Een week verder...

Hi iedereen,

een eerste dag dat ik op internet geraak. Erg e, heb ik eens internet, geraak ik er gewoon niet op van tijd....

Zo is het ook nooit goed e.

Wel zoals te verwachten was: het is hier een hel?? Ik weet niet goed hoe het te omschrijven.

Het is allemaal zo tegenstrijdig. De ene keer sta ik met tranen in mijn ogen, de andere keer kan ik mijn geluk niet op.

Maar ik ben heel erg tevreden met kleine dingen, jammer genoeg blijft dit gevoel niet altijd lang duren.

Maar dus eerlijk gezegd weet ik niet goed hoe mijn gevoel te omschrijven. Laat ik maar gewoon wat dingen op papier zetten en dan maken jullie maar zelf uit hoe ik me hier moet voelen e, hehe....

- Doro was echt niet leuk, vol bijen, teveel stof, snikheet, slapen op de grond, te grote groep,....

- Een dag gebleven in Doro om de eerste missie vroedvrouw te ondersteunen, op vraag van de MFP David (echte Antwerpenaar) en die bleek achteraf wel heel erg blij te zijn. Hij wist me de volgende dag te vertellen dat hij de vroedvrouw nog niet had zien lachen tot die dag dat ik haar wat ondersteund en vooruitgeholpen heb. Dus wel leuk om te horen natuurlijk en ik was blij dat ik iets had kunnen doen.

Toen hij mij vroeg of ik eens naar het circuit kon kijken en verbetering in kon brengen (dit allemaal op 1 dag), lag de druk dus wel redelijk hoog maar we hebben toch wat kunnen doorbreken.

- De weg van Doro naar Jamaan was ongeveer een 1,5u rijden, vol stof, droog, snikheet en geen kat te zien op de weg behalve vluchtelingen hier en daar.

- Aankomst in Jamaan was zeer hectisch. UNHCR had een meeting met alle vroedvrouwen en TBA's (traditional birth attenders) gepland voor hen en MSF.

Dus natuurlijk moest ik daarbij zijn en dit was al onmiddellijk bij mijn aankomst. Natuurlijk waren zowel de vrouwen als UNHCR nergens te bespeuren. In de snikhete zon beginnen zoeken en met succes. Eer iedereen ergens was verzameld, was er een uur voorbij gegaan. Niemand van de vrouwen spreekt Engels dus was het allemaal te doen met een mannelijke vertaler. Verschrikkelijke vergadering want UNHCR begon al direct over de meest gevoelige onderwerpen zoals vrouwen besnijdenis (zou blijkbaar gebeuren in dit vluchtelingenkamp), verkrachting en dat UNHCR bescherming geeft (welke bescherming kunt ge nu in godsnaam geven in een vluchtelingkamp?, beloof toch niets aan de mensen hier),... Ik voelde me vrij ongemakkelijk. Maar ik kon wel uit de vergadering begrijpen dat de vroedvrouwen graag een veilig onderkomen willen om hun bevallingen te doen. Eenmaal ze doorhadden dat ik de vroedvrouw van MSF was kreeg ik een hoop sollicitatiebrieven toegestopt. Allemaal in het Engels maar geen enkele vrouw die effectief Engels spreekt. Ze brabbelen er maar op los in het Arabisch tegen mij.... Moeilijk.

- Na de vergadering kreeg ik te zien wat het verloskwartier zou worden. Een piepkleine tent, opnieuw snikheet (hier in Jamaan is het nog warmer dan Doro) en in die tent moet ik zowel bevallingen, een materniteit en antinatale consultaties (= ANC) doen.... Onmogelijk! Dus ik heb gevochten voor extra plaats. Heb nu uiteindelijk nog de helft van een andere tent gekregen om consultaties te doen. Ik mocht dus beginnen....

Eerlijk gezegd, heb daar helemaal geen ervaring mee en steun moest ik ook niet verwachten hoor. Ik wist gewoon echt niet waar te beginnen en daar stond ik dan in mijn lege tent met de tranen in mijn ogen, verschrikkelijk. Had zelfs geen verlosbed of tafel, gewoon een lege tent..... Ik weet nog steeds niet hoe ik het weer gerealiseerd heb maar nu, na 4 dagen begint het vorm te krijgen. Met ups en downs hoor. Het plezante was dat mijn medische chef van Jamaan, Geof wou dat ik de volgende dag al begon met consultaties....

- Donderdag was mijn eerste dag met consultaties. Blijkbaar werkt er al een ‘vroedvrouw’ voor ons maar dan als vertaalster. Geen Engels hoor, neen ze spreekt gewoon de 4 talen die bestaan in het kamp. Ik kon dus helemaal niets beginnen. Ik had opnieuw een mannelijke vertaler nodig en dit is onmogelijk om uw werk te doen. Ik kan geen onderzoeken doen en die ene ‘vroedvrouw’ kan nog niet eens een bloeddruk nemen of weet niet waarvoor het dient.

- Brussel verwacht van mij dat ik een volledige materniteit opstart, vroedvrouwen zoek en hen training geef in pathologie zodanig dat zij na één maand daarop ‘gewoon’ verder kan bouwen. Euh! ze kunnen het vergeten hoor, de zogenaamde vroedvrouwen van hier kunnen zelfs nog geen temperatuur of bloeddruk nemen. Hoe moet ik dan in hemelsnaam gaan uitleggen hoe je een vacuum gebruikt.... En dan spreken ze nog niet eens Engels. Dus alle vertalingen gebeuren hier in drievoud. Via een man naar de vrouw en via die man terug naar mij. Hoeveel info of tijd er verloren gaat..... en of alles juist vertaald werd?

Het lijkt allemaal heel evident maar dit is een serieuze uitdaging. Het gebeurt veel sneller als ik Arabisch leer :D en dus zogezegd, zo bezig... Maar als ik terug kom staat dit op mijn verlanglijst, Arabisch leren. Dit is nu al mijn 2e missie dat ik dit denk....

- We slapen in tenten, de toiletten zijn echt gewoon putten in de grond. Het water om ons te wassens is hier altijd warm, te warm eigenlijk....

- De vrouwen die voor ons koken, wassen nooit hun handen en dus zijn er heel veel problemen met hygiëne en diarree. Zo koken ze echt 10 cm boven de grond. Maar ik mag niet klagen....

- Iedere ochtend sta ik op om 6u, ben dan als enige wakker en doe rustig mijn yoga en oefeningen. Dit allemaal onder de warme sterrenhemel en tegen de tijd dat ik klaar ben heeft de zon al zijn eerste zonnestralen getoond. Gewoon prachtig en ik zou alle dagen zo kunnen leven of opstaan. Erna staat iedereen op en zitten we allemaal rond het vuur te wachten op kokend water of tot de koffie begint te pruttelen. Zo eindigt ook onze dag maar dan met vele verhalen.

- Het team is veel kleiner en fantastisch, zeer aangenaam.

- Zo is ook mijn pakketje toegekomen van België, heerlijk om zoveel liefde te krijgen van jullie. Bedankt, deed enorm veel deugd en de snoepjes zijn meer dan welkom, alsook de koekjes. Stefaan is dus goed toegekomen, heerlijk kerel. Ook een echte Antwerpenaar en ik lach mij een breuk met hem. Is gelijk een grote broer voor me. Na één dag zei hij al dat mijn poolmanager van Brussel gelijk had, ik ben inderdaad niet op mijn mond gevallen. Blijkbaar ben ik daar zo gekend dus, maar positief bedoeld. Is ook waar, als het mij niet aanstaat laat ik het horen.

- Zo zat ik vandaag mijn ondergoed te wassen in de zon, naast Stefaan en waren we onze tactiek aan het bespreken voor de komende week. Ik ben wat afhankelijk van hem betreffende sensibilisatie in het kamp.... Maar je moest ons bezig zien, echt genieten doe ik van die momenten.

- Gisteren is een vrouw binnen gekomen uit het kamp met bloedingen, haar vriendin bracht haar binnen en dus via een mannelijke vertaler stelde ik vragen. Op het einde bedankte haar vriendin mij in het Engels. Ik verschiet mij een ongeluk en vraag haar of ze alles begrepen heeft in het Engels, waarop ze perfect Engels begint te spreken, blijkbaar is ze een teacher.... Halleluja, een vrouwelijke vertaalster, ik heb haar onmiddellijk een job aangeboden, houden die vrouw..... Heerlijk......... Mijn geluk kon niet op....

- Ondertussen heb ik mijn bed en eerste kast bekomen. Als ik toekwam heb ik dezelfde dag nog aan de logistiekers gevraagd om een kast te maken maar dit was blijkbaar een onmogelijke opdracht. Ik ben dus beginnen tekenen en uitgelegd dat ze plastiek kunnen gebruiken om schappen te improviseren. Na 2 dagen had ik mijn kast en iedereen was zo jaloers (blijkbaar vraagt de rest dit al sinds 2 weken) dat ze mijn kast hebben gepikt.... En ja ik heb dus over mij laten lopen (hun excuus was dat ik nog geen volk had) en een nieuwe gevraagd......

- Inderdaad, al 4 dagen hier en nog een enkele bevalling, wat frustrerend....

- Alleen antenatale consultaties en dit doe ik echt niet graag en dan komt de twijfel over mijn keuze om vroedvrouw te zijn. Ik werkte zo graag in Congo als verpleegster.

- Vandaag mijn tent wat op orde gesteld en het is nu heerlijk slapen....

Wat info over het kamp?

- Jamaan heeft ongeveer 32000 vluchtelingen en dit groeit alleen nog maar.

- Er wachten nog duizenden mensen in Noord Soedan om de grens over te steken, dit is ongeveer een 100km verder maar in die 100km is er geen waterbron en zitten de mensen dus vast.

- Mortaliteit is nog niet gekend, wij hebben nog niemand verloren.

- Meeste consultaties zijn voor malaria of bloederige diarree

- Het enige wat je kan doen tegen bloederige diarree is hygiëne met zeep en om zeep te gebruiken moet je water hebben L

- Het water begint hier op te geraken, we gokken nog op 2 dagen en dan fini.... Dit is gewoon verschrikkelijk. Mensen moeten hier leven met minder dan 3L per persoon en ze vechten er echt voor, ook vrouwen en kinderen..... Oxfam en MSf zijn bezig met boren maar het lukt maar niet en iedere keer valt alles ineen. Momenteel wordt er water met trucks aangevoerd maar ook hier zijn er problemen met de chauffeurs die hun job niet doen.

- En ‘of course’ is er geen eten, ook wij leven uit blik. Pasta met tomatensaus... Maar geloof me, ik ben zo geconstipeerd als iets en sla alle vocht op... Dit wordt weer een bolle Cathy hoor.... Maar dit is het minste van mijn zorgen.

- Zo had ik een zwangere vrouw die hier al 2 maand is en geen tent heeft, UNHCR heeft tenten uitgedeeld maar er waren er niet genoeg voor iedereen. Nu heeft ze niets om onder te slapen en dit met 6 kinderen.... Dit leven kunnen jullie zich niet voorstellen, ik kan het al moeilijk geloven en ik sta er met mijn neus bovenop....

- Televisie beelden....... het is allemaal waar.... maar dan levenecht

- In het kamp loopt een baan en MSF mag maar langs 1 kant lopen. Aan de andere kant zijn ze bezig met ontmijnen... Onbegrijpelijk toch? Gewoon zeg! aan de andere kant van de weg zijn ze aan het ontmijnen... Maar het zou veilig zijn.

- Het gebied waar nu het kamp ligt zal over 2 maanden overstromen eens het regenseizoen aanbreekt en dus moeten we verhuizen naar de andere kant. We zijn ermee bezig.

- Leuke verrassing was Erika. Met haar heb ik samen gewerkt in Libië.... Heerlijk om haar terug te zien.

- Dikwijls voel ik me zeer eenzaam in mijn werk. Ik werk alleen als expat, terwijl de dokters samen werken met de verpleegsters en dus sociaal bezig zijn of discussies hebben. Ik zit dikwijls alleen en zoveel bevallingswerk is er nog niet.... wel nog veel te organiseren.....

Voila dit is het een beetje,

zoals jullie wel zullen merken weet ik nog niet goed hoe mij hier te voelen maar anderzijds ben ik in kleine dingen ook gelukkig hoor.

Wat een ferme uitdaging weer, op een totaal ander vlak en wat heb ik nu te klagen? Niets toch..... Ik geniet ook zo hard van het te warme weer en de hemel.

Het is echt buiten leven en ik houd daar zo van.

Horen jullie eigenlijk iets op het nieuws hiervan?

Ook dit komt wel weer goed voor ons Cathy....

A lonely Valetines Day

14 februari 2012, Zuid Soedan (deel 1)

Wie had nu verwacht dat Cathy in februari in Zuid Soedan zou zitten ipv Masisi (waar ik nog steeds niet geraakt ben)? Ik in elk geval niet en het is dan ook een aangename verrassing om uit de emergency missie in Congo te worden getrokken en in een nieuw land en in een nieuwe missie geplaatst worden. Gelukkig dat we flexibel zijn. Niet altijd zo gemakkelijk want dit vraagt opnieuw weer veel energie. Een week onderweg zijn, een nieuwe context, land, cultuur, groep, project,.. Maar bon we werken voor iets bij MSF.

Zuid Soedan is nog maar sinds half 2011 onafhankelijk geworden van Noord Soedan en heeft als nieuwe hoofdstad, Juba. Alles leek goed te lopen maar jammer genoeg met veel beloftes die nog steeds niet zijn verwezenlijkt. Het grootste probleem is echter de olie, altijd dezelfde boosdoener. De olie pijpen liggen in Noord Soedan maar de olie voorraad komt uit Zuid Soedan. Hoor je al de problemen aankomen nu die landen onafhankelijk geworden zijn?

De aankomst in Juba was al een avontuur op zich. De luchthaven heeft gelukkig een goede landingsbaan met 1 onthaalruimte. Geen bagageband maar mannen die de bagage vanuit het vliegtuig naar de onthaalruimte brengen. Het wordt me dan ook al snel duidelijk dat dit geen zwaar werk is als er maar 6 koffers zijn meegekomen voor een volle vlucht. Gelukkig stond mijn zak er bij maar het merendeel van de mensen had misérie. Ik heb dubbel geluk want ook het verkrijgen van een visum verloopt voor mij zonder moeilijkheden. MSF had gevraagd om een visum van 3 maand aan te vragen maar had ook verwittigd dat dit haast onmogelijk zou zijn. Blijkbaar doen ze heel moeilijk. Daar was bij mij niets van te merken. De man riep me en ik dacht problemen te hebben maar hij keek me in de ogen en zei dat hij voor mij een uitzondering wou maken, maar alleen voor mij en heb er bovenop nog een visum gekregen met meerdere entrées…. MSF stond perplex, haha….. Dat hadden ze nog nooit meegemaakt..

Een aangename verrassing toen ik op bureau toekwam: een bekend gezicht uit Guinée stond me op te wachten. Het was heerlijk om die vriendin terug te zien. Ze wist dat ik kwam en wou het als verrassing houden. In Juba was het dan ook een aangenaam arriveren en alle briefings waren goed georganiseerd waardoor ik vlug klaar was en ik zaterdagmiddag en zondag kon ontspannen. MSF logeert in het betere gedeelte van Juba, met restaurants waar we eens goed ons buikje konden vullen. Jammer genoeg met de nodige WC bezoekjes achteraf. Ik ben niet meer gewoon om te eten. Verder was het echt ontspannen. Volleybal gespeeld met ICRC (internationale Rode Kruis) met een wijs team en goede sfeer, leuke “women talk” gehad met mijn vriendin van Guinée, typische vrouwenfilm gekeken,…. Och gewoon even rustig aan doen.
Juba was wel heel warm en het slapen was dan ook verschrikkelijk, dus aan die vermoeidheid heb ik nog niet veel kunnen doen. Ik had zaterdagavond briefing met mijn medische verantwoordelijke, waarbij ik even had laten vallen dat ik wat last heb van draaiingen en of ze mijn bloeddruk niet eens kon controleren. Bleek dat die toch wel heel laag is waardoor mijn verantwoordelijke dan ook wou dat ik zondag mijn bloed ging controleren in het ziekenhuis van Juba….. Heb ik maar wijselijk voor gepast maar ik verhoog mijn water inname wel wat…

Maandag dan eindelijk vertrokken naar Maban. Maban is een soort van deelstaat in Zuid Soedan. Het ligt tegen de grens met Noord Soedan (Kartoem als hoofdstad), in het noord- oosten van het land, ook wel gekend als het gebied van de Upper Nile. Wie op de kaart kijkt: in de buurt van Malakai. In Maban liggen 3 dorpen waar ook de 3 vluchtelingkampen naar vernoemd zijn. We hebben El Fuji, eerst ontstaan, dan Doro en als laatste Jamaan. Het is in Jamaan waar ik zal werken als vroedvrouw. Omdat er alleen maar in Doro een ‘degelijke‘ landingsbaan is, ben ik daar aangekomen. Het landen was opnieuw een spektakel. De hele landingsbaan wordt afgezet met mensen van MSF omdat er anders dieren of kinderen over de baan zouden lopen. Dit is afgelopen week gebeurd met een geit, gelukkig is toen alles goedgekomen. Doro is een kamp dat al 3 maand bestaat en het meest op punt staat. De kampen bestaan steeds uit vluchtelingen uit het Noorden omdat er daar nu een burgeroorlog heerst. De mensen uit het Zuiden wensten de mensen vanuit het Noorden eerst welkom omdat Zuid Soedan ook jaren in een burgeroorlog geleefd heeft en de situatie herkenbaar was maar nu beginnen er onrusten te ontstaan. Het water begint op te geraken en de mensen van het Zuiden willen hun land terug….. MSF heeft hier een heel ziekenhuis opgebouwd, bestaande uit 8 tenten waarbij iedere tent zijn functie heeft. Zo is ook het verloskwartier in een tent. Overdag wordt het hier 45 graden dus dit echt bakken in die tenten. En ook ons slaapkamp bestaat alleen maar uit tenten. Ikzelf slaap momenteel op de grond omdat er niet genoeg matrassen zijn en ik kan jullie verzekeren dat zo een uitgedroogde grond echt hard is om op te slapen.
Het grappigste is dat we hier geen variatie hebben in eten, enkel pompoen en rijst, maar dat we iedere avond allemaal op Wifi zitten…. Is iets dat ik maar moeilijk kan vatten. Ook de wc’s en douches zijn echt overlevingsplaatsen. Het is een gat boven de grond met de nodige geur en vliegen…. Het zit hier vol met bijen en slangen dus zo comfortabel voel ik me niet op de grond maar het is overleven.

Morgen rijd ik door naar mijn eigen project in Jamaan. De groep is daar iets kleiner en er is nog minder eten maar blijkbaar hebben we wel een goede douche…. Er moet nog van alles opgebouwd worden rond het verloskwartier en ben dan ook benieuwd hoe ik dit op poten ga zetten. Vandaag heb ik in Doro gewerkt. De MFP had me gevraagd om een dag te blijven omdat de vroedvrouw hier een eerste missie is en wat moeilijkheden heeft. Echt geen gemakkelijk positie voor een eerste missie. Er bestaan hier geen opgeleide vroedvrouwen en dus is het zoeken naar vrouwen met een beetje interesse om bij te leren op medisch vlak, om nog niet te spreken over het communicatie probleem. (Noot voor mezelf, Cathy ga toch aub Arabisch gaan leren bij uw zus). Ze werkt met 15 traditionele vroedvrouwen en ik heb haar wat op weg geholpen qua ideeën en activiteiten die ze de volgende weken kan uitwerken. 15 is veel te veel en we hebben vandaag dus samen een job omschrijving opgesteld en besproken hoe ze mensen moet interviewen en uitkiezen. Ik denk dat de MFP wel tevreden was en ze vroeg of ik om de week terug kon komen naar Doro of zij naar Jamaan kon komen om in contact te blijven. Voelt zo raar aan om nu al een eerste missie zo te ondersteunen terwijl ik dit zelf nog maar 14 maanden doe.

Ben eens benieuwd wat er mij de komende weken in Jamaan staat te wachten in mijn verloskwartier. Gaan die 4 weken wel voldoende zijn? Ik houd jullie alleszins op de hoogte.
Wordt vervolgd…..

Congo - Viadana

10 februari 2012, Viadana

Congo....
Wat Masisi moest worden, werd een missie bij de Pool Urgence Congo (PUC) in Viadana. Viadana, een dorp midden in het prachtige Congolese regenwoud met zijn gastvrije en lieve dorpelingen.
Het is voor de PUC de eerste keer dat ze een malaria missie lanceren en dus voor iedereen een nieuwe werkwijze en nieuwe verwachtingen van statistiek.

Ons team bestond uit 13 mensen waarvan ik de enige expat was. Ik dacht dat dit zeer moeilijk zou worden maar dit was helemaal niet het geval, integendeel.
De eerste week was wat aftasten maar eenmaal ze begrepen dat ik een zeer emotionele persoon ben, die behoefte heeft aan troost bij het verliezen van een kind, zaten we op dezelfde golflengte.
Het team was fantastisch en ik werd op handen gedragen. Niet alleen door mijn team maar ook door de bevolking. Al snel werd hun duidelijk dat ik mijn werk met hart en ziel doe en voor iedere zieke strijd.

Zo heb ik in mijn verslag hele mooie verhalen die zowel positief als negatief eindigen....
Waar te beginnen? Alle dagen gaf Viadana mij een avontuur dat niemand mij nog kan afpakken. Het voordeel om in het regenwoud te zitten is de rust, de natuur met zijn rijke fauna, de verse lucht, opstaan en gaan slapen met de zon maar het heeft natuurlijk ook nadelen. De weg is niet onderhouden, de gezondheidszorg is moeilijk te bereiken, medicatie is schaars, geen eten of weinig variantie erin en geen hygiëne... Maar je leert 'overleven' in de natuur en ook hier heb ik toch vlug mijn comfort gevonden.

Op dag 1 (vrijdag de 13e) begon mijn avontuur al met een accident. Door de staat van de weg en een inschattingsfout van de chauffeur is de auto beginnen wegslippen en zijn we op ons zijde terechtgekomen. Gelukkig is alles in vertraging gebeurd en waren er geen gewonden. Het was even schrikken om erna vlug de auto te moeten verlaten, wat een reflex.

Ik dacht vast te zitten en te moeten overnachten in één van de hutjes maar wonder boven wonder was de auto na een half uur eruit getrokken en waren we weer op weg.
Onvoorstelbaar wat een kracht er schuilt in de range rovers van MSF. Het is dan ook niet verwonderlijk dat deze auto's verboden zijn in Europa. Er was niets van schade te bespeuren aan de auto, zelf de antenne en de zijspiegel stonden nog recht....

Na 3 dagen onderweg te zijn was ik blij aan te komen in Viadana. Helemaal door elkaar geschud en moe van de lange weg. Ik werd onmiddellijk als verantwoordelijke gesteld voor de apotheek (typisch als je expat bent) en dat gaf me al veel werk. Er was nog niets op orde gesteld en als perfectionist wil ik alles correct hebben.
De missie bestaat uit 2 delen. Het ziekenhuis in Viadana zelf, waar alle erge gevallen van malaria terechtkomen en waar een nationale MSF dokter en verpleegkundige continu aanwezig zijn. Daarnaast hebben we 2 mobiele klinieken die het regenwoud intrekken naar de gezondheiscentra's om te sensibiliseren dat MSF hier is met gratis zorg voor alle zieken, te consulteren en een triage te doen om de erge gevallen van malaria te vinden. De zware gevallen sturen we dan door naar het ziekenhuis.
Ik was deel van de mobiele kliniek. Zo deed ik per dag ongeveer tussen de 130 en 160 consultaties. Natuurlijk had ik bijna alle dagen enkele erge gevallen van malaria en daar schuilt nu net de verantwoordelijkheid en moeilijkheid van het werk. Alle dagen was ik bang om een kind te verliezen en jammer genoeg is mij dit teveel overkomen.

Het is iets wat wij (ook ik niet) nooit zullen begrijpen. De zieke mag nog naast het gezondheidscentrum liggen en daar gratis zorg krijgen, dan nog prefereren de ouders eerst een traditioneel toxisch geneesmiddel (waar ze een hoge prijs voor betalen) te geven en pas als het bijna te laat is komen ze bij mij terecht.

Een voorbeeld: wanneer er bloedarmoede is bestaat er maar 1 middel namelijk bloedtransfusie, maar niet het geven van een sap afkomstig van planten. Zo wordt het blad van de papaya- en advocaad boom gekookt tot een
toxisch middel en wordt dit gegeven als traditioneel geneesmiddel..... Natuurlijk helpt dit niet, integendeel. Het kind heeft het dan ook niet overleefd....

Ouders zullen ook nooit de waarheid vertellen aan ons over wat ze al als medicatie proberen geven hebben vooraleer naar ons te komen. Op die manier heb ik veel te veel kinderen verloren. Zo kwam een jongen bij
mij terecht die in een soort van trance was. Zijn mond was volledig besmeurd met schuim en een witte brij kwam eruit. De moeder zegt niets gegeven te hebben en voor hondsdeilheid moet je eerst honden hebben (wat daar haast niet het geval was). Ze blijven echter koppig zwijgen..... steeds met negatief gevolg voor het kind.

Ik heb niet alleen kinderen verloren aan malaria maar ook aan uitdroging. Een jongen, jonger dan een jaar, komt bij me binnen met een non stop diarree (je moet altijd denken aan cholera). Zijn ogen lagen enorm diep in zijn oogkassen en de huid bleef rechtstaan. Dit was blijkbaar al een week gaande. Het kind had zelf geen slikbewegingen meer als we water gaven en het vinden van een ader was bijna onmogelijk. Ook hier is 2u later dit kindje gestorven. Verschrikkelijk om die laatste moeilijke ademhalingen en gekreun aan te horen.

Ook aan meningitis heb ik eentje verloren. Test voor malaria was negatief en ieder kind dat binnen komt voel ik aan de fontanel (plaats op het hoofd waar de schedel nog niet is toegegroeid het eerste levensjaar). Hieraan kan ik al voelen in welke staat het kind is. Is die plek zeer diep gevallen dan is dit vooral ten gevolge van uitdroging maar nu had ik een fontanel met vocht onder die gelijk op barsten stond, wat een symptoom is van meningitis. Jammer genoeg is de medicatie hier haast niet te vinden voor de behandeling.

Ook een baby van 2 weken heb ik verloren. De mama duwde de zieke baby in mijn handen en keek me diep aan met een wanhoopsblik, verwachtende dat de blanke nu alles zou kunnen doen. Maar ook hier heb ik niets meer kunnen doen. De baby blies zijn laatste zucht bij me uit, hij had nog warm maar een koud geel/ grijze kleur. Verschrikkelijk dat je niets anders kan doen dan het slechte nieuws vertellen en troost bieden.
Dikwijls heb ik mij afgevraagd waarom ik daar was. Welk verschil geeft het? De kinderen die ik effectief moet hebben en vinden komen steeds te laat bij me toe.

Maar in dit hele avontuur is er 1 super verhaal. Het heeft aan het hele team een boost van energie gegeven maar vooral voor mij was het een super einde.
Giselain, jongen van 6 jaar, 15 kg was zo één van de kinderen die eigenlijk veel te laat is gearriveerd bij mij in het gezondheidscentrum. De moeder droeg hem en ik pakte hem over terwijl ik een vlugge check up deed bij hem. Duidelijk een erg geval van malaria en om door te verwijzen naar het ziekenhuis. Ik gaf de nodige directies aan de mama en het doorverwijsmateriaal (nog steeds met Giselain in mijn armen) als plots de mama heel hard begon te wenen. Ze dacht dat Giselain eigenlijk al dood was. Eerlijk gezegd was ook ik heel erg bang dat dit het geval was. We moesten dringend naar het ziekenhuis maar de mama bleef maar doorhuilen. Ik kan geen tijd verliezen en maakte een vlugge beslissing. Ik liet al mijn consulaties achter, pakte Giselain stevig beet, draaide een doek rond mijn middel en sprong op de motor richting ziekenhuis. Het is 30 min rijden, 15 kg dat steeds wegzakte in mijn armen en bewusteloos hing, het proberen voelen van een ademhaling of hartslag maar wat ik vooral een half uur gedaan heb is bidden tot mijn boma. Als je dit kind van mij afpakt verlies ik alle energie en motivatie om verder te gaan. Laat dit alsjeblieft niet het geval zijn....... Toegekomen in het ziekenhuis schreeuwde ik naar de dokter en we zijn er allemaal opgesprongen. Catheter plaatsen en de eerste zorg toedienen , we hebben alles gedaan wat we konden. Verder is het wachten geblazen. Zo heeft Giselain 4 dagen mijn hart doen laten bevriezen. Zijn situatie verbeterde maar niet. Iedere dag ging ik hem bezoeken en luisterde ik bij de dokter hoe hij het deed.
Tot ik de week erna in hetzelfde gezondheidscentrum bezig was en een aangename verrassing kreeg. Giselain stond springlevend met een grote glimlach naar mij te zwaaien en kwam me een dikke knuffel geven. Ik kon wel huilen..... Ik ben ervan overtuigd dat ik naast hem ook veel kinderen gered heb. Gelukkig maar.

Het was een zeer vermoeiend werk want ik heb nieuwe gezondheiscentrums geopend en dus moet je steeds al je energie geven voor een nieuwe start maar een ik eindig met een zeer voldaan gevoel. Het was opnieuw een pracht van een belevenis in een dorp waar ik ook zo warm werd ontvangen.

Volgende missie: Zuid Soedan.
Ik ga daar in een vluchtelingkamp gaan werken, 26000 Noord-Soedanezen
op de vlucht. Het wordt een grote uitdaging want Soedan is geen gemakkelijk land.