De volgende uitdaging!

Hi iedereen,

Even ter info voor de mensen die het nog niet weten: na een (te) korte stop in België is het ondertussen Guinée en niet meer Malawi waar ik zit....

Natuurlijk kon ook richting Guinée de vlucht niet zonder horten of stoten verlopen hé.

Het begint goed, vanuit Brussel Zuid met de Thalys naar Parijs. Een paar Afrikaanse vrouwen die hectisch doen voor het instappen en de Thalys zo een 5-tal minuten tegenhouden (wij als belgen zouden dit toch echt niet durven?) maar anders heb ik een rustige treinrit gehad. Aangekomen in Parijs begint echter de misérie (en nu is het in het Frans hé).

Blijkbaar hebben ze de vlieger veranderd van een grote naar een kleinere. Met andere woorden, niet iedereen kon op de vlieger. Er was dus al een selectie voor het inchecken.... Maar Cathy had al een ticket gekregen via Airfrance vanuit Brussel dus ik was blijkbaar zeker van een zitje in de vlieger. Juist voor het inchecken (pas op dit heeft allemaal veel tijd gevraagd) blijkt dat de vlucht toch nog overboekt is. Opnieuw wordt er gevraagd wie er 2 dagen later wil vertrekken naar Conakry. Je krijgt er 600 euro extra voor, bovenop je hotel en eten. Klinkt aanlokkelijk maar ik heb een missie te volbrengen...

Dus eenmaal op de vlieger denk ik goed te zitten...

Hmm na twee uur vertraging zijn we nog steeds in Parijs. Blijkt dat onze vlieger een hapering heeft aan het landingsgestel. Oké dus veranderen van vlieger en dat heeft opnieuw een paar uren in beslag genomen met als vervelend gevolg dat de meeste Afrikanen (diegene naast mij toch) zat waren eer we op de nieuwe vlieger mochten.

Leuk was anders want terwijl ik probeerde te slapen pakte die constant mijn hand, echt akelig. En maar vertellen hoe mooi ik was, jak jak... Maar gelukkig had ik een knappe stewardman die het wat doorhad dat ik ermee verveeld zat en heeft me erdoor geholpen. Uiteindelijk komt alles goed hé…

We komen nu midden in de nacht toe in Guinée, nog altijd 28 graden, echt te warm voor een nacht.

Ik geraak gemakkelijk door de douane, ook bagage is geen probleem en wordt opgewacht door MSF.

Blijkbaar was er nog iemand voor MSF Swiss, die op de vlieger zat...

Ik word gedropt in een mooi appartement waar nog een française en een belgische woont. Is luxe daar. Wel beu om ze midden in de nacht wakker te moeten bellen maar na een kwartiertje wachten komt er uiteindelijk iemand open doen. Ik krijg een vlugge rondleiding, wat afspraken voor de komende dag en dan vlug in bed. Het is 3u in de morgen en Cathy is doodmoe...

De volgende ochtend mocht ik wat uitslapen en wordt daarna door een auto opgehaald richting bureau. Om eerlijk te zijn begon dan het verloren gevoel een beetje. Iedereen is zeer druk bezig met het schrijven van verslagen voor MSF Brussel, die voor het nieuwe jaar moeten doorgestuurd worden. Dit geeft als gevolg dat ik wat aan mijn lot overgelaten wordt. Ik zit en staar veel voor me uit.

Het project waar ik voor ga werken is niet in Conakry maar in Géuckédou. Dit is vanuit Conakry nog 2 dagen met de auto rijden. Maar er moeten eerst papieren voor visum en zo in orde gemaakt worden. Ik zou blijkbaar maar pas volgende week vertrekken naar Guéckédou. Naar het schijnt is er daar wel een leuk en nieuw team, ik ben eens benieuwd.

Momenteel heeft dit als gevolg dat ik me hier nog niet echt thuis voel, in Conakry. Ook de taal is echt vloeken en afzien. Ik begrijp veel niet en het geeft als gevolg dat ik voor het moment wat dicht klap.

Veel luister en weinig zeggen. En tegen de avond ben ik doodmoe...

Toegekomen op een leeg appartement, waar ik een 2tal uurtjes alleen zat vooraleer Katrien en Christine van werk toekwamen. Uiteindelijk zijn we nog gaan zwemmen met de groep. Dat maakte het wel laat maar anderzijds deed het wel deugd. 

De groep in Conakry zijn wel lieve mensen en behulpzaam als ze de tijd hebben maar het is toch compleet anders dan in Malawi. Mis het sociale gevoel toch een beetje.

Op politiek vlak ben ik op een goed moment aangekomen. Het is hier rustiger geworden en de avondklok van 18u is opgeheven. De spanningen zijn aan het verminderen en de mensen herleven blijkbaar weer. Tot voor kort kon je vanuit het appartement geweerschoten horen, vertelde Katrien. Nochtans denk ik er gisterenavond (als ik alleen zat) ook twee gehoord te hebben. Maar zeker ben ik niet want heb nog nooit een geweerschot van dichtbij gehoord. Alleszins mogen we nu (zoals gisterenavond) naar buiten om te gaan zwemmen. In Géckédou blijkt de situatie compleet anders te zijn. Daar is het allemaal veel kalmer en mag je sowieso de straat op.

Qua bezoek zat het ook wat moeilijk: er mocht blijkbaar niemand komen en je mocht ook in het land zelf niet rondtrekken. Aangezien je om de drie maand verplicht bent een week verlof te nemen, moest je in die week Guinée dus even verlaten (wegens de politieke situatie). MSF vergoedde een kleine 400 dollar hiervoor. Maar hoe het momenteel zit weet ik niet goed. Iedereen hoopt in ieder geval dat de situatie blijft zoals ze nu is zodat er wel bezoek kan langskomen want Guinée blijkt een mooi land te zijn om te bezoeken. We horen het later nog wel, als ik het tenminste versta in het Frans; hahaha...

Ik zit knal aan het water met het bureau en het appartement. Mooi uitzicht maar de geur is walgelijk. Veel vuilnis op het strand en de varkens lopen erin rond de neuzen. De warmte doet er ook geen deugd aan natuurlijk. Het is hier om te stikken.

Jaja ik weet het, het is dan eens warm en weer niet tevreden. Maar het zweet druipt constant van mij af. En plakken dat het doet... Ik kijk uit naar Géckédou waar het frisser en mooier (groener, forestiér) zou moeten zijn...

Zo, dit was al een kort overzicht van mijn eerste dagen in Guinée... Qua project kan ik dus jammer genoeg nog niet veel vertellen aangezien ik het nog niet eens gezien heb.

We zien wel wat de komende dagen brengen.

Knuffels Cathy