WONTANARA

08-06-2011

Hellow iedereen

De tijd vliegt gewoon vooruit hier...
En ondertussen gebeuren er zoveel kleine dingen. Het leven is hard maar toch ben ik zo gelukkig hier. Er zijn dagen dat ik samen mee ween/rouw om het verdriet van de mensen en er zijn dagen (gelukkig de meerderheid) dat ik samen mee ween van het lachen, van ons zotgedrag.
WONTANARA = on est ensemble. Het is een heilig wood geworden voor me. Het is een prachtig gevoel en het maakt me zo gelukkig hier.

Effe updaten hoe de zaken er hier voor staan.
Zoals ik al zei ben ik bezig met de overdracht aan een nationale vroedvrouw. Md Togba.... het is zalig om met haar te werken. De intelligentie is er op sommige vlakken maar op andere vlakken moeten we dan ook weer veel geduld hebben.

Ieder begin van de maand vraagt veel papier- en rekenwerk. Om een commando te berekenen van 1 gezondheidscentrum hebben we een hele middag gewerkt. Dit is iets wat ik normaal op een klein uurtje kan doen.... Heel veel uitleg en herhaling, in alle mogelijke vormen blijven repeteren maar ik heb er een immens geduld voor. Ik doe het super graag. Vooral omdat de motivatie bij haar groot is. Ik weet dat ik enorm veel van haar vraag. We werken alle dagen van 8u tot 18u (dikwijls zonder pauze of eten), ik geef
veel uitleg, veel nieuwe dingen om te onthouden, veel heen en weer getrappel maar ze blijft volhouden en dit met onze vele lachbuien. Het is te mooi om waar te zijn. Ik heb een enorm geluk dat ik met haar mag werken want slim is ze wel.

We leren allebei veel van elkaar, op vlak van het Afrikaanse verloskwartier leer ik veel van haar bij.

Het doet telkens pijn om een vrouw te vertellen dat ze HIV positief is en dat terwijl ze gewoon dacht op consultatie te komen. De tranen, het ongeloof, de blik waar je niets in ziet,... Echt, iedere keer doet het pijn.

We kunnen alleen maar goed ondersteunen, uitleg geven, er voor haar zijn,.... en hopen dat de vrouw het met de tijd accepteert en dat ze haar medicatie neemt.

Eindelijk is het correcte nationale protocol op gang gekomen, dat is een goede basis (dat terwijl ik straks vertrek, ironisch niet?) voor me. Ik heb de informatie nog kunnen geven en ik kan het nog even opvolgen ook. Laat ik maar zeggen dat het nodig is want het niveau van mijn lieftallige vroedvrouwen is soms wat laag. Het is alsof ik iets voor een kleuter uitleg. Als ik je zeg dat de vroedvrouw die verantwoordelijk is voor de materniteit zegt dat 2 + 2 + 2 = 5... dan weet je wel waar ik sta e... Nu als ik er haar op duid, dan zegt ze wel dat het 6 is, ze kan wel effectief rekenen maar maakt enorm vlug fouten... Maar daarmee kennen jullie wel een beetje mijn problematiek.

Ook voor malnutritie is het protocol eindelijk op gang gekomen. Echt vervelend voor mij, nu ik protocollen in mijn handen krijg begint mijn tijd hier af te tellen.... Maar we maken er nog het beste van natuurlijk.

Voor het moment zit ik hier achter mijn bureau. Het regen seizoen is nu echt wel aangebroken. Zelfs al is het nog 20°C, ik heb het koud... Ik loop hier met een sjaal en een dikke flees trui, je zou mij eens moeten zien... Dit wordt een marteling in België, haha...

Afgelopen weekend was er eentje dat zwaar was. Eerst uitgenodig bij een vroedvrouw, haar man was in town en we hebben bananen chips zitten eten en wat gekletst, zeer gezellig en goed gelachen. Heb een cool geschenk gekregen. Zo een stofje dat typisch van hier is, waar ik dan iets uit kan maken. Echt ik moest mijn hart beetnemen want ik weet dat dit een duur stofje is. Goch wat gaat het mij pijn doen om afscheid te nemen. Maar daar denken we nog niet aan e.

Afgelopen maand hebben we maar 1 vrouw verloren. Het is moeilijk want tijdens mijn vakantie in Marokko hebben we 5 vrouwen verloren. Sinds mijn tijd dat ik terug ben nog maar 1... Deim wat voel je je beu als je die cijfers ziet...

Het is inderdaad ook wel zo, er zijn enkele vroedvrouwen die hier zo traag reageren!
Onlangs kwam ik in materniteit aan. Er lagen 2 vrouwen af te zien. 1 vrouw die een buik had met een ring (is een duidelijk syptoom) en die lag blijkbaar al een uur op het verloskwartier af te zien. Die ring is een teken dat de vrouw niet gewoon kan bevallen, dat het hoofdje te groot is om te passeren. Dit was eigenlijk een onmiddellijk keizersnede want het kind ziet af... Wat ook het geval was. De tweede vrouw was een stuit en die lag al een uur te persen. Het kind was al gestorven...
Het kwam er op neer dat dit 2 keizersnede’s waren maar dat alle studenten en de vroedvrouw gewoon op hun gat zaten en naar de vrouwen keken en afwachtten...
Effe mijn stem wat verhoffen (helpt altijd voor enkele dagen) en iedereen vloog erin. Voor het ene kind kon ik niets meer doen, wel voor de moeder maakte het een groot verschil. Het andere kind dat nog in leven was maar lijdde kwam er zo goed als comateus uit... Vol met slijmen waar ze op begonnen balloneren... Aiaiai... Een long vol bacteriën dus... Dan maar getoond hoe het wel moet. Eerst slijmpjes eruit halen (wat er massa’s veel waren) en dan verder reanimeren. Kindje is uiteindelijk toch nog beginnen wenen. Hoe het verder zal aflopen... Aucune idée. Maar moeder was ook ok...
Je ziet dat ik echt alle dagen mijn hoofd op dat verloskwartier moet binnensteken...

Ondertussen is met het regenseizoen ook het malaria seizoen begonnen. Echt er is veschrikkelijk veel malaria. Tja zelf moet ik ook niet luid roepen maar ik neem nu toch mooi mijn prohphylaxie in. Een tweede keer hoeft niet. Maar er zijn veel sterfgevallen in de naaste kringen... het doet pijn om dat te horen...

Ook de beestjes die van die ‘mooie’, 5mc lange wonden geven, zijn terug. Zo van die derder graads brandwonden.... Blijkbaar ben ik wel weer de enige die er last van heeft. In mijn nek, onder de BH zo een paar wonden, echt het doet pijn.....

Ondanks alle kwaaltjes zou ik hier best wat langer kunnen/willen blijven. Echt....

Lieve mensjes, bij deze laat ik jullie weer.

Houd jullie daar goed.

Dikke stevige knuffels

Liefs Cathy

Nog enkele kwaaltjes...

25 mei 2011

Hellow iedereen,

Nog eens een lang verwacht mailtje vanuit Guéckédou....

Het is bij uitzondering dat ik deze mail kan sturen. Het enige internet dat we hadden in een internetcafé is afgesloten en dus heb ik niets meer van verbinding... Ik ben helemaal van de buitenwereld afgesloten... L Behalve af en toe via onze satelliet verbinding... Hierdoor
(onze chef heeft dit juist goedgekeurd) kan ik dus wel eens een mail doorsturen maar persoonlijke mails kan ik niet meer lezen voor het moment... Jullie gaan het moeten doen via sms’jes. Ook belangrijke updates of verhalen ...

Dus een goed excuus van mijn kant dat ik geen antwoorden meer kon geven sinds een maand, namelijk... geen internet...
Zal zo zijn tot mijn thuiskomst, wat nu binnen maandbereik valt hé

Dat terzijde. Effe een update van de laatste weken.
Na de reis naar Marokko ben ik, na 4 dagen Conakry, goed en op tijd toegekomen in
Guéckédou.
De eerste uren waren zalig maar tegen de avond kreeg Cathy (zoals gewoonte hier in Guéckédou) terug een koortsaanval. Dacht dat het gewoon van de ‘autotrip’ was of vermoeidheid maar die bleef maar stijgen en ik begon me wat mottig te voelen ook...
Gelukkig heeft Griet dan maar besloten om de zoveelste malaria test te doen, met als resultaat dat die deze keer wel een positief resultaat gaf!
Ha, mijn eerste malaria ervaring bij MSF. Alée hup, naast alle kwaaltjes die ik hier al gehad heb, mocht dit niet in mijn lijst ontbreken blijkbaar... Niet toch?
Maar ik kan jullie verzekeren dat dit geen lachertje is. Ik heb 4 dagen in bed liggen zweten, rillen, afzien, echt mottig geweest. De malaria die hier bestaat is één van de gevaarlijkste types, als de diagnose te laat gesteld wordt en je geen juiste medicatie krijgt, is het een type Malaria waaraan je vlug kan sterven. Vooral voor kinderen en zwangere vrouwen. Die te laat aankomen in het ziekenhuis. Inderdaad op een half uur stijgt je koorts tot 40°C en meer en voel je je echt wel mottig. Het duurt dan ook nog 4 dagen tot je je wat beter voelt en je hebt daarnaast ook nog neveneffecten van de zware medicatie.
Maar kom ons Cathy heeft het allemaal goed doorstaan en overleefd. Dit gaf wel als gevolg dat ik weer doodmoe was...
Ik moet nu wel schoorvoetend toegeven dat ik terug met mijn malaria prophylaxie begonnen ben. Ik bedank voor een tweede keer en aangezien we nu in het regenseizoen zitten stijgt malariabesmetting hier met de dag.

De dagen daarna toch wel content dat ik terug mocht gaan werken van mijn chef! Deed deugd om terug buiten te komen en tussen de mensen te zijn. Ook Flingo (een Afrikaanse artiest die hier een vriend geworden is) was in town. Met hem ééntje gaan drinken en wat zitten discussiëren over de Afrikaanse wereld en cultuur. Echt wel interessant...
Tussen haakjes, we zijn intussen 3 weken verder en hij komt morgen terug naar Guéckédou, voor een concert. Echt zalig aangezien ik backstage ben uitgenodigd. Eens benieuwd wat het zal geven...

Maar terug naar het werkveld. Er rest mij nog maar een korte tijd en in die tijd moet ik een nationale vroedvrouw opleiden om mijn project over te nemen. Er komt geen nieuwe expat nadat ik hier vertrek, dus... dit wordt nog een drukke tijd....
De maandag er met volle moed opnieuw ingevlogen en aan Togba (zo noemt de vroedvrouw)
proberen uitleggen hoe de commando’s werken voor de medicatie, hoe een factuur werkt en hoe de statistieken in elkaar steken. Geen gemakkelijke opdracht maar stapje voor stapje. Dus we beginnen met het eerste gezondheidscentrum Mangella...
Nadien heb ik haar laten slapen aangezien ze juist nachtdienst had gehad, met de afspraak om de volgende dag aan Sokoro te beginnen. Dus dinsdag om 8u sta ik daar dan...
Bleek dat zij vertrokken is naar N’Zéréroké voor een opleiding voor een week en die zegt niets tegen mij? Ze kon toch gebeld hebben? Ook mijn chef was er niet mee gediend. Dit is een week dat ik verlies om haar op te leiden. Komt slecht uit vooral omdat ik de week erna zelf ook een opleiding heb... AIAIAI... dus 2 weken die we verliezen.
Oké: so be it en we vliegen dan maar in op ander werk. Ik heb er hard voor gewerkt maar eindelijk kan ik zeggen dat het verloskwartier in het hospitaal zijn eigen apotheek heeft. Echt zalig werk geleverd. Daarvoor bestond de ruimte uit 2 bedden met 4 dozen op, waar je in moest roffelen om je medicatie te vinden. Kun je je inbeelden hoe dit ging bij spoedgevallen? Nu staan er 4 kasten, een tafel, alles netjes gekuist, medicatie volgens alfabet gerangschikt, naam eronder gekleefd en een map met stockkaarten waar we in en out kunnen volgen... Een duim omhoog voor mezelf !

In die week heb ik ook geassisteerd bij natuurlijke miskramen en curettages (uitschrapen van de baarmoeder). Zo hadden we een zwangerschap van 16 weken. Natuurlijk niet meer levend, het baby’tje was eigenlijk al geboren maar hing nog vast aan de navelstreng en dus hebben we een curettage moeten doen maar bleek dat er nog eentje nakwam.
In België gebeurt een curettage onder narcose of toch minstens onder verdoving. Heel bangelijk is dat een curettage hier wordt uitgevoerd onder … NIETS! Kun je je voorstellen hoe die moeders kronkelen en tieren van de pijn . Ik voel gewoon zo de pijn zelf ter hoogte van mijn baarmoeder als ik dit moet doen. Echt verschrikkelijk. Ik kan het alleen volhouden/doen omdat ik weet wat de gevolgen zijn indien we dit niet doen, namelijk het doodbloeden van de vrouw...
Anderzijds dan weer mooi dat ik 1 vrouw heb kunnen overtuigen om na haar miskraam te beginnen met anticonceptie. Dat gaf me een super gevoel. Er waren ook vriendinnen mee om de vrouw te ondersteunen bij de curettage en ook hen heb ik kunnen sensibiliseren/ overtuigen. De meeste vrouwen hier begrijpen niet goed wat anticonceptie inhoudt en dus heb ik hen uitleg gegeven. Ze waren mij zeer dankbaar want, echt waar, veel vrouwen zo blijkt, willen echt geen kinderen meer maar kennen geen mogelijkheden om zwangerschappen te voorkomen. Die dag toch mooi beëindigt.

Verder heb ik nog ‘prullenwerk’ gedaan, belangrijk werk maar dat heel veel ‘heen en weer geloop’ vraagt en waarvan je ’s avonds denkt: ‘wat heb ik nu in godsnaam gedaan vandaag en het is alweer 19u’. Pff...

Afgelopen week heb ik dus zelf training gehad. Wauw! De eerste keer dat ik hier een training volg in het Frans. Geen gemakkelijke opdracht maar, nu op het einde van de week, kan ik wel zeggen dat ik alles goed begrepen heb. Dit was een zeer interessante training: ‘formation de formateurs’ of hoe je een goede trainer wordt. Hierbij hebben we geleerd hoe je ook een training kunt geven zonder een ‘power point’ voorstelling, hoe je de context opbouwt en
opstelt, hoe je je publiek actief en wakker houdt, ook hoe je stagiairs opleidt, ... Echt een super leerrijke formation. Wel eentje die heel vermoeiend was, 6 dagen van 8u30 tot 19u in de avond... Blij dat het weer naar mijn ander druk leventje is.

Verder blijven er mij dus intussen maar 4 à 5 weken over, wat schiet de tijd toch vooruit. Nog effe en 6 maanden zijn alweer om, wat een avontuur.
Een ander ‘avontuur’ is dat van de minuscule kleine beestjes. Man wat zijn dat kleine mormels! Grrrrrrr! Een beestje van 5 mm, oranje en zwart maar wat een lelijke wonden kunnen die geven. Eerst doet de beet, waar ze een zuur in spuiten, zich voor als een kleine pukkel om na 3 dagen een lijn van ongeveer 5cm. te vormen. Met kanjers van blazen op. Het is eigenlijk een derde graad brandwonde. Wie had anders gedacht dan dat Cathy hier weer ging van afzien... Eéntje is beginnen ontsteken en etteren. Na enkele dagen twijfel, dan toch maar met antibiotica begonnen. Na 2 weken is de wonde eindelijk dicht maar wordt alweer een ‘leuke’ herinnering met litteken denk ik. Heb nog meerdere beten en wonden maar die kan ik tot nu blijkbaar goed onder controle houden...
Ik hoop dat het hierbij mag blijven en dat ik gezond en wel, in één stuk, naar huis kan
keren, haha...
Neen lieve vrienden, geen zorgen. Het zijn soms bizarre avonturen maar Cathy stelt het
hier super goed en geniet met volle teugen van haar laatste weken in haar geliefde Afrika. Ik neem met plezier alle kwaaltjes erbij die bij het Afrikaanse leven horen.

Tot snel en dikke knuffels,

liefs

Oeps!

Hi iedereen,

Juist eens de mogelijkheid gehad om op mijn blog te gaan kijken en ik zie dat het al van maart geleden is dat ik nog iets gestuurd heb.

We gaan hier vlug eens verandering in brengen zie. Dit kan niet meer zijn....

Nu in Guéckédou is er geen goede internetverbinding en het vraagt dus soms veel tijd en energie om een mail te schrijven.

Maar ik zit momenteel enkele dagen in Conakry en maak gretig gebruik van een snelle, vlotte verbinding. Doet eens deugd.

Maar laat ik eens even terugblikken in de afgelopen maand en vertellen wat er gebeurd is.

Niet gemakkelijk, wat gaat de tijd snel vooruit en wat vergeet je toch snel.

Op vlak van werk kan ik jullie vertellen dat ik 3 weken geleden voor het eerst een evaluatie gekregen heb. Die wat zeer goed en natuurlijk geeft je dit een super gevoel. Ik heb alleen maar 3 en 4’tjes gekregen (het maximum was 4). Dit was ook eens het moment om met de chef bepaalde frustraties te uiten en hij was akkoord en vond ze terecht. Zo moeten jullie weten dat ik hier eigenlijk nooit een goede briefing heb gekregen bij mijn aankomst en dat ik maar mijn weg moest zoeken en mijn plan trekken. Normaal gezien is er een 'mediaal focal point' waar ik altijd bij terecht kan voor eventuele vragen of een duwtje te krijgen in de goede richting. Maar die is er al lange niet meer. Wel een assistent maar die is dan ook overstelpt met werk waardoor ik niet veel kans krijg om bij hem vragen te gaan stellen.

Nu moeten jullie weten dat het protocol verouderd was toen ik hier toekwam. Dat wist ik, mijn eerste job was dan ook het nieuwe implementeren en ik had dit gekregen van de assistent. Dus ons Cathy tegen begin februari het nieuwe implementeren en daar nooit vragen of moeilijkheden bij gehad. Anyway, 3 weken terug krijgen we bezoek van Conakry, van onze medische coördinator en blijkt dat heel het protocol PTME niet goed is.

Dat kwam ik te weten juist voor mijn vakantie.

Ik mag dus het hele protocol opnieuw veranderen met de nieuwe medicatie erbij. Ik dacht dat ik ging ontploffen.... Ik was zo kwaad. Omdat ik hier nooit assistentie krijg en alles maar alleen moet doen en omdat ik het protocol zo gekregen heb van de assistent....

Dat protocol is niet slecht voor de moeders, integendeel het is veel gemakkelijker voor hen. 1 comprimé in de ochtend en 1 in de avond. Van hetzelfde doosje en is het doosje leeg dan kom je naar het ziekenhuis voor een nieuw doosje. Simpeler kan niet. Maar die medicatie (Zidolam N) kàn toxisch zijn voor de lever en kàn bloedarmoede geven. Ik spreek over KAN hé want ik heb geen enkele moeder met die problemen en we volgen die toch iedere keer op. Maar dus moet het dus veranderen naar een protocol met 2 verschillende soorten medicatie. 1 pilletje van het ene doosje in de ochtend en 1 pilletje van het andere doosje in de avond. Om na 2 weken weer te veranderen.... Verschrikkelijk ingewikkeld voor mijn moeders (die echt geen hoog niveau hebben).

Maar bij deze was ik dus kwaad omdat ik opnieuw mag beginnen met trainings te geven voor een nieuw protocol. Het voelde aan alsof ik hier de afgelopen 4 maand niets heb gedaan............. Voor heel even toch....

Vooral omdat PTME nu goed loopt en ik wil mij echt graag eens focussen op het aantal sterfgevallen in de materniteit. Ik had gehoopt dit na mijn vakantie te kunnen doen. Maar dit zal er niet meer van komen, zelf niet in de laatste 2 maanden. Ik moet mij nu eerst concentreren op dat nieuw protocol en dat zal nog een tijd duren. Dit geeft heel veel frustraties, vooral omdat we een project zijn dat gaat sluiten. Ik zie er absoluut het nut niet van in om dit nu nog te veranderen..... Aangezien het ook een verticaal project is kan ik niet anders dan mij eerst te focussen op HIV en het protocol.

Maar soit, rustig blijven, eens goed in en uit ademen en we gaan er weer voor e.

Verder is op het werk alles wel ok. De sfeer met de vroedvrouwen zit super goed en het doet me pijn als ik denk dat er mij nog zelfs geen 2 maand meer rest. Wat zal ik hen missen. We kunnen goed lachen, goed discussiëren en de tijd gaat dan ook supersnel vooruit.

Ik heb voor de vakantie nog in de nacht een telefoon gekregen dat ze vervoer nodig hadden van het gezondheidscentrum naar het ziekenhuis voor een bevalling die niet goed ging. Dus Cathy eruit en met de chauffeur op weg. Eenmaal in het ziekenhuis toegekomen met de vrouw blijkt dat het kind te groot is voor het bekken. De vroedvrouw zegt dat de mama niet goed perst maar voor mij zit het hoofd verkeerd en wil het niet draaien waardoor de diameter van het hoofd te groot wordt om te kunnen bevallen. Ik beslis dat er een keizersnede moet gebeuren maar het probleem is om de dokter vinden tijdens de nacht. Er wordt verschillende keren gebeld maar niet opgepakt en 's nachts gaan zoeken is gevaarlijk. Uiteindelijk na 1,5u vinden we de dokter en pas na nog eens 40 minuten wordt het kindje geboren. Ik kan je verzekeren dat het er niet goed uit zag en het is dan ook de volgende ochtend gestorven. Echt jammer dat we hier zoveel tijd verloren hebben. Opnieuw was dit dus een punt in de vergadering om op te lossen. Gelukkig stelde de mama het goed. Erg dat je om den duur zo denkt hé.

Wat wel grappig was die nacht, is dat ik op dat moment ook de materniteit eens gecontroleerd heb en niemand gebruikte zijn muskietennet. Ik dus alle mama’s wakker gemaakt en iedereen verplicht zijn net te gebruiken. Ook al was het 1u in de nacht, het moest gebeuren.

Ik heb ook een kind van een jaar of 3 gehad, op de kinderafdeling met ernstige malaria dat dus onmiddellijk medicatie moest krijgen. Bleek dat de arts al een half uur zat probeerde prikken om een ader te vinden. Nu moeten jullie weten dat je 2 soorten malaria medicatie hebt. Een om via een ader te geven (veneus) maar een tweede soort medicatie om via een spuit in de poep te geven (musculair). Als ik hem vroeg of hij deze al had gegeven dan was het antwoord duidelijk neen. Hij zat dus al een half uur te verliezen, wat ten eerste een groot tijdsverlies is en ten tweede zeer pijnlijk is voor het kind. Ik heb hem verplicht om direct die andere medicatie te gaan halen en te geven. Ondertussen een verpleegster die het kind afkoelt en de mama die het kind verplicht om te drinken. Echt erg hoe traag ze hier werken in cruciale momenten en hoe onlogisch het allemaal gaat.

Zo heb ik op de HIV afdeling voor de niet zwangere mama’s een vrouw gekregen die van heel ver kwam en eigenlijk in haar laatste overlevingsfase zat. Eerlijk gezegd dacht ik dat ik een lijk in mijn handen geduwd kreeg. De lichamen zoals je ziet in massa graven, wel zo één had ik vast. Met de ogen weggedraaid en open, de tong eruit en geen beweging te voelen, ook de pols was ontzettend zwak en dus eerst niet te vinden. Blijkt dat er dan wel eentje was en haar onmiddellijk opgenomen. Ook op dat moment reageren de dokters/ verplegers niet vlug en kunnen ze gewoon een hele dag blijven prikken voor niets. Het meest rare was dat deze vrouw waarschijnlijk HIV positief was maar dat ze haar niet kunnen testen omdat ze eerst sterk genoeg moet zijn voor een consultatie vooraf. Uiteindelijk is deze vrouw een week later gestorven omdat ze niet de correcte medicatie kreeg. Ze was te ziek om te consulteren dus geven we haar niet de goede medicatie, begrijpen wie begrijpen kan..... Bleek dat ze inderdaad HIV positief was. Het zijn zulke onlogische dingen die ik maar moeilijk kan begrijpen en die mijn verblijf hier soms frustrerend maken.

In Mangella blijven de problemen verder lopen. Daar veranderd het niet. Er zijn twee vroedvrouwen verantwoordelijk voor PTME maar eentje is bijna altijd op reis waardoor alles op de schouders van Cecil valt. Toen zij een paar dagen op opleiding moest was de andere vroedvrouw Antoinette nu dus de enige. Na 1 dag was die al niet meer te bespeuren en was het de stagair die alles mocht doen. Dit kan toch niet? We blijven pushen voor een oplossing...

Sokoro daar gaat het heel erg goed maar het niveau van mijn twee vroedvrouwen is zo laag dat het rekenen niet gemakkelijk verloopt en er vlug fouten optreden.

Jammer dat dit dan weer de oorzaak is daar.

Verder in het team verloopt alles wel prima. Goede sfeer en we steunen elkaar in de moeilijke dagen.

Ik zit nu momenteel in Conakry. Morgen vertrek ik weer naar Guéckédou. Iedere keer is het toch wennen om hier in Conakry te zijn. Al die drukte....

Maar dit komt omdat ik terug ben van een weekje Marokko. Eindelijk had ik eens vakantie. Zo een weekje duurt natuurlijk niet lang, zeker als het goed was hé.

Heel de familie was van de partij en we hebben ons goed geamuseerd.

Jammer genoeg hebben we ook de realtiteit gezien van de aanval in Marrakesh, aangezien we daar zaten.... Maar verder was Marrekesh een zeer mooie stad en we hebben er goed van genoten. Niet veel gerust waardoor ik nu nog wat moe ben maar wel volledig opgeladen door de hele familie.

Nu resten er mij nog ongeveer een 8 weken vooraleer ik terug keer naar België.

Juist voor mijn vakantie werd mij gevraagd of ik mijn missie wilde verlengen maar in samenspraak met mijn chef hebben we toch maar besloten dat het op zich niet veel opbrengt als ik nog een maand langer blijf aangezien het een project is dat gaat sluiten. Dus tegen eind juni is Cathy normaal gezien thuis. Het zullen nog wel drukke weken worden met veel werk maar we gaan ervoor zodat ik mijn eerste project toch goed kan beëindigen.

Hopelijk daar ook alles goed met iedereen? Ik houd jullie nog verder op de hoogte.

Dikke knuffels en lieve groetjes, Cathy

Lekker fris

31 maart 2010

Het is hier donderdagochtend en voor het moment nog lekker fris....

Denk dat het hier 30 graden is en ik twijfel zelfs of ik mijn trui zou aandoen of niet, hehe... Maakt toch wel een groot verschil als je de 40°C gewoon bent.....

Effe wat kleine avontuurtjes te vertellen over het werk in Afrika en de frustraties die erbij komen kijken, knipoogje.....

Gisteren zijn er twee nieuwe bezoekers toegekomen. Brecht en Marjolein. Het zijn beide pharmacisten. Marjolein is hier om Brecht op te leiden (eerste missie) en die vertrekt dan ook alweer volgende week, jammer want zij is een spontane. Brecht blijft in totaal 9 maand in Guinée maar weet nog niet goed hoe zijn tijd te verdelen tussen Conakry en Guéckédou. Dit project is hier het dringendste dus mag hij hier eerst de tijd nemen om te blijven. Ik vertelde hem dat hij zelfs met zijn 9 maanden niet zal toekomen want onze pharmacy is een ramp, haha...... Anyway de mensen zijn altijd liever hier in Guéckédou. Leukere plaats, toffere sfeer, gewoon zoveel beter dan Conakry waardoor iedereen graag langer blijft, haha...... Den Brecht is een jaartje jonger dan ik, ik denk 2m groot en een zeer spontane kerel. Hij heeft jaren gestudeerd in Gent dus ik ben super blij dat het nu eindelijk 2 tegen 2 is. Het was altijd Griet en Eveline (die alletwee van de Limburg komen) tegen mijn 'oostvlaams'. Maar dus eindelijk iemand die mijn dialect begrijpt. Ik zei nog maar 1 woord en hij zei dat ik van Gent kwam, hilarisch dus.....

Maar dat wordt nog wel een leuke tijd met den Brecht. Gewoon al een nieuwe jongen in het team doet deugd. Hij ziet er enthousiast uit ook....

Ik heb afgelopen week een vrouw gehad, 10 dagen ervoor bevallen bij ons. Ze is binnen gekomen met de gedachte dat het een infectie na de bevalling was. Nu ze had plus 42°C, dat is geen infectie na de bevalling. Die vrouw voelde zo HEET aan.... Verschrikkelijk. Ik heb de koorts genomen en onmiddellijk gevraagd achter een palu (= malaria) test. Ondertussen gelopen naar onze privé apotheek van MSF achter een medicijn, namelijk perfusalgan (= dafalgan om intra veneus te geven) om die koorts zo vlug mogelijk naar beneden te krijgen. Ondertussen komt de test terug als positief. Ernstige (gevaarlijke) malaria blijkt want die vrouw begint convulsies te krijgen en te schreeuwen tegen mij dat ze gaat sterven. Na mijn eerste ervaring waarbij ik een moeder heb zien sterven voor mijn ogen was de schrik nu zo groot dat ik ook deze vrouw ging verliezen dat ik lichtjes in paniek geraakte maar anderzijds ook zo een grote drive kreeg om in actie te schieten.

Ik commandeer de vroedvrouwen (ook die hadden de schrik om de vrouw te verliezen) dat ze onmiddellijk moeten beginnen met de behandeling voor malaria. In de tussentijd loop ik naar het labo (echt lopen want is een klein eindje) achter coldpacks om die verdomde koorts naar beneden te krijgen. Het zweet loopt van mijn lijf. De vrouw is nog steeds niet beter, integendeel. Ik bel in nood naar Mona van MSF Zwitserland die hier is voor een malaria project. Ik bel haar in nood op om raad te vragen. Zij zegt dat ik nog een tweede behandeling mag opstarten maar dit is werkelijk een uitzondering dat je beide behandelingen tegelijkertijd geeft.... Ik doe het en werkelijk binnen de 10 min veranderd alles. De vrouw kalmeert en op hetzelfde moment komt ook Mona binnen om mij te helpen. We zijn daar samen nog 2u bezig geweest om die verdomde koorts naar beneden te halen en de vrouw in de gaten te houden. Uiteindelijk vertrekken we als de vrouw 37,5°C heeft..... Echt ik stond nog te trillen achteraf.....

Bij 'paludisme grave' kan het verschrikkelijk vlug achteruit gaan en kan je de vrouw in een paar uur verliezen.

De komende dagen passeer ik haar alle dagen om haar te controleren. Creëert die toch weer koorts zeker? Blijkt dat ze haar medicatie niet goed neemt. Verschrikkelijk, we hebben hier verpleegsters voor om te controleren en te helpen....

Het zal uiteindelijk wel goed komen met die vrouw hoor.....

Daarnaast heb ik vorige week een vrouw gehad waarvan de baarmoederhals helemaal uit het lichaam viel. Een prolaps zoals we zeggen. Die was in de tussentijd helemaal ontstoken, lag deels open,.... Die vrouw was verbannen door haar dorp en helemaal alleen. Ik heb een week moeten pleiten om die vrouw te opereren. Aangezien zij geen geld heeft en er alleen voor staat met haar kindje van 2 jaar was dit geen gemakkelijke oplossing. Na een week heb ik de gyneacoloog zo ver gekregen dat hij gisteren de vrouw heeft geopereerd. Ik ben enorm tevreden met het resultaat voor het moment....

Het is ook haar nu nog wat opvolgen zodat alles goed blijft gaan en ze geen koorts meer ontwikkeld....

Gisteren vertelde ik het verhaal aan mijn chef Désiré en nu kwam hij ermee af dat ik voor zulke zaken vlugger bij hem mag komen want dat voor zo iets MSF wel tussenbeide kan komen en de operatie voor de vrouw kan vergoeden. Man man had ik dit geweten.... Ik dacht nochtans dat we een verticaal project waren, alleen voor MSF, dus daarom dat ik het niet vroeger had aangekaart en zelf een oplossing wou zoeken..... Maar goed om te weten voor een volgend geval dus....

Gisteren ochtend was in Sokoro tijdens de consultaties een vrouw binnen gekomen met 2cm onstluiting, dus nog niet goed in arbeid met andere woorden. Gisterenochtend zijn de vliezen gebroken en pas als ze er mij bijhalen zie ik dat het een stuit (poep presentatie) is. Allé niemand had het gevoeld.... Zo iemand moet je dus bij je houden, verder observeren en kijken hoe de contracties op gang komen. Gisterenavond om 22u als ik opnieuw naar Sokoro vertrek om te luisteren hoe het met de vrouw staat krijg ik te horen dat ze die in de namiddag naar huis hebben laten gaan en dat ze niet meer is terug gekeerd. AAAAAAAAAAAAAAAAAAAA ik ontplof…………….! Zij zal dus iemand in de 'village' bevallen (zonder vroedvrouw) en ik houd mijn hart vast.... Zucht.....

Verder in Mangalla is er enorm veel corruptie aan de gang. Ik heb daar een hele week doorgebracht en op het einde van de week kon ik constateren dat er bijna geen vrouwen komen naar Mangalla voor de consultatie. Nu eerlijk gezegd wist ik dat we al veel problemen hadden daar maar dat het zo erg was....

Ik weet gewoon niet waar te beginnen met uit te leggen. Ik zal in puntjes werken over mijn frustraties daar....

Er is normaal gezien een onderscheid in de medicatie van Guinée (betalend) en de medicatie van MSF (gratis). Die is gratis voor alle vrouwen in het HIV project en de zwangere vrouwen. Kinderen van een HIV positieve mama krijgen vanaf 6 weken oud een siroop om hen te beschermen tegen eventuele infecties die kunnen komen. Blijkbaar hadden we vorige week een ruptuur (tekort) in die siroop. Dus ben ik gaan kijken hoeveel MSF er voor de maand maart gegeven heeft, namelijk 40 flesjes en dan gaan luisteren hoeveel baby’s gepasseerd zijn. Bleek dat dit er 3 waren (2 flesjes per kind) maakt 6 flesjes... Euh waar zijn al die andere naar toe??? De chef zei eerlijk getrouw dat ze een ruptuur hadden in hun verkooppunt en dus de medicatie van MSF maar genomen hebben.... WAT????? Zo werkt het toch niet? En dan spreek ik alleen nog maar over 1 medicatie. Dit moet zeker met anderen medicaties ook gebeuren dan. Verkopen ze die gewoon door.... Nu zit de vrouw van de chef in dat verkooppunt dus vraagt die er zeker nog extra voor.

Een vrouw die tijdens de nacht binnen komt om te bevallen mag blijkbaar al het werk alleen doen want de 'matron' en vroedvrouw slapen blijkbaar de hele nacht door..... Verschrikkelijk toch?

Het verschil tussen Sokoro en Mangalla voor eerste consultaties is verschrikkelijk groot. Er komen soms 100 mensen meer (op 200, dus de helft) naar Sokoro dan naar Mangalla. Vrouwen zeggen zelf niet graag meer naar Mangalla te gaan omdat ze er moeten betalen voor iets dat normaal gezien gratis is.

Hetzelfde geld voor vrouwen die in het HIV project zitten, blijkbaar betalen ook die voor gratis MSF medicatie....

Zo kan ik nog verder doorgaan. Het ergste is dat je die chef met zo twee chique auto’s ziet rijden.... Echt frustrerend hoor.....

Nog een puntje van de materniteit....

Als ik een opleiding geef en de volgende dag vraag wat ze geleerd hebben dan blijven ze bij hun oude gewoontes. Nu na 2 maand herhaling en herhaling en herhaling en herhaling en herhaling van hoe het wel moet, iedere week opnieuw en opnieuw ( ze zijn het kotsbeu nu) begint het er stilletjesaan in te geraken. En vertrek je dan vanuit de materniteit, doodmoe na uren herhaling te geven, naar Mangalla, dan mag je het daar opnieuw gaan doen. En zo de volgende dag weer opnieuw.

Kan je je inbeelden dat ik gewoon doodmoe ben? Dat ik haast de energie niet meer heb om iets te vertellen? Haha..... en dat na een tweede keer Salmonella, die mijn uitgeput heeft,.... pfff....

Ach ja afgelopen weekend hebben we zaterdag namiddag een voetbalmatch gehad. MSF tegen Plan Guinée (een andere organisatie die hier zit). We zijn gewonnen met 3-0. Was een beetje om de sfeer erin te houden in de equipe en voor de lokale mensen. Was een leuke match.... Goed gespeeld.

Zondag zijn Griet, Mona, Dikembe (jongen waar Mona wat voor voelt) en ik naar Macenta gegaan. De bedoeling was om daar beelden te gaan bezoeken waar een heel verhaal achter zit en er een kip en rijst te gaan offeren. Het zouden echte mensen zijn die door een slechte koning in steen zijn veranderd.... Maar ons daguitstapje is dus wat tegen gevallen. In ieder klein dorpje waar we arriveerden was er het excuus dat het niet in dit dorp was maar een ander,.... het kwam erop neer dat niemand ons de beelden wou tonen of vertellen waar het was omdat er blanken bij waren.... Dus na een hele dag in die hete auto te zoeken zijn we het maar afgebold en terug naar Guéckédou gereden. Echt een verschrikkelijke dag want het was 2u rijden om er te geraken..... Dit hebben we eigenlijk wel meer hoor. We willen iets gaan bezoeken in de kleine dorpjes maar ze willen ons niets zeggen of tonen omdat we blanken zijn en schrik hebben, jammer..... Zo was het weekend natuurlijk heel erg vlug gepasseerd en had ik niet eens uitgerust.... De kip terug mee en die heeft me de komende 3 ochtenden om 5u het leven zuur gemaakt met zijn geroep tot hij in de pot is beland, haha....

Maar tot zover weer effe wat verhaaltjes.....

Binnen 3 weken vertrekt Cathy naar Marokko om daar opgeladen te worden door familie en Willem..... een weekje maar, het zal naar meer smaken maar voor het moment is het AFTELLEN hoor......

Dikke zoenen iedereen,

Liefs Cathy

Regenseizoen...

Hellowie,

Hoe gaat ie daar in het kleine landje?

Hoe is het weer daar voor het moment? Enige vooruitgang van zaken betreffende de politiek? Zal wel niet zeker anders had ik daar al lang iets van gehoord...

Maar echt nog helemaal niets veranderd??? Hoe zielig is onze politiek toch? Ook geen enige oplossing voor de deur dat iets zou kunnen betekenen? Of wie is nu de bemiddelaar voor het moment? Als dit nog bestaat? Hahah.....

Het contact met de GSM kan tegenwoordig soms wat moeilijker gaan hoor.

Het regenseizoen begint nu echt wel te komen en dat betekent dikwijls geen of een zer slechte verbinding met het netwerk. Zelf voor internet. Hadden we zo al weinig internet, kan dit alleen nog maar verminderen dus.... Och ja het is nu eenmaal zo e.

Ben al blij dat er een mogelijkheid bestaat om soms een mailtje te versturen.

Eerst was ik zo blij met het regenseizoen. Eindelijk wat regen zodat het stof naar beneden valt. Eindelijk wat frisse wind zodat het huis wat kan afkoelen. Eindelijk eens een goede nachtrust nu het wat afkoelt. Maar tegenwoordig kijk ik al niet meer uit naar de regen want iedere keer als het regent betekent dit de volgende dag nog HETER weer.... Echt het is hier nu alle dagen 40°C. Is om te stikken. Dus die regen hoeft eigenlijk niet echt meer voor me.

Heeft blijkbaar ook als gevolg dat er minder mama’s komen op prenatale consultatie. Is gewoon te warm voor hen om ver te wandelen. Echt alle respect voor.

Heb nu dus ook een beetje van een ‘contest’ ingeschakeld tussen de twee health centers. Wie het minste mama’s heeft die weigert om de test te doen krijgt iets op het einde van de maand. Gewoon iets extra. Geen geld hoor. Ik ga kijken voor ietske extra van eten. De prijzen van het eten beginnen de hoogte in te gaan en het is moeilijk voor de mensen. Dus ze zijn wel extra gemotiveerd en ik ben blij met de resultaten.

Voor het moment nog geen mama’s die geweigerd hebben.... In beide centrums.

In Mangella gaat het redelijk goed voor het moment. De vroedvrouwen hebben al een paar gezegd dat ze mij super graag hebben en dat ze mij echt respecteren. Het is nu ook daar plezant werken. Het doet me toch wel deugd. Heeft lang geduurd maar het is er eindelijk van gekomen. We lachen wat af. Natuurlijk werken we tussendoor e....

Maar zowel als in Mangella en Sokoro heb ik al gehoord dat ze mij niet zullen vergeten en dat ik in hun hartje zit. Lief toch e.

Ook op materniteit zijn er maar niet madam Fanta. Die zegt het nog niet, haha... Mis er ook niets mee.... Laat me eerder koud bij haar.

Zelf heb ik een eerste nacht zonder koorts kunnen doorstaan. Het deed deugd. Heb er een goede slaap aan over gehouden. Echt eens zalig. Voel me voor het moment dus redelijk goed. Eens wat energie. Heb het nog steeds lastig om de berg op te klimmen. Raar in het begin deed ik die berg zonder moeite. Nu moet ik op zijn minst eens stoppen om op adem te komen. Ik bedoel de berg waar ons huisje op staat en die we dus voor de middagpauze en avond op moeten e. We kunnen ook gewoon de luie blanke uithangen en iedere keer de auto nemen (er is er dan ook een enkele die het durft te doen) maar hoe belachelijk.... dus stappen maar....

Ons Eveline is op vakantie vertrokken. Voor 2 weken naar Tanzania met haar vriend. Man wat ben ik jaloers. Heb zo een hele tijd met haar meegeleefd naar die dag vertrekken (is normaal gezien ook de periode dat ik mag, na 3 maand dus) en het deed me wel pijn om gewoon te zwaaien en niet in de auto mee te mogen vertrekken. Maar mijn tijd komt nog wel e. Neen zij zit hier voor 9maand en heeft dus recht op 2 weken die ze heeft besloten om na elkaar op te nemen....

Ik zit hier met ons Griet alleen. Nog maar de tweede dag hoor. Ze is haar komen verhuizen. Ze zit nu op de plaats van Eveline, recht tegenover mij. Kunnen we gemakkelijker praten en zijn we wat samen....

Komend weekend wordt er eentje van 2 dagen. Kijk er naar uit om wat rustige dingen te doen. Hopelijk eens te kunnen gaan shoppen in de tweedehands kledij. Hier kan je een coole jeans-broek kopen voor 1,5 euro. Alleen geraak ik er nooit in.... jammer.

Maar al eens een ander t-shirtje zou leuk zijn. Na drie maand steeds jezelfde 3 boeken en zelfde enkele t-shirst aandoen begint het maar saai te worden....

Voila ga weer effe gaan werken. Dit effe tussendoor op het werk geschreven. Nu weer wat gaan werken. Ofwel komt er nog iets bij vanmiddag ofwel heb ik het druk gehad en wordt dit het mailtje dat ik dan doorstuur. Je zal wel zien.

Ach ja juist. Nog ietske vergeten vertellen. Omdat we hier een project zijn dat gaat sluiten hebben we al een paar werknemers moeten ontslaan gewoon omdat we moeten verminderen. Nu moet de hoofdfarmacist gaan. Niet omwille van sluiting van het project maar omwille van de pharmacie zelf. Die loopt al jaren verschrikkelijk slecht. We zitten in ruptuurs van medicatie, stock dat niet klopt, dingen die verdwijnen,...

Vanuit Brussel is er nu besloten dat die onmiddellijk weg moet maar die kerel heeft hier wel een grote invloed in het team zelf. Het erge is dat die nooit een opmerking ervoren heeft gehad ofzo. Dit is nu een eerste keer en je kan (wegens formaliteiten) niet iemand gewoon ontslaan zonder gegronde reden of bewijzen. Dit gebeurd nu allemaal in etappes maar Désiré zijn bureau is hier naast onze bureau kamer en afgelopen dinsdag wanneer hij een eerste vergadering had met die Silla dan liep dit toch niet zo goed af.... uiteindelijk is die wel gekalmeerd enzo....

Moet niet gemakkelijk zijn voor den Désiré ook. Eerste keer dat hij iemand moet ontslaan en hij is niet akkoord met de procedure van Brussel.... beu. Ook vooral voor de teamspirit want de nationale mensen voelen dit ook wel e. Zijn nu allemaal bang voor hun jobke..... Zoals ik al zei is dit geen gemakkelijk project.

Blijkbaar zijn wij hier het eerste team die ervoor zorgt dat de sfeer houd- en leefbaar is. Voor ons moeten er al veel chefs en anderen hun ontslag gegeven hebben. Omdat het in het team niet houdbaar is en omdat er super veel verkeerd of mank loopt in het project. Wat wel waar is moet ik toegeven..... De vorige chef, voor Désiré, heeft het 6 weken volgehouden, haha......

Maar we zitten hier nog graag hoor, maken er het beste van, opgeven doen we niet.

Voila wou ik nog effe kwijt.

Dikke knuffies,

ikke

N’zérékoré

Hellow,

Alles tip top in orde? Of het kan er mee door?

Hier alweer een avonturen weekend achter de rug. Het zijn zo al een paar avonturen op mijn lijst e. Maar toch telkens heel verschillend.

Zo was afgelopen weekend eens een uitstapje voor vermaak. Deed zo een deugd. Alhoewel het weekend zeer vlug gepasseerd is op die manier en je niets gerust hebt, waardoor de week iets zwaarder zal worden. Soit het was super wijs.

Het start vrijdag....

We zouden om 14u vertrekken. Dit kwam me eigenlijk zo slecht uit want had nog zoveel werk te doen. Maar uiteindelijk kan je blijven uitstellen en is je werk hier nooit gedaan. Ik moest dus op een bepaald moment stop zeggen en vertrekken. Natuurlijk was onze chauffeur er niet op tijd.... Denk dat we dan toch tegen 15u zijn kunnen vertrekken. De Zwitsers waren ook mee. Inclusief chauffeur waren we met 6.

Mona, Dennis, Carlos, Evelyn, Bertin (chauf) en ikke....

De trip duurt ongeveer een 4uur. Het eerste uur is verschrikkelijk, een stoffige weg vol met gaten... Het stuk erna was goed te doen. Natuurlijk zijn we verschillende keren gestopt. In N’zérékoré is er een grote brug gemaakt van bamboe, ongeveer een 17 meter lang, die heel bekend is. Die zochten we en daardoor hebben we af en toe een stop gemaakt in verschillende dorpjes. In één van de dorpjes was het heel raar. Het was gelijk een sekte. Iedereen was ziek en er hing een hele rare sfeer. Iedereen had houten spaken rond hun benen, had koorts ( zelfs de kleintjes), zag er gewoon niet gezond uit. Later bleek dat dit een dorp was waar ze gebroken benen behandelen... haha maar toch hadden we er allemaal een raar gevoel over. Er was gelijk veel meer aan de hand...

De weg was verder prachtig. We zijn een stuk door het regenwoud gereden. Is het stuk waar je blijkbaar olifanten zou kunnen zien maar doorvoor heb je een parkwarchter nodig. Heel erg jammer dat het gebouw gesloten was en dat we eigenlijk niet de kans gekregen hebben om door dit stuk regenwoud te gaan en olifanten zoeken....

Doordat we verschillende keren gestopt zijn onderweg waren we al redelijk laat in N’zérékoré toegekomen. Natuurlijk moesten we nog een hotel gaan zoeken en bleek dat dit geen gemakkelijke opdracht ging worden. Voor 6 man vrije plaatsen gaan opzoeken.... Het heeft ons 2 uren gekost. Iedereen wou een beetje luxe en niet in een vies donker stinkend kamertje gaan slapen.... Maar er was niet veel. Uiteindelijk hebben we ons moeten opsplitsen en heb ik nog een klein kamertje gedeeld met Mona. Het was een kamer juist naast de generator (leve oordopjes) maar we hadden al bij al een goede douche. Moet zelf s toegeven dat ik goed geslapen heb en dat ik nogal wat afgelachen heb met Mona.

N’zérékoré zelf is droog, druk, veel stof,... In het donker was het gewoon moeilijk uit te maken wat ik ervan moest denken. Nog even mogen zoeken achter wat te knabbelen en we hebben nog wat gezelschapsspelletjes zitten spelen. Blij dat ik in bed lag.

Zaterdag begon weer wat vervelend. Nadat we vrijdag nog zolang achter kamers gezocht hadden wou de meerderheid eerst betere kamers zoeken en waarbij we allemaal samen konden zijn. Blijkbaar had niemand goed geslapen behalve Mona en ik... haha... ze hadden nog de meeste luxe....

Dit heeft opnieuw weer wat tijd van onze dag in beslag genomen wat ik wel jammer vond. Het resultaat was uiteindelijk weer 2 hotels en ik zou weer een kamer delen maar nu met Evlyn. Oké, zo gezegd zo geboekt en we konden eindelijk de stad in.

Naar het centrum, daar als ontbijt wat rijst met vissoep gegeten (man wat ligt dat toch altijd zwaar op de maag om de dag mee te beginnen). Even op de markt rondgelopen en wat met de lokale bevolking gekletst en fun gemaakt. Altijd grappig...

Dan konden we eindelijk vertrekken naar een ander stuk regenwoud om de Chimpansees te gaan zoeken. Ik had er zoveel zin in. Natuurlijk was het nog een stuk rijden en was de weg niet zo ideaal maar dat geeft een bepaalde sfeer en onderweg doen we verschillende stops. Je ziet wel altijd iets leuks dat je van dichterbij wil zien of dat je met de lokale mensen wil bespreken. Of gewoon schitterende natuur waarvoor je uitstapt en op onderzoek gaat en er dan mensen bij komen staan en zo een interessant gesprek creëert… Er valt gewoon wel altijd iets leuks te beleven onderweg.

Tegen de middag aangekomen op de bestemming. Joepie! joepie! we gaan Chimps zien....

Het was nog even discussiëren over de prijs. Vorig jaar was het 6 euro per man, die prijs is nu verdrievoudigd en dat wilden we natuurlijk niet betalen, 18 euro was veel te veel. Ik vond dat een beetje raar want dit is al het GOEDKOOPSTE ooit dat ik gehoord heb om in een regenwoud de Chimps te gaan zien met gids.... Dit is gewoon zo goedkoop.... Ik voelde me er wat slecht bij dat de rest maar 6 euro wou betalen.

Heb dit dan ook op tafel gegooid en uiteindelijk hebben we 10 euro per man betaald wat nog NIETS was.... Zelfs de dierentuin in België is duurder en het is niet de werkelijkheid....

Anyway we konden vertrekken. Met de goeie schoenen, lange broek, goede shirt en water was ik klaar. Toch maar even gezegd tegen Evelyn dat ze beter haar gesloten schoenen aandoet dan slippers.... ik heb toch een klein beetje ervaring....

Het was een schitterende trektocht. We hebben echt een weg moeten kappen door het regenwoud, twee uur lang... Was vermoeiend want het is stijl omhoog en stijl naar benden. De ene berg na de andere.... Maar ik hield er van. We hebben toch allemaal wat schrammen op onze armen... Eenmaal de chimps in het zicht hebben we ze nog een tijdje mogen nalopen want ze vluchtten steeds weg, grappig....

Op een bepaald moment hebben wij toch gewonnen en konden we ze uren bewonderen. Hier bestaat zoals in Uganda geen tijdlimiet. We konden ze bewonderen zolang als we wilden. De geluiden, de typische aapbewegingen, in takken slingeren, fruit naar ons gooien, jaja ik heb het allemaal gehad.... Zalig....

Blijkbaar doen de gidsen dit voor 2 euro per dag, kan je je dit inbeelden? Zot gewoon. We hebben ze achteraf (waren er 2) goed tipt.

De terugweg was gelukkig minder zwaar. Door de velden terug gekeerd.

Echt een zalig leuk tripje. Iedereen was wel uitgeput en zeer vuil. Helemaal bezweet en dan plakt alles aan je lichaam. Alle pluisjes, alle kleine takjes kruipen tot in je ondergoed,.... Maar het was voor mij de moeite waard....

Op de terugweg hebben we nog een stukje natuur opgezocht. Was alsof we in een natuurpark rondreden en wilde beesten moesten zoeken, de zon al eerder aan de lagere kant. Gewoon prachtig. Bij een riviertje toegekomen waar we ons wat konden opfrissen, man dat deed deugd. Gewoon eens je gezicht en handen kunnen wassen in het frisse stromend riviertje....

Is misschien wat moeilijk voor te stellen voor jullie e.....

Daarna moesten we nog een eindje terug rijden naar N’zérékoré. Daar hebben we nog rondgelopen en heeft de rest nog wat dingetjes gekocht. Er bestaan hier zo van die typische mooie hemden. Leuk om te dragen en een speciale stof.

De avond hebben we dan nog een extra kamer gevonden waardoor we niet meer hoefden te delen. Wel een stinkende (toiletgeur) kleine, vieze kamer maar soit....

Gedouched, lekker gegeten, een spelletje gespeeld en dan nog eens uitgegaan.

Was zo een café’tje dat op de hoofdbaan uitkijkt. Ons op het terras gezet tussen de mensen en dan komt dit altijd goed. Iedereen begon met ons te praten en bleef maar drankjes serveren. Er was een militair (die Carlos trouwens zeer sexy vond, haha) met gespierde armen die ons steeds trakteerde. Kwam zelfs met een grote schotel eten af en we kwamen juist van tafel. We hebben ons een breuk gelachen. Wat later op de avond was er dan wat ruzie en echt de ruzie was één man tegen heel de straat. Natuurlijk ging den militair er hem mee gaan moeien, er beetje op slaan, in de handboeien steken en de man direct naar de gevangenis. Je moet niet denken dat die eerst naar het ziekenhuis zal gebracht worden voor medische verzorging (die hij kon gebruiken by the way...).

Het was me wel het avondje....

Zondagmorgen had ik met Carlos om 7 u afgesproken om door het centrum te gaan. Het is op dat uur dat je veel dingen ziet die rond 10u al verdwenen zijn. En met Carlos heb je gegarandeerd altijd iets nieuws te bezien.

Nu komt het e....

We komen op het punt dat de camions zich vullen en vertrekken met mensen of etenswaren naar andere centrums. Komen we daar toch wel niet die militair weer tegen. Hij bezit blijkbaar 2 camions....

Hij vroeg tegen den Carlos of ik zijn vrouw was, (hier in Afrika zeg je niet als man dat je homo bent of je bent dood...) maar ik ben gewoon een collega. Dus was doet die militair?Hij haalt daar een bundel geld uit en geeft dit aan Carlos. Hiermee wil hij mij kopen voor 2 dagen............. euh excuseer??? Hehe den Carlos stond ook effe perplex. Hij zei dat ik niet te koop ben. Er begon een grappige discussie dat als ik niet van Carlos ben waarom hij mij niet kon kopen. Was een grote bundel geld hoor. Uiteindelijk heeft Carlos mij ‘terug’ moeten kopen, hij heeft geld moeten geven om mij te behouden. Het is 1 euro (zoveel ben ik dus waard blijkbaar) dat den Carlos gegeven heeft aan de militair die ermee akkoord was. Nu ben ik dus eigendom van Carlos. Ik kan en wil me niet inbeelden wat die kerel met me zou gedaan hebben, jakkes..... Maar dus nu kuis ik iedere morgen Carlos zijn schoenen, kook ik voor hem, doe zijn was en plas,.... Graptje!, we maken er grapjes over.

Hij heeft ging eens discussiëren met Willem over hoeveel ik nu eigenlijk wel waard was.... Euh Willem???? Help.......hehe

Verder hebben we nog het meest onsmakelijke vlees gezien dat door het centrum gevoerd wordt. Met al het stof... En echt alle delen van de koe. Inclusief gewoon het hoofd waarbij de tong eruit hangt....

Tijdens de wandeling hadden we nog zo een raar voorval. Een groepje mannen vanuit de auto riep ons en wou weten wat Carlos in zijn zak heeft. Nu moet je weten dat hij eigenlijk alleen maar zijn medicatie en HIV testen op zak heeft (behoort tot zijn job). Hij was enorm geïnspireerd en wou de test nu onmiddellijk bij hem doen. We keken zo een beetje raar naar elkaar want normaal gezien doe je dit in privacy, met enorm veel sensibilisatie maar hij pushte echt. Uiteindelijk de test toch gedaan na een korte sensibilisatie over wat hij ging doen meten wat dit geeft indien het positief is....

Gelukkig was de test negatief en is alles goed gekomen. Zijn gezicht was wel overduidelijke taal, we hebben die jongen zijn dag goed gemaakt. Hij ging nu ‘voorzichtiger’ omgaan met sex, hmm....

Wat je zo al niet tegenkomt op een ochtend met Carlos.

Teruggekeerd naar de groep en met hun mee ontbeten. Daarna wilden die de stad eigenlijk in om te gaan shoppen. Beetje vervelend want wij waren juist vroeg vertrokken zodat we nog wat actieve bezoeken konden doen. Uiteindelijk heeft het ons de hele voormiddag gekost waardoor we geen tijd meer over hadden om de bekende brug te zoeken en te bewandelen. Was een spijtige zaak.... Soit we keren nog wel eens terug naar die plaats. Je beweegt je voort in groep en legt je neer bij de meerderheid e.

Hebben wel mooie dingen gezien. Mensen zijn toch echt creatief hier.

Het was een druk weekend waarbij de Chimpansees het hoogtepunt waren.

Gelukkig hadden de thuisblijvers, die niet mee waren gegaan eten gemaakt voor iedereen zondagavond zodat diegene die uitgeput waren van de terugreis maar gewoon hun voetjes onder tafel hadden te schuiven en een hongerige maag konden stillen. Deed deugd alsook mijn eigen bedje en een goede douche....

Iedereen was toch wel uitgeput waardoor de zondagavond in rust werd afgesloten.

Weekend was vlug vergeten want de maandag was alweer druk druk werken....

Deed toch deugd.

Dikke knuffels

Mijn job...

Hellow iedereen,

zodra ik genezen was, ben ik er terug ingevlogen en was het een beetje druk, maar we nu zijn terug op schema... De ziekte was maar een nare ervaring maar het hoort er allemaal bij e....

Oké, zal ik eens een beetje beginnen vertellen over mijn werk hier?

Ik kan me wel inbeelden dat niemand echt een idee heeft van wat ik hier realiseer, doe en op gang breng... Ik denk dat de meesten denken dat ik hier gewoon bevallingen doe? Niet dus... Laatste 2 weken heb ik zelf geen bevalling meer gedaan.

Jullie weten dus allemaal dat ik hier in een project zit dat gaat sluiten. Een eerste missie bij MSF en een project dat gaat sluiten, het zijn twee grote factoren die het mij niet makkelijk maken. Maar ik begin eindelijk mijn draai wat te vinden (durf het wel niet luid te zeggen hoor).

Doordat het project dus gaat sluiten probeer ik veel dingen, waar MSF nu verantwoordelijk voor is, wat door te schuiven naar de lokale mensen of ik probeer toch voor een alternatief te zoeken.

MSF gaat zich uit dit project trekken omdat er een plan Guineé bestaat en omdat het project ook op veel vlakken tegenkanting krijgt waardoor het niet vooruit geraakt.

Plan Guinée omvat vele verbeteringen voor heel Guinée waaronder ook het project PTME. Andere verbeteringen zijn bijvoorbeeld de weg vanuit Conakry naar Guékcédou (de enigste grote baan) opnieuw aanleggen, bruggen in beton zetten,... Maar het omvat dus ook gezondheidszorg waaronder PTME.

Dit wil zeggen dat Guinée dit project nu aanvaardt, dat het HIV aanvaardt en dat het zelf zal moeten beginnen instaan voor zijn medicatie en de voedsel supplementen (HIV patiënten zijn dikwijls ondervoed en graat mager).

De tussentijd dat MSF hier nog is, nog een goed jaar, zijn er twee vroedvrouwen aangenomen die met mij instaan voor PTME in de 2 gezondheidscentra en de materniteit. Madam Fanta en Toba. Beiden zijn ze veel ouder (meer kennis) dan mij en het is dus niet gemakkelijk communiceren met hen. Vooral met Madam Fanta niet want zij is diegene die al lang verantwoordelijk is voor de materniteit.

Als ik materniteit vernoem is dit eigenlijk het verloskwartier. Jullie moeten weten dat er hier geen materniteit bestaat voor de normale bevallingen. Die gaan bijna onmiddellijk naar huis. Alleen de ernstige gevallen en operaties blijven langer.

Het is niet gemakkelijk werken omdat die 2 vroedvrouwen de enige vroedvrouwen zijn en eigenlijk werken voor MoH (ministry of health) en een prime (extra geld) krijgen van MSF om ook voor PTME in te staan in de gezondheidscentra en materniteit.

Naast die 2 vroedvrouwen werken er nog heel veel studenten (die liever lui dan moe zijn) en hulpjes = matrons. De matrons doen ook de bevallingen omdat zij gewoon zodanig veel ervaring hebben dat ze het ondertussen ook kunnen. Die zijn dan ook al in de 60 jaar oud en heel erg vlug moe. Met andere woorden, als ik de 2 vroedvrouwen wegneem uit het verloskwartier dan houd ik iedere keer mijn hart vast...

Naast de overdracht van het project wil ik hun een opleiding geven van geupdate protocollen. De gezondheidszorg veranderd zodanig snel dat ze nog oude protocollen hebben.

Ik ben dus afgelopen week begonnen met een job profile, een job omschrijving, van wat ik (MSF) verwacht dat ze - nu samen met mij en later alleen als ik weg ben - doen. Ik heb dat nog nooit gedaan en aangezien ik zelf nog niet goed wist wat er van mij verwacht werd, was dit dus heel erg moeilijk om te doen. Uiteindelijk ben ik aan een 3 pagina’s lange job omschrijving gekomen waar mijn chef wel tevreden mee was. Hier en daar nog een beetje formele info toegevoegd maar ik was wel fier op mezelf (dan nog wel in het Frans, ha). Dit is nu goedgekeurd door alle verantwoordelijken en vanaf volgende week kan ik het eindelijk beginnen doorgeven. Voor hen is dit dan ook duidelijk en weten ze wat ik van hen verwacht. Indien ze niet tekenen word hun prime afgenomen, dus dit zal wel geen probleem zijn.

Eind vorig jaar is het PTME protocol veranderd. Ook daarover heb ik de voorbije week een power point voorstelling gegeven. Ik wist wel wat het nieuwe protocol was maar hoeveelheden qua medicatie.... dat kon niemand mij vertellen. Heel raar want in de HIV kliniek (nog een ander deel) volgen ze dit protocol al een paar maanden. Je ziet dat ik dus gewoon alles zelf mag gaan uitzoeken ondanks het feit dat zij het al maanden gebruiken maar zonder duidelijk protocol blijkbaar. En zo geraak je dus wel nergens hé.

Uiteindelijk heb ik via Conakry mijn vragen kunnen stellen en alles kunnen implementeren. En ook de powerpoint voorstelling is zeer goed verlopen. Kort en duidelijk (weer in het Frans e, man man). Het was nog zelf een leuke namiddag, het gaf een goeie band met de 6 vroedvrouwen waar ik mee werk (2 per afdeling). Ik had voor soda’s (cola, fanta) gezorgd en een bananen cake gemaakt, dat maakt het voor hen altijd aangenamer.

Naar aanleiding van de powerpoint voorstelling moest alle medicatie aangepast worden in ieder centrum. Daar ben ik al 2 dagen mee bezig. Jullie kunnen zich niet inbeelden hoe een klein werkje als dit zoveel tijd en misverstanden kan opleveren. De pharmacy is hier dan ook een RAMP. Geen enkele telling klopt... Maar soit, mijn deel is nu in orde.

De twee grote werken die ik de komende maanden wil verwezenlijken is het circuit in Mangalla voor PTME veranderen en van het ziekenhuis (dat ook als referentie dient) een veilige plaats maken.

Ik ben verantwoordelijk in de gezondheidscentra Sokoro en Mangalla voor PTME en materniteit maar daarnaast moet ik ook de morbiditeit en mortaliteit naar beneden te brengen. In mijn ogen kan dit alleen maar als het ziekenhuis (waar heel veel pathologie naar toekomt) goed en veilig draait en de nodige capabele mensen en materiaal bezit.

Sokoro is een centrum waar de stigmatiteit en het sensbiliseren van PTME goed verloopt. Ik heb dan ook het dubbele aantal mensen in Sokoro als Mangalla. In Sokoro heb ik maar 1 vrouw gehad (januari) op de 200 die geweigerd heeft terwijl het er in Mangalla meer zijn op de 130 vrouwen.... Je hoort het, nog veel werk in Mangalla.

Sokoro is een centrum waar het circuit dus heel goed verloopt en de 2 vroedvrouwen veel hulp krijgen van verpleegkundigen die capabel zijn voor de eigenlijke prenatale consultatie. Daardoor wordt het werk van de 2 vroedvrouwen geminaliseerd tot PTME, bevallingen en genitale infecties (wat hier zoveel voorkomt) onderzoeken.

In Mangalla heb ik het probleem dat er eigenlijk maar 1 echte vroedvrouw werkt, ondersteund door een verpleegkundige, die getraind is voor PTME. Ik heb veel minder bekwame vrouwen die er werken waardoor al het werk voor hen is. Als er iemand te maken heeft met een overlijden (zoals afgelopen week) dan staat mijn vroedvrouw er helemaal alleen voor. Geen sprake van een goeie sensibiliteit of stigmatisatie. En alle HIV testen gebeuren in eenzelfde kamer, waar alle studenten bijzitten en waardoor ik heel veel weigeringen hebben. Dus daar probeer ik het circuit te veranderen zoals in Sokoro.

Problemen:

- de vroedvrouw werkt tegen want ze vind het prima zoals het nu is

- plaatsgebrek

- gebrek aan personeel

- gebrek aan motivatie

- chef vind het ook allemaal prima....

Dit wordt een werk dat een paar maanden in beslag zal nemen.

En dan het ziekenhuis...

Problemen:

- Privé??? Er bestaat maar 1 grote ruimte met 3 verlosbedden waar geen gordijnen tussen hangen...

- Bekwaam personeel?

- Bekwaam materiaal?

- Motivatie? Mensen ook liever lui dan moe (altijd liggen er studenten op de bedden te slapen....)

- Ordentelijk werken?

- Goch ik weet gewoon niet meer waar te beginnen…

Het ‘grappige’ is dat alle spoed medicatie in een grote doos zit. Met andere woorden als een vrouw binnen komt die aan het stuipen is dan moet je die onmiddellijk medicatie toedienen. Zie je me al roefelen in mijn cadeau box??? De tijd die je daarmee verliest...

Het idee is dat we een kast installeren met schappen waar alle medicatie voor ieder protocol geclassificeerd is. Maar dit is allemaal makkelijk gezegd maar in realiteit zal dit ook maanden in beslag nemen. Samen met het geven van de opleidingen en gebruik van medicatie....

Je hoort het eigenlijk een beetje. Veel handwerk doe ik niet veel. Vind ik wel ergens jammer want ik mis dit een beetje. Nu ja, ik wil dit toch eerst in grote lijnen in orde brengen en dan pas samen werken met de vroedvrouwen om zo alles een klein beetje te kunnen opvolgen.

En nog een ander probleem: MSF geeft medicatie aan de materniteit maar het was niet duidelijk voor wie die medicatie diende. Als MSF medicatie geeft dan is dit ALTIJD gratis. Maar Madam Fanta gaf de medicatie soms aan de ene vrouw gratis en aan de andere niet, gewoon een zeer oncorrect en onfair game. En ook met haar heb ik dan maar een vergadering gehad. Voor alle zekerheid had ik mijn chef meegenomen (vooral voor mijn Frans, haha) zodat hij alles duidelijk kon horen. En dan heb ik een protocol gemaakt dat beschrijft voor welke urgente zaken de medicatie wel gratis gegeven wordt.

Het is niet omdat MSF hier zit dat alle medicatie gratis wordt gegeven. We zijn een verticaal project (alleen HIV) en dus alles wat met HIV medicatie te maken heeft is gratis. Daarnaast wou IK gewoon dat voor urgente zaken de medicatie ook gratis werd gegeven.

Laat ik de reden uitleggen met volgend voorval: afgelopen week heb ik een mama gehad met een hemoglobine van 2,9 (en dus bijna dood was). Ik was haar op de weg tegengekomen. Zij vroeg aan mij of ik haar met de MSF auto naar een klein kliniekje kon brengen bij een alternatieve dokter. Zelf had ze niet de kracht (logisch) om te gaan. Hmmm… haar heel vlug gecontroleerd en gezegd dat ik haar niet naar die alternatieve medicijnman wil brengen maar wel naar het ziekenhuis. Dit wou ze niet omdat ze er het geld niet voor had. Ik heb haar echt moeten overtuigen dat het MSF is die betaalt voor zo een dringende zaken als dit (en dankzij mijn vergadering en ‘strijd’ bij mijn chef is dit nu ook effectief zo).

Ik wil dus dat die vrouwen naar het ziekenhuis komen en niet meer het excuus kunnen gebruiken dat ze geen geld hebben. Voor zo een dringende zaken betaalt MSF. Gelukkig is ze dus met mij meegekomen want met een hemoglobine van 2,9 ging ze de volgende ochtend niet gehaald hebben. Er zaten nog placenta resten in de baarmoeder waardoor de vrouw al 4 dagen bleef bloeden.

Dit is de manier waarop ik mama’s verlies of juist kan redden... Nog een avond heen en weer gelopen maar uiteindelijk is ze nu in orde. De familie is me heel dankbaar. Ook zo probeer ik een boodschap door te geven aan de familie om naar het ziekenhuis te komen.

Jullie zie dus dat ik hier veel meer doe dan bevallingen, helemaal anders dan ik had verwacht maar natuurlijk zeer leerrijk.

Volgend weekend gaan we naar Nzerekore. Dit is een stad nog meer naar het noorden, niet ver van de grens van Ivoorkust maar we hebben de toelating gekregen van Conakry om te gaan. De situatie zou voor het moment goed zijn. Klinkt me zalig want er is een kleine kans dat we daar olifanten zouden zien. In Guinea zelf zijn er al lang geen olifanten meer maar er zouden er een paar de grens van Liberia zijn overgestoken.

Verder heb ik een zeer goed contact met mijn chef Désiré. Hij is echt een zeer aangename man die in iedereen het positieve ziet, hij kan me opfleuren en is altijd bezorgd om me.

Naast het werk probeer ik nog steeds Guéckédou te ontdekken. Het leuke is dat de mensen mij op straat beginnen te herkennen. Ze roepen dan Cathy of Catharina (is allemaal hetzelfde). Het is alleen niet gemakkelijk om hun iedere keer te herkennen. Hun kapsel verandert iedere twee weken. Ik probeer vanaf nu dan ook de mensen te herkennen aan kleine kenmerken in hun gezicht.

Ik ben hier nog steeds ‘grosse’ voor de Afrikanen maar voor hen is dit positief bedoeld e. Stilletjes aan begin ik hier alweer te veranderen en mee te gaan met hun stijl. Heb al een paar outfits laten maken waar ik blijkbaar zeer ‘belle’ in ben, haha. Begin aan alles gewoon te geraken behalve de droogte en het stofgehalte. Sneeuw en regen ken ik helemaal niet meer, laat staan warm water....

Ik ben altijd graag op de hoogte van jullie verhalen en doeningen daar dus laat maar horen. Ik lees het allemaal zeer graag.

Dikke knuffels en warme groetjes

Cathy

Malaria / Salmonella

Woensdag 2 februari

Malaria is een protozoa infectie overgedragen door de mug. Het is de belangrijkste parasitaire ziekte voor de mens als je weet dat 1 tot 3 miljoen mensen per jaar sterven.

Er bestaan 4 soorten malaria parasieten:

- Plasmoduim falciparum (zwaarste vorm malaria)

- Plasmoduim Vivax

- Plasmoduim Ovale

- Plasmodium Malariae

De manifestatie van malaria varieert. Niet alleen van geografie (regio tot regio en dorp tot dorp), ook van persoon tot persoon, het aantal muggebeten, broedplaatsen, de soort parasiet.

Hoe de levenscyclus van de mug in elkaar zit ga ik hier niet uiteenzetten wegens te lang en te ingewikkeld.

Wel belangrijk is dat Guinea, voornamelijk Guéckédou een hoog endemisch gebied is van malaria type Plasmodium falciparum. MSF Zwitserland heeft hier een project lopen rond malaria omdat de sterfte cijfers zo hoog zijn.

Als P. Falciparum infectie op tijd en goed aangepakt wordt dan relateert dit in een milde ziekte. Indien geen effectieve therapie op tijd gegeven wordt, kan dit de dood tot gevolg hebben.

Symptomen van acute malaria:

- een plotse opkomst van een ‘koude fase’ waarbij de patiënt begint te schudden

- een ‘hete fase’ waarbij de temperatuur stijgt tot > 40°C en patiënt rusteloos is

- uiteindelijk: een ‘zweet fase’ waarbij de temperatuur weer tot normaal keert

Voor P. Falciparum zijn deze stadiums minder voorspelbaar en de koorts kan continue zijn.

Andere symptomen zijn:

- continu erge hoofdpijn

- hoest

- zware diarree, zonder bloed

- mild geel zien

- griep symptomen, waarbij heel het lichaam spierpijn heeft

- respiratoire distress: rappe, zware ademhaling met abnormale ademhalingsritme

- anemie

- misselijk, overgeven, buikpijn

Waarom begin ik nu over Malaria?

’t Ja, ons Cathy is afgelopen week goed ziek geweest en had alles symptomen van malaria. Doordat het hier een endemisch gebied is, is dat ook het eerste waar je aan denkt. (behalve de nationale dokter)……

De symptomen begonnen zondagavond met zware hoofdpijn. Maar wie heeft er nu al eens geen hoofdpijn? Maandagochtend zware diarree, maar wie heeft dit in Afrika nu ook al eens niet? Tijdens het werk ging het niet goed, vermoeid, geen energie, warm. Maar wie is hier niet uitgeput en het is hier overdag altijd verschrikkelijk heet.

Tegen de middag was ik juist op tijd thuis voor mijn volgende diarreeaanval. Na de middag terug gaan werken en ondanks dat ik enkel wat droog brood had gegeten ben ik de hele middag niet van het toilet geraakt. Uiteindelijk besluit ik tegen 15u naar huis terug te keren. Daar blijk ik 37,8°C te hebben. Nu moet je weten dat mijn basale lichaamstemperatuur 35,4°C is en dat Cathy NOOIT koorts heeft. Dit was dus koorts voor mij.

Griet (onze verpleegster van België) op de hoogte gebracht via een berichtje. Binnen het halve uur staat ze met een malaria test aan mijn bed samen met den Carlos (heerlijk enthousiaste kerel). Als je hier koorts hebt dan is malaria het eerste waar je aan denkt. In dit halve uurtje is mijn temperatuur gestegen tot 38,5°C. Ik lig in mijn bed te krioelen van de pijn en heb alle symptomen van malaria maar toch is de malariatest negatief.

Terwijl zij hier zijn stijgt mijn temperatuur naar 39°C. Dit kan zo niet verder en ze roepen er de dokter bij. Binnen het halve uur staat ook die aan mijn bed samen met Véronique en Désiré. Alles wordt gecontroleerd. De test wordt opnieuw gedaan en ik krijg een volledige check-up van onze nationale dokter Yatara. Opnieuw is de malaria test negatief. Yatara denkt aan een voedselvergiftiging maar aangezien ik hier bijna niets eet en hetzelfde eet als iedereen hier klinkt dit toch maar raar want niemand anders is ziek.

Binnen het uur ga ik heel snel achteruit. De koorts stijgt tot 40,5°C, ik word naar de WC gedragen, ik kan niet rechtzitten of ik begin te hyperventileren, ik heb geen gevoel meer in mijn handen, het doet allemaal zo een pijn…. Dit voelt zo raar aan. Er wordt beslist om mij een infuus te steken want ik kan niets meer binnen houden en krijg een Perfusalgan (soort van dafalgan maar dan in een flacon) om de koorts naar beneden te krijgen. Daarnaast wordt er wel al gestart met de medicatie voor een voedselvergiftiging.

Griet en Evelyn koelen mij om beurten af. Er wordt naar de Zwitsers gebeld omdat die een betere en gevoeligere malaria test hebben en dit hun project is. Iedereen is ervan overtuigt dat ik malaria heb. Er wordt gebeld naar Conakry om te vragen wat de médical coördinator beslist. Dit is zo raar dat een persoon die 700 km van mij zit, beslist over mijn toestand. Mona en Dennis van de MSF Swiss komen toe. En opnieuw test ik negatief. Dennis die laborant is legt uit dat dit normaal kan zijn voor de expats. Onze antilichamen zijn zodanig laag dat het kan dat ik steeds negatief test. Désiré belt met Conakry om te beslissen of ik toch niet de malaria medicatie kan krijgen.

Ondertussen is de koorts iets gezakt tot 39,8°C maar ik ben nog steeds slecht. Mona wil me de medicatie geven. Je moet weten dat als je niets anders kan uitsluiten het echt geen kwaad kan om toch de medicatie te geven. Uiteindelijk wil ik die medicatie en wordt ze gegeven. Binnen twee uur klaart ons Cathy op. Wat een paardenmiddel. Temperatuur zakt tot 37,8°C en ik vraag om buiten wat in de koelte te mogen zitten. Désiré helpt me met opstaan en mijn infuus te dragen, hij perst zelfs verse appelsientjes die hij speciaal had gekocht. Ik ben hier door iedereen zo lief verzorgd. Het doet deugd om buiten in de friste te kunnen zitten en wat te lachen. Misschien had ik wel te vlug geroepen want binnen het half uurtje zit ons Cathy weer op het toilet en ook de koorts stijgt weer. Dit zou een normaal teken zijn van malaria. Het is nu vooral belangrijk dat ik met ibuprofen mijn koorts zo laag mogelijk houdt.

Er wordt beslist dat ik bij Griet in de kamer slaap en die controleert mij de hele nacht elke twee uur. Indien ik binnen de dag niet beter ben word ik naar Conakry verhuisd. Dit dik tegen mijn zin want daar zal ik alleen maar psychologisch achteruit gaan. Tijdens de nacht daalt mijn temperatuur tot 36,8°C en mag mijn infuus er uit. Bij de ochtend geraak ik opnieuw niet van het toilet, ik beslis om naast mijn andere medicatie toch maar een immodium te nemen en terug in mijn bed te kruipen om te rusten. Dit wordt me niet echt gegund (goed bedoeld e) want na 2u staat Griet aan mijn deur om me opnieuw te controleren. De misselijkheid is beter en ik heb geen diarree meer. Na een half uurtje komt Désiré met een persoon van het labo om opnieuw bloed te nemen. Ze willen via een prikdruppel onder de microscoop kijken of ik nu malaria heb of niet. Dit is belangrijk om te weten of ik de medicatie verder moet nemen. Gisteren kon dit niet meer gebeuren omdat het labo al gesloten was. Tegen de middag ben ik echt al stukken beter, krijg zelfs wat droog brood binnen. In de late namiddag krijg ik het resultaat van het labo: toch geen malaria maar Salmonella. Dit is zo vreemd want ik heb alles gewoon hetzelfde gegeten als de anderen. Echt bizar. Goed dat ik al begonnen was met de medicatie voor Salmonella, Yatara had dus gelijk.

Ondertussen zijn we twee dagen verder en voelt Cathy zich al stukken beter. Ik heb er wel niet goed aan gedaan met immodium te nemen. Dit stopt de stoelgang waardoor de Salmonella langer in het lichaam blijft maar we houden het goed in de gaten en verzorgen ons zo goed mogelijk. Beetje bij beetje krijg ik terug zin in eten en ik drink vooral veel e.

Voila dat was weer eventjes een verhaaltje tussendoor.

Hopelijk kan ik vlug weer aan het werk want er ligt nog veel te wachten en heb er weer zin in om erin te springen.

Doei lieverds allemaal