeterd is ondanks dat het er nog schrijnend uitziet. Uiteindelijk als we terug vertrekken nemen we drie patienten mee naar het hoofd hospitaal in Thyolo die grondiger moeten onderzocht worden. Twee ervan waren zwangere mama`s die waarschijnlijk een abortie aan het doen waren. Raar om zo met jeepke vol te vertrekken. Ze goed afgeleverd in het ziekenhuis. De middag werd gevuld met meetings, de ene al meer interessanter dan de andere natuurlijk.

Het andere nieuws is dat Kata haar weer slechter voelt. Uiteindelijk krijg ik het nieuws te horen dat er vanuit MSF besloten wordt dat ze Kata naar huis sturen, eerst dacht ik voor een korte holiday maar blijkt dat het is om niet meer terug te keren. Ze heeft nog geen vliegticket dus wanneer is niet duidelijk maar is jammer nieuws om te horen. Voor het moment is ze hier nog hoor. Maar iedereen gaat naar huis met de feestdagen en het begint hier wat uit te doven van volk. De avonden zijn soms wat moeilijk door te brengen voor mij. Kata slaapt veel en Alec vertrekt zaterdag ook naar huis voor vakantie en werkt de hele tijd door. Dus ben wat op mezelf gewezen.....

Woensdag was een data dag. Pff een vermoeiende dag met een hele ochtend data update en veel informatie dat ik krijg om te onthouden. Is een vervelend stuk maar hoort erbij. Is iets wat je tijd moet geven. De middag ga ik naar een malaria presentatie en opnieuw bestaat de middag uit meetings.

Maar ernaast krijg ik ook wat tijd om een verslag naar jullie te schrijven.

Hoe de komende dagen eruit zien kan ik jullie nog niet vertellen. Wel dat het hier een luxe missie is hoor. Je hebt alles beschikbaar en het huis is gigantisch. Zelf een wasmachine en mixer...... Zo moet ik me Guinea niet inbeelden is me al verteld. Nooit goed om te beginnen met een luxueuse missie maar we zien wel. Verder gaat alles prima, wat krampen maar mijn darmen wennen gewoon weer aan het Afrikaanse eten. Het weer is hier wel zalig en de mensen zijn zeer vriendelijk.

Dikke knuffels

Ergens onderweg...

Hellow iedereen,

Van een wijze mama heb ik ooit geleerd `alles komt goed` en dat is een zin die me heel sterk houd.
Alles komt goed….. als je er maar in gelooft komt ook alles goed hoor….
Dat is tot nu toe zeker al zo geweest voor mij.

Dinsdag vertrokken vanuit Brussel en nog steeds niet toegekomen in Malawi (Blantyre)… Je moet het
maar kunnen.

Het zal maar pas vrijdagavond zijn dat ik toekom….

Hoe het allemaal begon:

- het begon eigenlijk al verkeerd in Brussel, vliegtuig is daar vertrokken met een uur vertraging,
aangezien ik maar 45min had om volgende vlucht naar Johannesburg te halen had ik al vlug door
dat ik al mijn vluchten niet meer ging halen. Beetje paniek want van alle vluchten (en dat zijn er
voor een 26jarige toch al wat) heb ik er nooit eentje gemist, laat staan dat ik er ook alleen voor
stond.

- Dus van Brussel naar Munich, met al een uur vertraging…. Eigenlijk heb ik in Munich snel
gevonden waar ik moest zijn voor een nieuwe vlucht. Alleen was die meneer niet zo goed in
zijn job (laat ik het maar vriendelijk zo houden e). Eerst en vooral boekt hij mij een nieuwe
vlucht naar Johannesburg via Dubai (?? Begrijpe wie begrijpe kan) om dan te constateren dat ik
natuurlijk nog later in Johannesburg ging zijn dan gewoonlijk en mijn vlucht naar Blantyre mis.
(nu moeten jullie weten dat er met South Africa Airlines maar 2x een vlucht naar Blantyre is per
week). Die meneer praat hem goed dat hij geen nieuw ticket kan boeken naar Blantyre want
het is met een andere Airline…. Ik moet mijn plan maar trekken in Johannesburg (als ik daar ooit
toekom) om een nieuw ticket te vinden naar Blantyre….

- Oke voor het moment kon ik niet veel anders dan gewoon alles aanvaarden. Dus Cathy vertrekt
met de volgende vlucht vanuit Munich naar Dubai. Een vlucht van 8u…. Lang en "stressbenen"
houden me constant wakker. Zelf geen zin om een tweede film te zien. Hmmm en ik was ook zo
vriendelijk geweest om een grote plaats vooraan af te geven aan ouders met een pasgeborene
(je bent een vroedvrouw of niet e)…. Maar het leuke is dat ik eens Dubai vanuit de lucht gezien
heb, met al zijn woestijnen en daar zo middenin een prachtige stad en vele hoge torens…. Zoals
Dubai ervoor gekend is.

- Voila we zitten in Dubai, waar ik constateer dat ik geen international bereik heb met mijn GSM.
Ai dit is vervelend want hoe laat ik de mensen van MSF (= AZG) in Blantyre weten dat ik er niet
zal staan op het geplande uur??? Ik zie dat er verschillende mensen zijn met een laptop en waag
het er mij op om bij een lieve mevrouw mijn hele verhaal te doen met als gevolg dat ik een mail
kan verzenden naar Blantyre en MSF Belgie (= MSFB) (ik stuur ook naar MSFB omdat ik wist dat
Blantyre nooit op tijd mijn mail ging lezen…). MSFB houdt het in de gaten en die hebben
kunnen bellen naar Blantyre, ze hadden het duidelijk begrepen….haha, je moet je organisatie nogal
kennen hé. Oke even gerust dat dit in orde gaat komen, is het nog 4u wachten op de volgende
vlucht van Dubai naar Johannesburg…. Ik zit er wel mee in dat ik het thuisfront niet kan laten
weten hoe ik er voor sta….

- Voila na een vlucht van WEER 9u kom ik toe in Johannesburg, opnieuw geen contact met mijn
GSM. Dus eerlijk gezegd weet ik niet goed wat me nu te doen staat. Ik had volgende problemen;
1) mijn baggage gaan afhalen maar dan moet ik via paspoort controle, geraak ik dan nog
binnen? 2) welke vlucht en wanneer te herboeken en waar moet ik hiervoor zijn nu? en 3) waar
zal ik slapen?? Veel vragen en op dat moment geen goed vooruitzicht.

- Maar alles komt uiteindelijk goed, toch na 2u rond te zoeken en 5km afgewandeld te hebben
in deze grote luchthaven. Met volgende oplossingen op dat moment 1) ik beslis om toch
eerst baggage af te halen en via paspoort controle passeren, zal wel zien of het mij problemen
geeft of niet, later… 2) ik luister bij South African Airlines of ze mij een nieuwe vlucht kunnen
boeken, zoals ik al wist vliegen die maar 2X per week, pas zaterdag, maar ze stellen voor om
op 9 december te vliegen met Malawi Airlines. Oke we gaan daar gaan luisteren, natuurlijk
office gesloten dus ik sta nog nergens. Er wordt voorgesteld om 9 december vroeg op de
luchthaven te zijn en dan te boeken als er nog plaatsen vrij zijn. 3) uiteindelijk kom ik terecht bij
Lufthansa airlines (de oorzaak van mijn vertraagde vlucht vanuit Brussels). Helemaal uitgeput en
radeloos… De man heeft het door en eindelijk krijg ik wat goed nieuws. Hij kan me een vlucht
boeken via Malawi airlines voor 9 december en geeft me een overnachting in een hotel. Yes ik
moet niet op straat of in de luchthaven slapen. Dit was een angel…. Daarbovenop krijg ik 3min
gratis beltime en food/drinks….

- Goed terecht gekomen in het hotel en wauw ik denk dat dit een 4* hotel is….luxe kamers,
luxe bufetten (zowel diner als ontbijt). Maar vooral ben ik blij met de gratis minuten die ik mag
bellen. Ik verwittig Blantyre en het thuisfront, iedereen gelijk opgelucht dat ze mij horen. ( het
eerste dat Blantyre vroeg is of ik mijn vader al gebeld heb, hahaha, dit was duidelijk dat er al
ongerustheid heerste van thuis). Maar kijk alles komt goed…. Mama, papa en Willem waren slim
geweest om mijn mail te controlen en hadden daar gelezen dat ik nog bestond op deze aarde…
Hadden al gebeld naar MSF en die kunnen de namen lezen van de vluchten, ze hadden gezien
hoe ik was gegaan en waar ik zat. Maar het feit dat ze mijn stem horen en dat ik in een hotel
onderdak gevonden heb is een geruststelling e….

- Ondertussen is GSM op internationaal aangesloten, dit stond blijkbaar af waardoor ik geen
ontvangst heb, maar alles is tip top in orde nu. Een groot problem dat ik gisterenavond
achterhaald heb is dat Malawi Airlines op de Blacklist staat bij MSf en we mogen daar absoluut
niet mee vliegen, aiaia daar gaat mijn vlucht op 9december in de ochtend…. Wat nu…

- Next, we zijn 9december in de morgen. Gebeld met Blantyre en die stellen voor dat ik reis naar
Lilongwe in Malawi, daar hebben ze ook een MSF car die me naar Blantyre kan brengen dan.
Allemaal goed en wel maar de vlucht voor 9 december heb ik wel juist gemist… Oke ik check uit
in het hotel en ga terug naar South Africa Airlines. Daar kan ik gemakkelijk ticket omruilen naar
Lilongwe…. Oke ticket is in orde, maar waar verblijf ik nu vanavond weer ? Ik trek mijn stoute
schoenen aan en keer terug naar Lufthansa Airlines, uiteindelijk zijn die de oorzaak geweest
van mijn miserie… Het is dezelfde kerel, maakt het gemakkelijk en hij begrijpt me compleet. Nu
leg maar eens uit dat ik niet met Malawi Airlines mag vliegen e….. Ik heb gewoon fair gespeeld
en alles uitgelegd, voor wie ik werk en waarom dit niet kan….. Uiteindelijk na 3u wachten in de
luchthaven komt ook dit goed.

- Besluit: ons Cathy zit op het gemak in nog steeds hetzelfde luxe hotel, all in, zelfde kamer als
gisteren, super douche….. Och ja het is nu zo en ik heb er mij bij neergelegd. Ik zit hier in mijn
zomerse kleren, effe mailen en dan aan het zwembad gaan liggen. Tja wat kan een men sanders
doen, het positieve uit zijn miserie halen e. En ik hoop op morgen een mooie toch met de car
van Lilongwe naar Blantyre, op die manier zie ik wat van het land e….. ALLES KOMT GOED…. Zie
je wel…

Oke mensen dit is al een lang verslag van mijn eerste twee dagen. Uiteindelijk weet ik nog steeds niet
hoe het werken is bij MSF, maar ik weet ondertussen wel al dat wachten en geduld een moeilijke les
wordt voor mij. Het waren me toch al dagen hoor.

Dikke kussen en big smile,
want ons Cathy zit terug in Afrika en is zo gelukkig…. Wat hou ik toch van Afrika….
Hughs…. (niet verkleumen van de kou daar, warme knuffels zijn onderweg)