South Sudan Part 3

Hellow,

Again a week has passed by and not without any stories to tell….

Let me give you some updates:

Our refugee camp has been growing and growing and if I take a look outside, indeed more and more tents are showing up. Last week I was visiting a woman, who makes nice baskets for shopping. Just to support the women but her residence existed only of a tent (well, just some plastics put up in the shape of a tent) and a big box with all the clothes of her and her children in…. I can tell you that the nights are getting colder. Oké, cold is perhaps relative but if you have 40 degrees during day and only 25 degrees in the night, well then it can feel cold. But I felt terrible for this family. Really this is what their place was existing off and this with 6 children. What a life. Some people are already here for a couple of months.

El Fuj is a town (60 km from our camp Jamam) on the border with North Soudan and so a perfect entrance for military between South/ North Soudan and a target point. Last Friday we saw a lot of military tanks passing by, going direction El Fuj. Apparently something was going on. And indeed 2 days later, last weekend, El Fuj has been bombed, 12 bombs has been dropped with a plane. We were ready to evacuate but this was not necessary, luckily. This feels really strange as El Fuj is only 60 km away from our camp.

Water situation: well our WATSAN person is still busy with pumping and chlorinating the water.

Still didn’t had a lot of people to pass by until this morning. Like I told you before, it’s Oxfam who

distributes the water in the camp. This morning one of the Oxfam trucks had an accident on the road.

This happened just in front of our MSF compound and I can tell you, not nice. A child got killed and not in a nice way. On a short time a lot of people were gathering around the truck and starting to scream and cry. It was a goosebumps moment. Because of this situation our WATSAN person had a lot of work today. All the people were coming to the MSF water point, I think Oxfam was having a terrible day. But honestly, we were thinking already why we didn’t had quicker an accident. Cars and trucks are driving so fast on the road. Apparently the driver thought it was a dog…. Well, not so….

Food: well I have to tell you, incredible. Sometimes I think our MSF compound is not positioned on a good location but anyway. Well we had last Friday and Saturday a food distribution of UNHCR. During the last week we saw a lot of trucks passing by, driving to Doro (the other refugee camp, 60 km from Jamam, were we have another MSF camp). So UNHCR was getting food based for in total 80.000 people. The problem is that they don’t have a good stock place in Jamam and so the food had to pass by first for coming back after… But the organization was incredible. Once they arrived, they unloaded all the food (beans, rice, sorgum and oil for 40.000 people) next to our compound. And it was so funny to see. They organized 3 mountains of rice and only one man was sitting on each mountain. Not a single person out of the camp was thinking of attacking the food, not one. The people here are very disciplined. Starving outside and knowing that this amount of food is just in front of you? You could easily attack it with a big group…

But Jamam has been classified into 4 tribes and every day 2 tribes can come and have their food. I saw the food card of my translator person and this was so small. Can you imagine that you lose this important paper? When people arrive in the camp, they have to register them with every child. All this is standing on that little, important paper…. It is the Umla’s (the chef of every tribe) who takes care of the organized distribution. What a power this man has, but what a work he is doing.

Honestly I like the Umla’s. I also have a good contact with them because they bring the TBA’s to me every Saturday. As you know I have every Saturday the TBA meeting and it is getting a huge success.

Even the chefs are bringing the TBA’s to me personally. Like this, they know that they have been presented…. As I said, what a power and organization this man has. Anyway last weekend was again a big success. From 30, to 50, to 80 TBA’s. Every week the amount is growing and they are really interested to come and learn. It is so much fun to do. It asks a lot of energy and preparation but what an energy I’m getting out of it. Last weekend I learned them about danger signs and when definitely to come to our clinic. It was with some performing because they don’t understand English. We laughed a lot and after we sang. But they got the message because my weekend was busy busy.

So we come to the stories of last week in delivery ward….

Last week the number of deliveries was getting up and I’m really glad with it. The only thing

is that this means that we also have more complicated deliveries. Like I said before I have 2

regional midwifes who are helping me and I’m so happy with this. On the other hand I’m still final responsibility and so for every complication they still come to get me. What is good but exhaustive and until now, every night there was already a complication.

I had one car delivery last week… The woman came in, bleeding and premature. Diagnose; placenta preavia and a breech (means with the bottom down). So that means referral for Doro (where they have an operation room). I decided to go with the car (1,5h driving on a bumpy road and you never know when she gets into labour) but that means that one of the man expats had to come with me.

So Sebatian, our log supply, joined me. Of course she got in labour in the car. Luckily I had gloves with me and other materials. We were not far away from MSF Doro Clinic and that was good because with this placenta preavia she could easily bleed a lot and the baby was 7 months. The woman was doing fine and because the baby was so small she delivered in no time, in the car. It was fantastic to see how Sebastian (who never saw a delivery before) panicked a bit and started to scream on the radio to inform the doctor about it (well of course all the people of Doro heard about it). The baby was not breathing and I was glad when we entered the clinic. I started the reanimation and it took some time to get this baby breathing, eventually he cried. Sebastian was so impressed about this that some tears emerged with him.

Last Sunday I had the most terrible night ever. A pregnant woman, already pale because of blood loss, came in delivery ward. I had the most strange feeling about this woman and knew this was not going good. Unfortunate I couldn’t referral here anymore to Doro (too late and too dangerous for the militaries on the road). I had to fix it in Jamam. Diagnose: rupture retro (=behind) placentair and premature (7 months pregnancy/ not a life). She delivered a death baby but the biggest problem is that the uterus didn’t contracted and so she kept on bleeding and bleeding, with big amounts. And she was already pale from before. The thing is, I have NO MEDICATION at all in my structure.

Apparently we have problems with supply in everything, including medication. I had nothing to give. So I was 2 hours busy with contracting the uterus, all what I learned and experienced before. But I never had a mission with NO medications… Honestly, yes I was afraid to lose this mother. The doctor came to help me with the 2 regional midwifes. It was a nice cooperation and everybody follow-up my instructions with no discussion and this was nice. In the 2 hours the woman failed away…. I really wanted to referral this woman and on this moment I was so pissed with my chef. He clearly preferred to lose this woman then taking the risk that something happened with me. It is good in this situation that you have a chef who thinks likes this but I was so angry on that moment. After 2 sweaty hours and doing the bimanual compression of the uterus I was able to contract the uterus. The woman lost more than 3,5 L of blood but she stayed a life. The whole night I checked (and I was not on call) and at 6am I referred her to Doro. After 3 days I can tell you that she is still a life….

After wards I had a huge discussion with my chef… hehe…

Last weekend my SRH (sexual reproductive health) responsible from Brussels came for a visit to

see how things are going. It was nice to hear that she never saw this result before, in any project.

Apparently I had build up a great delivery ward and everything that I could put up in place was in place. Also all the paper work, hygiene, trainings, contact with the TBA’s,…. she was completely surprised. This was really nice to hear because typically I was thinking that I didn’t do enough.

Also from the team it is nice to hear that they find me a great midwife. Certainly because a lot of

people saw me working in this condition. Our doctor is really happy that I’m here in this project, if not she was sure that this woman hadn’t survive it. It is nice to get this appreciation, really it is hard working but it gives me also a lot of energy but after writing this, I cracked.. On this point I realized that I’m tired…

My last week in South Soudan started…. My replacer should arrive in a couple of days…

Big kiss X

Een week verder...

Hi iedereen,

een eerste dag dat ik op internet geraak. Erg e, heb ik eens internet, geraak ik er gewoon niet op van tijd....

Zo is het ook nooit goed e.

Wel zoals te verwachten was: het is hier een hel?? Ik weet niet goed hoe het te omschrijven.

Het is allemaal zo tegenstrijdig. De ene keer sta ik met tranen in mijn ogen, de andere keer kan ik mijn geluk niet op.

Maar ik ben heel erg tevreden met kleine dingen, jammer genoeg blijft dit gevoel niet altijd lang duren.

Maar dus eerlijk gezegd weet ik niet goed hoe mijn gevoel te omschrijven. Laat ik maar gewoon wat dingen op papier zetten en dan maken jullie maar zelf uit hoe ik me hier moet voelen e, hehe....

- Doro was echt niet leuk, vol bijen, teveel stof, snikheet, slapen op de grond, te grote groep,....

- Een dag gebleven in Doro om de eerste missie vroedvrouw te ondersteunen, op vraag van de MFP David (echte Antwerpenaar) en die bleek achteraf wel heel erg blij te zijn. Hij wist me de volgende dag te vertellen dat hij de vroedvrouw nog niet had zien lachen tot die dag dat ik haar wat ondersteund en vooruitgeholpen heb. Dus wel leuk om te horen natuurlijk en ik was blij dat ik iets had kunnen doen.

Toen hij mij vroeg of ik eens naar het circuit kon kijken en verbetering in kon brengen (dit allemaal op 1 dag), lag de druk dus wel redelijk hoog maar we hebben toch wat kunnen doorbreken.

- De weg van Doro naar Jamaan was ongeveer een 1,5u rijden, vol stof, droog, snikheet en geen kat te zien op de weg behalve vluchtelingen hier en daar.

- Aankomst in Jamaan was zeer hectisch. UNHCR had een meeting met alle vroedvrouwen en TBA's (traditional birth attenders) gepland voor hen en MSF.

Dus natuurlijk moest ik daarbij zijn en dit was al onmiddellijk bij mijn aankomst. Natuurlijk waren zowel de vrouwen als UNHCR nergens te bespeuren. In de snikhete zon beginnen zoeken en met succes. Eer iedereen ergens was verzameld, was er een uur voorbij gegaan. Niemand van de vrouwen spreekt Engels dus was het allemaal te doen met een mannelijke vertaler. Verschrikkelijke vergadering want UNHCR begon al direct over de meest gevoelige onderwerpen zoals vrouwen besnijdenis (zou blijkbaar gebeuren in dit vluchtelingenkamp), verkrachting en dat UNHCR bescherming geeft (welke bescherming kunt ge nu in godsnaam geven in een vluchtelingkamp?, beloof toch niets aan de mensen hier),... Ik voelde me vrij ongemakkelijk. Maar ik kon wel uit de vergadering begrijpen dat de vroedvrouwen graag een veilig onderkomen willen om hun bevallingen te doen. Eenmaal ze doorhadden dat ik de vroedvrouw van MSF was kreeg ik een hoop sollicitatiebrieven toegestopt. Allemaal in het Engels maar geen enkele vrouw die effectief Engels spreekt. Ze brabbelen er maar op los in het Arabisch tegen mij.... Moeilijk.

- Na de vergadering kreeg ik te zien wat het verloskwartier zou worden. Een piepkleine tent, opnieuw snikheet (hier in Jamaan is het nog warmer dan Doro) en in die tent moet ik zowel bevallingen, een materniteit en antinatale consultaties (= ANC) doen.... Onmogelijk! Dus ik heb gevochten voor extra plaats. Heb nu uiteindelijk nog de helft van een andere tent gekregen om consultaties te doen. Ik mocht dus beginnen....

Eerlijk gezegd, heb daar helemaal geen ervaring mee en steun moest ik ook niet verwachten hoor. Ik wist gewoon echt niet waar te beginnen en daar stond ik dan in mijn lege tent met de tranen in mijn ogen, verschrikkelijk. Had zelfs geen verlosbed of tafel, gewoon een lege tent..... Ik weet nog steeds niet hoe ik het weer gerealiseerd heb maar nu, na 4 dagen begint het vorm te krijgen. Met ups en downs hoor. Het plezante was dat mijn medische chef van Jamaan, Geof wou dat ik de volgende dag al begon met consultaties....

- Donderdag was mijn eerste dag met consultaties. Blijkbaar werkt er al een ‘vroedvrouw’ voor ons maar dan als vertaalster. Geen Engels hoor, neen ze spreekt gewoon de 4 talen die bestaan in het kamp. Ik kon dus helemaal niets beginnen. Ik had opnieuw een mannelijke vertaler nodig en dit is onmogelijk om uw werk te doen. Ik kan geen onderzoeken doen en die ene ‘vroedvrouw’ kan nog niet eens een bloeddruk nemen of weet niet waarvoor het dient.

- Brussel verwacht van mij dat ik een volledige materniteit opstart, vroedvrouwen zoek en hen training geef in pathologie zodanig dat zij na één maand daarop ‘gewoon’ verder kan bouwen. Euh! ze kunnen het vergeten hoor, de zogenaamde vroedvrouwen van hier kunnen zelfs nog geen temperatuur of bloeddruk nemen. Hoe moet ik dan in hemelsnaam gaan uitleggen hoe je een vacuum gebruikt.... En dan spreken ze nog niet eens Engels. Dus alle vertalingen gebeuren hier in drievoud. Via een man naar de vrouw en via die man terug naar mij. Hoeveel info of tijd er verloren gaat..... en of alles juist vertaald werd?

Het lijkt allemaal heel evident maar dit is een serieuze uitdaging. Het gebeurt veel sneller als ik Arabisch leer :D en dus zogezegd, zo bezig... Maar als ik terug kom staat dit op mijn verlanglijst, Arabisch leren. Dit is nu al mijn 2e missie dat ik dit denk....

- We slapen in tenten, de toiletten zijn echt gewoon putten in de grond. Het water om ons te wassens is hier altijd warm, te warm eigenlijk....

- De vrouwen die voor ons koken, wassen nooit hun handen en dus zijn er heel veel problemen met hygiëne en diarree. Zo koken ze echt 10 cm boven de grond. Maar ik mag niet klagen....

- Iedere ochtend sta ik op om 6u, ben dan als enige wakker en doe rustig mijn yoga en oefeningen. Dit allemaal onder de warme sterrenhemel en tegen de tijd dat ik klaar ben heeft de zon al zijn eerste zonnestralen getoond. Gewoon prachtig en ik zou alle dagen zo kunnen leven of opstaan. Erna staat iedereen op en zitten we allemaal rond het vuur te wachten op kokend water of tot de koffie begint te pruttelen. Zo eindigt ook onze dag maar dan met vele verhalen.

- Het team is veel kleiner en fantastisch, zeer aangenaam.

- Zo is ook mijn pakketje toegekomen van België, heerlijk om zoveel liefde te krijgen van jullie. Bedankt, deed enorm veel deugd en de snoepjes zijn meer dan welkom, alsook de koekjes. Stefaan is dus goed toegekomen, heerlijk kerel. Ook een echte Antwerpenaar en ik lach mij een breuk met hem. Is gelijk een grote broer voor me. Na één dag zei hij al dat mijn poolmanager van Brussel gelijk had, ik ben inderdaad niet op mijn mond gevallen. Blijkbaar ben ik daar zo gekend dus, maar positief bedoeld. Is ook waar, als het mij niet aanstaat laat ik het horen.

- Zo zat ik vandaag mijn ondergoed te wassen in de zon, naast Stefaan en waren we onze tactiek aan het bespreken voor de komende week. Ik ben wat afhankelijk van hem betreffende sensibilisatie in het kamp.... Maar je moest ons bezig zien, echt genieten doe ik van die momenten.

- Gisteren is een vrouw binnen gekomen uit het kamp met bloedingen, haar vriendin bracht haar binnen en dus via een mannelijke vertaler stelde ik vragen. Op het einde bedankte haar vriendin mij in het Engels. Ik verschiet mij een ongeluk en vraag haar of ze alles begrepen heeft in het Engels, waarop ze perfect Engels begint te spreken, blijkbaar is ze een teacher.... Halleluja, een vrouwelijke vertaalster, ik heb haar onmiddellijk een job aangeboden, houden die vrouw..... Heerlijk......... Mijn geluk kon niet op....

- Ondertussen heb ik mijn bed en eerste kast bekomen. Als ik toekwam heb ik dezelfde dag nog aan de logistiekers gevraagd om een kast te maken maar dit was blijkbaar een onmogelijke opdracht. Ik ben dus beginnen tekenen en uitgelegd dat ze plastiek kunnen gebruiken om schappen te improviseren. Na 2 dagen had ik mijn kast en iedereen was zo jaloers (blijkbaar vraagt de rest dit al sinds 2 weken) dat ze mijn kast hebben gepikt.... En ja ik heb dus over mij laten lopen (hun excuus was dat ik nog geen volk had) en een nieuwe gevraagd......

- Inderdaad, al 4 dagen hier en nog een enkele bevalling, wat frustrerend....

- Alleen antenatale consultaties en dit doe ik echt niet graag en dan komt de twijfel over mijn keuze om vroedvrouw te zijn. Ik werkte zo graag in Congo als verpleegster.

- Vandaag mijn tent wat op orde gesteld en het is nu heerlijk slapen....

Wat info over het kamp?

- Jamaan heeft ongeveer 32000 vluchtelingen en dit groeit alleen nog maar.

- Er wachten nog duizenden mensen in Noord Soedan om de grens over te steken, dit is ongeveer een 100km verder maar in die 100km is er geen waterbron en zitten de mensen dus vast.

- Mortaliteit is nog niet gekend, wij hebben nog niemand verloren.

- Meeste consultaties zijn voor malaria of bloederige diarree

- Het enige wat je kan doen tegen bloederige diarree is hygiëne met zeep en om zeep te gebruiken moet je water hebben L

- Het water begint hier op te geraken, we gokken nog op 2 dagen en dan fini.... Dit is gewoon verschrikkelijk. Mensen moeten hier leven met minder dan 3L per persoon en ze vechten er echt voor, ook vrouwen en kinderen..... Oxfam en MSf zijn bezig met boren maar het lukt maar niet en iedere keer valt alles ineen. Momenteel wordt er water met trucks aangevoerd maar ook hier zijn er problemen met de chauffeurs die hun job niet doen.

- En ‘of course’ is er geen eten, ook wij leven uit blik. Pasta met tomatensaus... Maar geloof me, ik ben zo geconstipeerd als iets en sla alle vocht op... Dit wordt weer een bolle Cathy hoor.... Maar dit is het minste van mijn zorgen.

- Zo had ik een zwangere vrouw die hier al 2 maand is en geen tent heeft, UNHCR heeft tenten uitgedeeld maar er waren er niet genoeg voor iedereen. Nu heeft ze niets om onder te slapen en dit met 6 kinderen.... Dit leven kunnen jullie zich niet voorstellen, ik kan het al moeilijk geloven en ik sta er met mijn neus bovenop....

- Televisie beelden....... het is allemaal waar.... maar dan levenecht

- In het kamp loopt een baan en MSF mag maar langs 1 kant lopen. Aan de andere kant zijn ze bezig met ontmijnen... Onbegrijpelijk toch? Gewoon zeg! aan de andere kant van de weg zijn ze aan het ontmijnen... Maar het zou veilig zijn.

- Het gebied waar nu het kamp ligt zal over 2 maanden overstromen eens het regenseizoen aanbreekt en dus moeten we verhuizen naar de andere kant. We zijn ermee bezig.

- Leuke verrassing was Erika. Met haar heb ik samen gewerkt in Libië.... Heerlijk om haar terug te zien.

- Dikwijls voel ik me zeer eenzaam in mijn werk. Ik werk alleen als expat, terwijl de dokters samen werken met de verpleegsters en dus sociaal bezig zijn of discussies hebben. Ik zit dikwijls alleen en zoveel bevallingswerk is er nog niet.... wel nog veel te organiseren.....

Voila dit is het een beetje,

zoals jullie wel zullen merken weet ik nog niet goed hoe mij hier te voelen maar anderzijds ben ik in kleine dingen ook gelukkig hoor.

Wat een ferme uitdaging weer, op een totaal ander vlak en wat heb ik nu te klagen? Niets toch..... Ik geniet ook zo hard van het te warme weer en de hemel.

Het is echt buiten leven en ik houd daar zo van.

Horen jullie eigenlijk iets op het nieuws hiervan?

Ook dit komt wel weer goed voor ons Cathy....

A lonely Valetines Day

14 februari 2012, Zuid Soedan (deel 1)

Wie had nu verwacht dat Cathy in februari in Zuid Soedan zou zitten ipv Masisi (waar ik nog steeds niet geraakt ben)? Ik in elk geval niet en het is dan ook een aangename verrassing om uit de emergency missie in Congo te worden getrokken en in een nieuw land en in een nieuwe missie geplaatst worden. Gelukkig dat we flexibel zijn. Niet altijd zo gemakkelijk want dit vraagt opnieuw weer veel energie. Een week onderweg zijn, een nieuwe context, land, cultuur, groep, project,.. Maar bon we werken voor iets bij MSF.

Zuid Soedan is nog maar sinds half 2011 onafhankelijk geworden van Noord Soedan en heeft als nieuwe hoofdstad, Juba. Alles leek goed te lopen maar jammer genoeg met veel beloftes die nog steeds niet zijn verwezenlijkt. Het grootste probleem is echter de olie, altijd dezelfde boosdoener. De olie pijpen liggen in Noord Soedan maar de olie voorraad komt uit Zuid Soedan. Hoor je al de problemen aankomen nu die landen onafhankelijk geworden zijn?

De aankomst in Juba was al een avontuur op zich. De luchthaven heeft gelukkig een goede landingsbaan met 1 onthaalruimte. Geen bagageband maar mannen die de bagage vanuit het vliegtuig naar de onthaalruimte brengen. Het wordt me dan ook al snel duidelijk dat dit geen zwaar werk is als er maar 6 koffers zijn meegekomen voor een volle vlucht. Gelukkig stond mijn zak er bij maar het merendeel van de mensen had misérie. Ik heb dubbel geluk want ook het verkrijgen van een visum verloopt voor mij zonder moeilijkheden. MSF had gevraagd om een visum van 3 maand aan te vragen maar had ook verwittigd dat dit haast onmogelijk zou zijn. Blijkbaar doen ze heel moeilijk. Daar was bij mij niets van te merken. De man riep me en ik dacht problemen te hebben maar hij keek me in de ogen en zei dat hij voor mij een uitzondering wou maken, maar alleen voor mij en heb er bovenop nog een visum gekregen met meerdere entrées…. MSF stond perplex, haha….. Dat hadden ze nog nooit meegemaakt..

Een aangename verrassing toen ik op bureau toekwam: een bekend gezicht uit Guinée stond me op te wachten. Het was heerlijk om die vriendin terug te zien. Ze wist dat ik kwam en wou het als verrassing houden. In Juba was het dan ook een aangenaam arriveren en alle briefings waren goed georganiseerd waardoor ik vlug klaar was en ik zaterdagmiddag en zondag kon ontspannen. MSF logeert in het betere gedeelte van Juba, met restaurants waar we eens goed ons buikje konden vullen. Jammer genoeg met de nodige WC bezoekjes achteraf. Ik ben niet meer gewoon om te eten. Verder was het echt ontspannen. Volleybal gespeeld met ICRC (internationale Rode Kruis) met een wijs team en goede sfeer, leuke “women talk” gehad met mijn vriendin van Guinée, typische vrouwenfilm gekeken,…. Och gewoon even rustig aan doen.
Juba was wel heel warm en het slapen was dan ook verschrikkelijk, dus aan die vermoeidheid heb ik nog niet veel kunnen doen. Ik had zaterdagavond briefing met mijn medische verantwoordelijke, waarbij ik even had laten vallen dat ik wat last heb van draaiingen en of ze mijn bloeddruk niet eens kon controleren. Bleek dat die toch wel heel laag is waardoor mijn verantwoordelijke dan ook wou dat ik zondag mijn bloed ging controleren in het ziekenhuis van Juba….. Heb ik maar wijselijk voor gepast maar ik verhoog mijn water inname wel wat…

Maandag dan eindelijk vertrokken naar Maban. Maban is een soort van deelstaat in Zuid Soedan. Het ligt tegen de grens met Noord Soedan (Kartoem als hoofdstad), in het noord- oosten van het land, ook wel gekend als het gebied van de Upper Nile. Wie op de kaart kijkt: in de buurt van Malakai. In Maban liggen 3 dorpen waar ook de 3 vluchtelingkampen naar vernoemd zijn. We hebben El Fuji, eerst ontstaan, dan Doro en als laatste Jamaan. Het is in Jamaan waar ik zal werken als vroedvrouw. Omdat er alleen maar in Doro een ‘degelijke‘ landingsbaan is, ben ik daar aangekomen. Het landen was opnieuw een spektakel. De hele landingsbaan wordt afgezet met mensen van MSF omdat er anders dieren of kinderen over de baan zouden lopen. Dit is afgelopen week gebeurd met een geit, gelukkig is toen alles goedgekomen. Doro is een kamp dat al 3 maand bestaat en het meest op punt staat. De kampen bestaan steeds uit vluchtelingen uit het Noorden omdat er daar nu een burgeroorlog heerst. De mensen uit het Zuiden wensten de mensen vanuit het Noorden eerst welkom omdat Zuid Soedan ook jaren in een burgeroorlog geleefd heeft en de situatie herkenbaar was maar nu beginnen er onrusten te ontstaan. Het water begint op te geraken en de mensen van het Zuiden willen hun land terug….. MSF heeft hier een heel ziekenhuis opgebouwd, bestaande uit 8 tenten waarbij iedere tent zijn functie heeft. Zo is ook het verloskwartier in een tent. Overdag wordt het hier 45 graden dus dit echt bakken in die tenten. En ook ons slaapkamp bestaat alleen maar uit tenten. Ikzelf slaap momenteel op de grond omdat er niet genoeg matrassen zijn en ik kan jullie verzekeren dat zo een uitgedroogde grond echt hard is om op te slapen.
Het grappigste is dat we hier geen variatie hebben in eten, enkel pompoen en rijst, maar dat we iedere avond allemaal op Wifi zitten…. Is iets dat ik maar moeilijk kan vatten. Ook de wc’s en douches zijn echt overlevingsplaatsen. Het is een gat boven de grond met de nodige geur en vliegen…. Het zit hier vol met bijen en slangen dus zo comfortabel voel ik me niet op de grond maar het is overleven.

Morgen rijd ik door naar mijn eigen project in Jamaan. De groep is daar iets kleiner en er is nog minder eten maar blijkbaar hebben we wel een goede douche…. Er moet nog van alles opgebouwd worden rond het verloskwartier en ben dan ook benieuwd hoe ik dit op poten ga zetten. Vandaag heb ik in Doro gewerkt. De MFP had me gevraagd om een dag te blijven omdat de vroedvrouw hier een eerste missie is en wat moeilijkheden heeft. Echt geen gemakkelijk positie voor een eerste missie. Er bestaan hier geen opgeleide vroedvrouwen en dus is het zoeken naar vrouwen met een beetje interesse om bij te leren op medisch vlak, om nog niet te spreken over het communicatie probleem. (Noot voor mezelf, Cathy ga toch aub Arabisch gaan leren bij uw zus). Ze werkt met 15 traditionele vroedvrouwen en ik heb haar wat op weg geholpen qua ideeën en activiteiten die ze de volgende weken kan uitwerken. 15 is veel te veel en we hebben vandaag dus samen een job omschrijving opgesteld en besproken hoe ze mensen moet interviewen en uitkiezen. Ik denk dat de MFP wel tevreden was en ze vroeg of ik om de week terug kon komen naar Doro of zij naar Jamaan kon komen om in contact te blijven. Voelt zo raar aan om nu al een eerste missie zo te ondersteunen terwijl ik dit zelf nog maar 14 maanden doe.

Ben eens benieuwd wat er mij de komende weken in Jamaan staat te wachten in mijn verloskwartier. Gaan die 4 weken wel voldoende zijn? Ik houd jullie alleszins op de hoogte.
Wordt vervolgd…..

Congo - Viadana

10 februari 2012, Viadana

Congo....
Wat Masisi moest worden, werd een missie bij de Pool Urgence Congo (PUC) in Viadana. Viadana, een dorp midden in het prachtige Congolese regenwoud met zijn gastvrije en lieve dorpelingen.
Het is voor de PUC de eerste keer dat ze een malaria missie lanceren en dus voor iedereen een nieuwe werkwijze en nieuwe verwachtingen van statistiek.

Ons team bestond uit 13 mensen waarvan ik de enige expat was. Ik dacht dat dit zeer moeilijk zou worden maar dit was helemaal niet het geval, integendeel.
De eerste week was wat aftasten maar eenmaal ze begrepen dat ik een zeer emotionele persoon ben, die behoefte heeft aan troost bij het verliezen van een kind, zaten we op dezelfde golflengte.
Het team was fantastisch en ik werd op handen gedragen. Niet alleen door mijn team maar ook door de bevolking. Al snel werd hun duidelijk dat ik mijn werk met hart en ziel doe en voor iedere zieke strijd.

Zo heb ik in mijn verslag hele mooie verhalen die zowel positief als negatief eindigen....
Waar te beginnen? Alle dagen gaf Viadana mij een avontuur dat niemand mij nog kan afpakken. Het voordeel om in het regenwoud te zitten is de rust, de natuur met zijn rijke fauna, de verse lucht, opstaan en gaan slapen met de zon maar het heeft natuurlijk ook nadelen. De weg is niet onderhouden, de gezondheidszorg is moeilijk te bereiken, medicatie is schaars, geen eten of weinig variantie erin en geen hygiëne... Maar je leert 'overleven' in de natuur en ook hier heb ik toch vlug mijn comfort gevonden.

Op dag 1 (vrijdag de 13e) begon mijn avontuur al met een accident. Door de staat van de weg en een inschattingsfout van de chauffeur is de auto beginnen wegslippen en zijn we op ons zijde terechtgekomen. Gelukkig is alles in vertraging gebeurd en waren er geen gewonden. Het was even schrikken om erna vlug de auto te moeten verlaten, wat een reflex.

Ik dacht vast te zitten en te moeten overnachten in één van de hutjes maar wonder boven wonder was de auto na een half uur eruit getrokken en waren we weer op weg.
Onvoorstelbaar wat een kracht er schuilt in de range rovers van MSF. Het is dan ook niet verwonderlijk dat deze auto's verboden zijn in Europa. Er was niets van schade te bespeuren aan de auto, zelf de antenne en de zijspiegel stonden nog recht....

Na 3 dagen onderweg te zijn was ik blij aan te komen in Viadana. Helemaal door elkaar geschud en moe van de lange weg. Ik werd onmiddellijk als verantwoordelijke gesteld voor de apotheek (typisch als je expat bent) en dat gaf me al veel werk. Er was nog niets op orde gesteld en als perfectionist wil ik alles correct hebben.
De missie bestaat uit 2 delen. Het ziekenhuis in Viadana zelf, waar alle erge gevallen van malaria terechtkomen en waar een nationale MSF dokter en verpleegkundige continu aanwezig zijn. Daarnaast hebben we 2 mobiele klinieken die het regenwoud intrekken naar de gezondheiscentra's om te sensibiliseren dat MSF hier is met gratis zorg voor alle zieken, te consulteren en een triage te doen om de erge gevallen van malaria te vinden. De zware gevallen sturen we dan door naar het ziekenhuis.
Ik was deel van de mobiele kliniek. Zo deed ik per dag ongeveer tussen de 130 en 160 consultaties. Natuurlijk had ik bijna alle dagen enkele erge gevallen van malaria en daar schuilt nu net de verantwoordelijkheid en moeilijkheid van het werk. Alle dagen was ik bang om een kind te verliezen en jammer genoeg is mij dit teveel overkomen.

Het is iets wat wij (ook ik niet) nooit zullen begrijpen. De zieke mag nog naast het gezondheidscentrum liggen en daar gratis zorg krijgen, dan nog prefereren de ouders eerst een traditioneel toxisch geneesmiddel (waar ze een hoge prijs voor betalen) te geven en pas als het bijna te laat is komen ze bij mij terecht.

Een voorbeeld: wanneer er bloedarmoede is bestaat er maar 1 middel namelijk bloedtransfusie, maar niet het geven van een sap afkomstig van planten. Zo wordt het blad van de papaya- en advocaad boom gekookt tot een
toxisch middel en wordt dit gegeven als traditioneel geneesmiddel..... Natuurlijk helpt dit niet, integendeel. Het kind heeft het dan ook niet overleefd....

Ouders zullen ook nooit de waarheid vertellen aan ons over wat ze al als medicatie proberen geven hebben vooraleer naar ons te komen. Op die manier heb ik veel te veel kinderen verloren. Zo kwam een jongen bij
mij terecht die in een soort van trance was. Zijn mond was volledig besmeurd met schuim en een witte brij kwam eruit. De moeder zegt niets gegeven te hebben en voor hondsdeilheid moet je eerst honden hebben (wat daar haast niet het geval was). Ze blijven echter koppig zwijgen..... steeds met negatief gevolg voor het kind.

Ik heb niet alleen kinderen verloren aan malaria maar ook aan uitdroging. Een jongen, jonger dan een jaar, komt bij me binnen met een non stop diarree (je moet altijd denken aan cholera). Zijn ogen lagen enorm diep in zijn oogkassen en de huid bleef rechtstaan. Dit was blijkbaar al een week gaande. Het kind had zelf geen slikbewegingen meer als we water gaven en het vinden van een ader was bijna onmogelijk. Ook hier is 2u later dit kindje gestorven. Verschrikkelijk om die laatste moeilijke ademhalingen en gekreun aan te horen.

Ook aan meningitis heb ik eentje verloren. Test voor malaria was negatief en ieder kind dat binnen komt voel ik aan de fontanel (plaats op het hoofd waar de schedel nog niet is toegegroeid het eerste levensjaar). Hieraan kan ik al voelen in welke staat het kind is. Is die plek zeer diep gevallen dan is dit vooral ten gevolge van uitdroging maar nu had ik een fontanel met vocht onder die gelijk op barsten stond, wat een symptoom is van meningitis. Jammer genoeg is de medicatie hier haast niet te vinden voor de behandeling.

Ook een baby van 2 weken heb ik verloren. De mama duwde de zieke baby in mijn handen en keek me diep aan met een wanhoopsblik, verwachtende dat de blanke nu alles zou kunnen doen. Maar ook hier heb ik niets meer kunnen doen. De baby blies zijn laatste zucht bij me uit, hij had nog warm maar een koud geel/ grijze kleur. Verschrikkelijk dat je niets anders kan doen dan het slechte nieuws vertellen en troost bieden.
Dikwijls heb ik mij afgevraagd waarom ik daar was. Welk verschil geeft het? De kinderen die ik effectief moet hebben en vinden komen steeds te laat bij me toe.

Maar in dit hele avontuur is er 1 super verhaal. Het heeft aan het hele team een boost van energie gegeven maar vooral voor mij was het een super einde.
Giselain, jongen van 6 jaar, 15 kg was zo één van de kinderen die eigenlijk veel te laat is gearriveerd bij mij in het gezondheidscentrum. De moeder droeg hem en ik pakte hem over terwijl ik een vlugge check up deed bij hem. Duidelijk een erg geval van malaria en om door te verwijzen naar het ziekenhuis. Ik gaf de nodige directies aan de mama en het doorverwijsmateriaal (nog steeds met Giselain in mijn armen) als plots de mama heel hard begon te wenen. Ze dacht dat Giselain eigenlijk al dood was. Eerlijk gezegd was ook ik heel erg bang dat dit het geval was. We moesten dringend naar het ziekenhuis maar de mama bleef maar doorhuilen. Ik kan geen tijd verliezen en maakte een vlugge beslissing. Ik liet al mijn consulaties achter, pakte Giselain stevig beet, draaide een doek rond mijn middel en sprong op de motor richting ziekenhuis. Het is 30 min rijden, 15 kg dat steeds wegzakte in mijn armen en bewusteloos hing, het proberen voelen van een ademhaling of hartslag maar wat ik vooral een half uur gedaan heb is bidden tot mijn boma. Als je dit kind van mij afpakt verlies ik alle energie en motivatie om verder te gaan. Laat dit alsjeblieft niet het geval zijn....... Toegekomen in het ziekenhuis schreeuwde ik naar de dokter en we zijn er allemaal opgesprongen. Catheter plaatsen en de eerste zorg toedienen , we hebben alles gedaan wat we konden. Verder is het wachten geblazen. Zo heeft Giselain 4 dagen mijn hart doen laten bevriezen. Zijn situatie verbeterde maar niet. Iedere dag ging ik hem bezoeken en luisterde ik bij de dokter hoe hij het deed.
Tot ik de week erna in hetzelfde gezondheidscentrum bezig was en een aangename verrassing kreeg. Giselain stond springlevend met een grote glimlach naar mij te zwaaien en kwam me een dikke knuffel geven. Ik kon wel huilen..... Ik ben ervan overtuigd dat ik naast hem ook veel kinderen gered heb. Gelukkig maar.

Het was een zeer vermoeiend werk want ik heb nieuwe gezondheiscentrums geopend en dus moet je steeds al je energie geven voor een nieuwe start maar een ik eindig met een zeer voldaan gevoel. Het was opnieuw een pracht van een belevenis in een dorp waar ik ook zo warm werd ontvangen.

Volgende missie: Zuid Soedan.
Ik ga daar in een vluchtelingkamp gaan werken, 26000 Noord-Soedanezen
op de vlucht. Het wordt een grote uitdaging want Soedan is geen gemakkelijk land.

Aankomst in Congo

09 – 01 -2012

Hellow iedereen,

Een eerste verslagje? Wel enerzijds valt er al veel te vertellen en anderzijds kan ik nog niet veel vertellen over mijn werk.

Mijn vlucht was vermoeiend. Lang en vol met kinderen. Er was ook een tussenstop in Cameroen, waar we een uurtje moesten wachten. Maar ik ga er niet over klagen. Waar ik het wel lastig mee had is dat ik mij afvroeg waarom ik dit toch graag doe? Waarom wou ik nu weer vertrekken en iedereen achter laten? Het was dus een 9 uur durende vlucht met heel wat gepieker. Weer het onverwachte avontuur waar ik zal instappen, de onzekerheid van de omgeving,…. Maar eenmaal op Afrikaanse bodem was al het gepieker weg en ga ik voor mijn avontuur. Ik voelde me alweer onmiddellijk thuis. Het is alsof ik nooit uit Afrika was geweest. Wat houd ik toch van deze cultuur.

Een eerste indruk op de luchthaven was dat Congolezen vrij agressief kunnen zijn. Maar de ontvangst door de MSF staff doorbrak gelukkig dat gevoel. Ik ben toegekomen met nog twee families die nu terug keerden na de evacuatie van de verkiezingen. Terzijde, hier merk je dus niets van het feit dat mensen eventueel tegen Kabila zouden zijn. Echt helemaal niets. Er zouden wat manifestaties geweest zijn maar daar zie je nu niets van. Alleen is er het feit dat Kabila nu geen lonen meer betaalt... zie verder.

Zoals ik al zei was het ontvangst zalig. Een toffe MSF chauffeur en in de auto kreeg ik onverwachts al een telefoon tegen mijn oor geduwd. Verrassend genoeg was het Alec (iemand die ik ken vanuit Malawi) aan de telefoon die me uitnodigde om te verhuizen van huis zodat ik hier in het huis bij hem zit. En de pizza zou klaarstaan als ik toekwam. Soms is het lang rijden van de luchthaven naar de MSF huizen door al de files, tot 4u toe, maar dit was nu gelukkig niet het geval. Maar wauw dat was een leuk ontvangst en het was aangenaam om een bekend gezicht te zien. Hierdoor voel je je vlugger thuis en krijg je ook gemakkelijk contact met de rest van de groep. Je wordt overal mee naartoe genomen.

Donderdag was een briefing dag. Vrijdag normaal ook maar onverwachts mocht ik met de dokter mee assisteren bij sollicitatiegesprekken. Bedoeling was het aannemen van een nieuwe verpleegkundige en ik mocht de medische vragen stellen. Allemaal goed en wel maar ik wist dit 5 min op voorhand, in het Frans en had dit nog nooit gedaan. Maar we zijn ervoor gegaan. Ik heb een paar vragen gesteld die ook over de omgang met een patiënt gingen, wat voor mij nog steeds het belangrijkste blijft. Iets medisch kan je altijd bijleren. Van de 6 kandidaten was het leuk te horen dat zowel de dokter als ik onmiddellijk op dezelfde golflengte zaten. We hebben er 5 min over moeten praten en we waren er uit. Zo is het leuk aannemen van mensen natuurlijk. Het is een Nathalie geworden,….

Vrijdag kreeg ik ook het bericht te horen dat er nog steeds schietincidenten zijn in Masisi en dus zal Masisi de komende maand nog niet terug open gaan. Jammer maar hierdoor krijg ik de kans om bij de PUC (Pool d’Urgence Congo) te gaan werken. Ik vertrek donderdag 12 januari naar Viandana voor een malaria epidemie. Het zou maar voor een maand zijn. Blijkbaar ga ik naar een zo afgelegen gebied dat je er alleen maar geraakt met een moto taxi. Dus geen MSF auto’s. Naar het schijnt zeer spannend en je hebt in Viandana NIETS, gewoon NIETS…. Alleen een prachtig uitzicht. Ik vlieg eerst vanuit Kinshasa naar Mbandaka (Westen), dan naar Niangara waar ik onze psycholoog Elias van Misurata terug zal zien en blijf overnachten. De volgende morgen zouden we dan vroeg vertrekken, eerst naar Isiro en van daaruit op de moto om in Viandana te geraken. Ik moet zelf vanuit Kinshasa mijn persoonlijk motorpak en bescherming meenemen, samen 13 kilo. Aangezien Alec voor deze planning verantwoordelijk is heeft hij me een mooie trip bezorgt. Hij is zelf al jaloers. Ben benieuwd.

Nu ik denk dat dit allemaal goed en wel is voor een maand. Want er is NIETS, ik zal in een klooster verblijven en ben de enigste expat die er zal zitten. Het is ook een emergency missie en dat houdt in dat ik alle dagen werk. Ik herinner me nog dat ik na 6 weken Libya doodmoe was. En nu is het op zijn minst voor 6 maand dat ik in Congo verblijf.

Ach ja, de mensen die denken dat ik na die maand naar huis terugkeer, hebben het verkeerd op hoor. Ik hoop dat erna Masisi terug opengaat. Indien niet, spreken verdere urgenties mij wel aan. Jullie moeten weten dat de PUC op verschillende terreinen werkt. Vooral medische urgenties zoals de Slaapziekte, Cholera, Ebola, Gele Koorts, Typhoid koorts, Mazelen en Meningitis. Dit is eigenlijk de eerste keer dat ze een malaria urgentie hebben. Normaal is het Ministry of Healt van Congo verantwoordelijk voor malaria. In Viandana waren zodanig veel sterfgevallen gesignaleerd dat MSFB er naartoe is gegaan voor medische zorg en om de cijfers te verzamelen. Zo kunnen we dit achteraf voorleggen aan het Ministry of Health om er iets aan te doen.

Een heel groot probleem en frustratie bij MSF is dat je niets meer gedaan krijgt in Congo zonder je staff te betalen. Normaal gezien betaalt Congo zijn staff maar sinds Kabila de macht weer heeft gekregen worden er geen lonen meer uitbetaald. Dit natuurlijk tot grote frustratie van de mensen. En dat zorgt voor spanning in verschillende gebieden (zo konden we gisteren niet landen in Bukavo). Het ergste in dit hele systeem is dat de mensen naast het ‘normale loon’ ook nog de medicatie doorverkopen aan de zieken. Dus ze zitten met medicatie in hun zakken en de patiënt moet eerst betalen voor eventuele antibiotica vooraleer er zorg wordt toegediend. Dit wil dus zeggen dat arme mensen gewoon doodgaan. Blijkbaar laten ze hun eigen volk afzien, creperen en doodgaan zolang ze niet betalen. Of tot er familie afkomt met het correcte bedrag, wat echter dikwijls te laat is zodat het familielid toch nog sterft en het geld verdwenen is. Die gedachte is verschrikkelijk. Gelukkig heb ik dit nog niet voor mijn ogen zien gebeuren…. Ik wil niet denken aan het moment dat dit zich zal voordoen. MSF geeft gratis zorg aan iedereen en dat zorgt voor de problemen bij de medische staf. De extra cent die ze verdienen door de medicatie te verkopen, zijn ze dus kwijt waardoor we de staff extra moeten betalen. Anders krijg je niets gedaan.

Ik heb al van vele mensen frustraties gehoord. Ze vragen zich af hoe zo een mooi land zo diep is kunnen vallen en er niet uit geraakt. Naar het schijnt gaat Congo enorm achteruit. Het is een immens groot land en MSFB heeft hier veel projecten lopen. Over heel het land zitten 1000 nationale staff en 100 expats. Natuurlijk moeten jullie dan ook weten dat met hoe meer staff je zit, hoe meer risico er is dat er iets gebeurt. En dit is jammer genoeg wel af en toe eens het geval. Zo is afgelopen weekend één van de bureaus overvallen.

Verder is het team tof. Ik heb al een doop gekregen in het zwembad. Waar trouwens 3 man sterk voor nodig was maar ik en mijn kleren zijn uiteindelijk niet droog gebleven…

Een weetje (ook een klein verhaal bij MSF dat de ronde gaat):

Hier in de hoofdstad, Kinshasa, ligt 1 grote baan (zoals een express baan bij ons) met 4 rijbanen. In het begin, net na de aanleg, zijn hier veel accidenten op gebeurd. Congolezen die voor de eerste keer tot 120 mogen rijden. Blijkbaar werd de ene expat na de andere doodgereden.

Libië

Na de terugkomst van Guinée krijg ik 2 weken de tijd om volop te genieten van familie en vrienden. Dat dit tijdens de Gentse feesten valt, is natuurlijk geen probleem. Met volle teugen geniet ik van ieder moment en probeer wat rust in te halen. Een volgende missie staat me al te wachten. Nu naar een gebied dat in oorlog is. Familie en vrienden hebben zich dikwijls ongerust gemaakt over mijn toestand omdat zij beelden op tv kregen te zien die anders waren dan mijn werkelijkheid. Dit verslag werd na mijn ervaring geschreven, dus alles komt uiteindelijk goed. Hier volgen mijn verhalen….

Verslag Libië

6 augustus 2011 – 10 september 2011

Om Libië binnen te geraken moet ik vanuit Malta vertrekken. Het is een trip van 2 dagen op de boot om Misurata te bereiken. Een trip die zeer rustgevend maar ook stresserend is. Het uitzicht was onvergetelijk en eindigde nooit. De enkele bezoekjes van dolfijnen en zeeschildpadden zijn betoverend. Maar er is ook de onzekerheid van veiligheid en in welke situatie je zal terecht komen.

We komen terecht in de haven Misurata en worden opgewacht door het MSF team. Er staan 3 wagens, waaronder ook een omgebouwde wagen met zo een grote mitrailleur achterop. Het zijn de anti- Ghadaffi strijders die erbij komen staan om alles te controleren. Het voelt zeer onwennig aan. Niet dat er wordt gericht met de geweren op ons maar je bent toch braaf en doet alles wat ze bevelen. Ik ben hier zo onervaren in. Maar alles komt goed en we geraken veilig in de auto op weg naar ons verblijf en het werk. Onderweg zie en besef je dat Misurata een stad is die 6 maand lang heeft afgezien van de oorlog. Straten zijn afgezet omdat gebouwen naar beneden zijn gestort, overal zie je gaten van geweerschoten of kanonskogels, uitgebrande auto’s en mannen met geweren.

Gedurende mijn eerste week in Misurata werk ik met een ervaren vroedvrouw van MSF. Haar job overnemen geeft me moeilijkheden. Ik kan er maar niet achterkomen wat zij gerealiseerd heeft want ze loopt maar wat in het verloskwartier en trekt zich niet teveel aan van alles. Ik voel een bepaalde frustratie. Zij focust zich meer op de apotheek terwijl ik de huidige situatie probeer uit te zoeken.

Het is de periode van de Ramadan en het vraagt enorm veel moeite om met de nationale vroedvrouwen en gynaecologen samen te werken. Ze zijn vermoeid, hongerig, niet gemotiveerd en hebben ontzettend veel werk. Het centrale hospitaal in Misurata dat MSF ondersteund, heeft 600 bevallingen per maand. Dit is een immens cijfer waarbij geen enkele vrouw sterft. Het sterftecijfer voor pasgeborenen ligt wel hoger. Iedereen wijt het aan de oorlog want ervoor was dit cijfer helemaal niet zo hoog. Vrouwen zijn bang, hebben stress, zijn bezorg,…. Het is een zeer logische verklaring voor al die vroeggeboortes of spontane abortussen.

Zoals ik al zei vraagt het me veel moeite om in hun cultuur binnen te geraken. Ik merk dan ook al vlug dat ik eerder onnodig ben. Laat ik het anders uitdrukken. Hun protocollen en werkwijze zijn nog van in de jaren vijftig en daar kan dus een verbetering op komen door ondersteuning en bijscholing van MSF. Het enige grote probleem is dat de vroedvrouwen en gynaecologen, nu op dit zekere moment, in tijden van oorlog, er niet voor open willen en kunnen staan. Hun eerste en enigste bekommernis is hun familie die mee vecht tegen Gadaffi strijders. Daar liggen ze van wakker alsook wat de toekomst voor hen zal brengen…. Dit is het enigste waar ook over gepraat wordt, niet over nieuwe protocollen. Er zijn maar enkele studenten, stagiairs, vroedvrouwen en gynaecologen die ik warm kan krijgen voor verbetering of vernieuwde protocollen (die een verbeterde uitkom voor zowel moeder als kind geven). Met hen is het leuk werken. Het werk is zwaar, vermoeiend en soms tanden bijten. Zoals ik al zei gebruiken ze protocollen van de jaren 50. Dus een baby eruit trekken is NOT DONE….. Maar hun daarin wakker schudden lijkt als verloren tijd. Dit maakt het werk soms frustrerend en lastig.

Er zijn ook wekelijkse vergaderingen met de hoofden van het ziekenhuis. Mijn medische focal point (MFP =medische baas) beslist dat ik bij deze vergaderingen hoor en voel me dan ook verloren tussen al die hoge pieten. Natuurlijk leerrijk en we doen ons best om iets nuttigs in te brengen. Na 3 weken wordt er besloten om het medische, verloskundige MSF deel in het ziekenhuis te stoppen. Na vele gesprekken met mijn MFP en hem te proberen inzicht te geven in mijn situatie gaat hij akkoord met mijn besluit. Ik heb daar enorm graag gewerkt, werk was er genoeg, maar zij trekken hun plan. Oké hun protocollen zijn verouderd maar er sterft geen enkele vrouw, ze zijn ontzettend snel bij een slecht vooruitzicht, ze zijn goed op elkaar ingespeeld en qua materiaal zijn ze goed mee….. Alles is er. Inderdaad er zijn onderlinge frustraties tussen gynaecoloog en vroedvrouw maar ook al heeft MSF daar moeite in gestoken om te verbeteren, het lukte maar niet. Alle eventuele deuroplossingen zijn aangesproken maar het moet altijd van beide kanten blijven komen. Het was dan ook duidelijk dat ze daar momenteel niet voor open stonden en dit moeten we dan respecteren. Zo was er na 3 weken uiteindelijk besloten om de functie MSF vroedvrouw te stoppen in dat ziekenhuis. Bij deze eindigt na ongeveer 4 weken mijn taak daar. Daardoor kan ik me nu 100% inzetten in de gevangenis, waar we meer van dienst kunnen zijn.

MSF is een neutrale partij en dit is zowel qua praktijk als mentaal niet gemakkelijk in uitvoering. In de ochtend werkte ik als vroedvrouw met de anti- Gadaffi gerichte mensen in het ziekenhuis, in de namiddag werkte ik in de gevangenis met Gadaffi gevangenen, als verpleegkundige. Het was een school die volledig is omgebouwd tot een gevangenis. Alle lokalen waren ontruimd en er kwamen matrassen op de grond ervoor in de plaats. Allemaal naast elkaar gestapeld. In ieder lokaal zaten er soms tot 20 man. Een gevangenis waar, toen in die begintijd, ongeveer 200 man zat. Veel en verscheidene met zware wonden. Sommige wonden zijn zo vuil, vol met vliegen en sterk ruikend dat ze lijden tot amputatie. Gelukkig waren die in de minderheid. Iedere namiddag waren we uren bezig om maar 20 man te kunnen verzorgen. We werkten er met 1 expat dokter en 2 verpleegkundigen (waaronder ook ik). Sommige wonden vragen een uur verzorgingstijd en veel uitputting in de rug, hehe. Mentaal moet je je instellen op het medische en mag je niet stilstaan bij het feit dat je in een gevangenis werkt, waar 200 man zit en als die in opstand komen dan ben je met je 3 vrouw sterk niets waard. Nu vind ik het wel een geluk dat we in de Ramadan zitten. De mannen zijn rustig, kalm, hongerig, week,… noem maar op maar daar ben ik blij om. Ze mogen beginnen eten om 20u en vanaf 19u voel je dat al het testosteron in de gevangenis wakker wordt. Ze gaan naar de badkamers om er hun voeten en handen te wassen en maken zich schoon voor het gebed. Dit was voor ons het moment om te stoppen met de verzorging, op te ruimen en zo snel mogelijk weg te zijn. Dan voelde je wel een zware “drum” in de gangen. De gevangenen zelf, daar kregen we met de tijd een beter contact mee, wat fijn was. Anderzijds is het ook raar om die zware, stevige, stoere mannen te zien huilen bij een telefoon van het thuisfront, bij het openen van een verband en hun ongeloof van wat oorlog creëert,…..

Naast al het werk hebben we een uistekende chef de mission, die echt zijn best doet om ons enige vrijheid te kunnen geven. Het is een land in oorlog dus is ook logisch dat we de veiligheidsregels moeten volgen van MSF. Maar daarnaast heeft onze chef toch voor een uurtje ontspanning kunnen zorgen. Jawel, we mogen iedere week een uurtje naar de zee. Even vrij,maar natuurlijk van kledij voor de vrouwen. We respecteren nog steeds het moslimland en hun gewoontes. Ook nu moeten we compleet bedekt zijn maar ondanks dit is dit uurtje hemels. De blauwe en toch wat wilde zee, het lauwe water dat bij 40°C enorm veel deugd doet, het uitzicht, de vrijheid, het plezier,…. Fantastisch.

De groepssfeer is geniaal en we proberen in de weken wat sociale activiteiten te plannen. Iedereen werkt lang, alle dagen en bij deze hitten en tijd van het jaar heeft iedereen ook zijn slaap nodig. Maar voor ontspanning maken we allemaal graag tijd vrij en dus wordt er van alles gepland. Film avonden, pingpong wedstrijden, yoga uurtjes, verjaardagskaarsjes uitblazen, grapavonden,… noem maar op.

Na een maand in Misurata word ik opgeroepen om Tripoli bij te staan. Van Misurata naar Tripoli is het 4u rijden. De auto herkenbaar maken met MSF tekens, plakkers en vlaggen is van ‘levensbelang’ en geeft opnieuw de nodige stress en onzekerheid. In deze tijd is de oorlog in Tripoli nog maar een week geleden 100% doorgebroken. Er zit daar al een team, dat via de grens van Tunesië is binnen geraakt en die me opwachten om een gezondheidsprogramma voor vrouwen op te richten. Blijkbaar ben ik op dat moment de enigste MSF vroedvrouw in Libië. (MSF heeft verschillende projecten lopen bij verschillende secties (Swiss, France en België)). Er is veel file bij het binnen rijden van Tripoli en er rijden nu continu bewapende auto’s rond. Overal check points, wat de oorzaak is van de file... MSF België zit samen met MSF Swiss in een hotel, de groep is iets groter dan in Misurata en het is leuk om nieuwe mensen te leren kennen. De sfeer zit al onmiddellijk goed als de kennismaking gebeurd met Zuid Amerikaanse Salsa…. Geloof me, het is een ideale ontspanning in deze momenten. De volgende dag kom ik meer te weten van het “waarom ik naar Tripoli was gehaald”. Er gaat een gerucht in Libië dat de Afrikanen aanhangers zouden zijn van Ghadaffi. Gevolg: de Libiërs begonnen de Afrikanen aan te vallen in hun huizen waardoor die op hun beurt zijn beginnen groeperen en vluchten. Zo zijn er 2 vluchtelingkampen ontstaan zonder enige medische zorg en water of voedsel voorziening. Er ging ook het gerucht dat enkele vrouwen van deze kampen zouden misbruikt zijn door Libiërs. Het is mijn taak om dit te achterhalen alsook hun medische situatie. Het was een zwaar, emotionele en fysieke, taak die ik uiteindelijk op een goede weg heb gezet voor mijn opvolgers. Het ene “sea- kamp” bevatte ongeveer een 100 tal vrouwen die ik op enkele dagen allemaal gezien heb en behandeld naar nood. Om méér over het werk te vertellen valt me moeilijk, zowel voor de privacy van de personen en het land alsook voor mijn emoties. Gelukkig word ik bijgestaan door lieve assistenten die mij het werk iets lichter maken alsook een lieve psychologe die me helpt om de moeilijke dagen door te komen. Deze mensen hadden ook te kampen met enkele dagen zonder water en voedsel, dat terwijl het rond de 35°C is. MSF biedt dan ook liters water, waar wordt voor gevochten en na een week lang komt eindelijk het goed nieuws dat ook eten onderweg is. Het werk vraagt veel van mijn energie maar om het toch goed te beëindigen verleng ik een tweede keer met een week. Ik ga mijn 6^e week in zonder een dag verlof of rust. Er zat in Tripoli ook een MSF communicatie team die zorgden voor interviews met kranten, radio- en tv-posten. In het kamp waren er voortdurende reporters die me aanspraken om meer te weten over het “gerucht van de vrouwen” in de kampen. Zelf wou ik geen interviews geven en gelukkig werd ik bijgestaan en ondersteund door die persoon. Het was een kamp die vol spanningen zat en dat voelde je.

Wie een beeld wil krijgen over het kamp, kan naar volgende link gaan: http://blogs.aljazeera.net/liveblog/libya-sep-4-2011-1403

Opnieuw heb ik te maken met een sociaal team die het werk “aangenaam” maakt en die erna zorgen voor afleidende activiteiten. Deze keer kan ik me ontspannen door zang, dans, opnieuw verjaardagsfeestjes en vele kaartspelen met de groep.

Het grote verschil met Misurata is het geluid. In Misurata hebben we te maken gehad met enkele scuds, wat grote knallen gaf. De ramen stonden te trillen, we doken onder tafels als reflex/ bescherming en moesten soms naar de evacuatie ruimte. In Tripoli hadden we te maken met het geluid van continue geweerschoten. Zelfs van 2 meter dichtbij. Allemaal naar de lucht gericht maar uiteindelijk komen ook die kogels naar beneden… In de nachten was er vuurwerk en opnieuw de geweerschoten die steeds rode verschijnselen geven aan de hemel.

Na 6 weken ben ik uitgeput maar voldaan. Ik heb een goed eindrapport en ben tevreden van al het werk dat geleverd is door iedereen. Met een voldaan gevoel kan ik terug naar huis keren. Aangezien ik nu in Tripoli zit keer ik terug via de grens van Tunesië. In Tunesië heb ik het geluk gehad om daar 1 nacht te mogen doormaken in een hotel en aan het strand. Hierdoor kreeg ik even de tijd om op mijn plooien te komen vooraleer naar huis te vertrekken.

Zo een korte missie in een oorlogsgebied doet rare dingen met je. Het was zeer interessant en voor herhaling vatbaar. Maar het is maar pas eenmaal thuis, na enkele weken ontspanning, dat je beseft wat dit met je gevoelens teweegbrengt.