maandag 28 februari 2011

N’zérékoré

Hellow,

Alles tip top in orde? Of het kan er mee door?

Hier alweer een avonturen weekend achter de rug. Het zijn zo al een paar avonturen op mijn lijst e. Maar toch telkens heel verschillend.

Zo was afgelopen weekend eens een uitstapje voor vermaak. Deed zo een deugd. Alhoewel het weekend zeer vlug gepasseerd is op die manier en je niets gerust hebt, waardoor de week iets zwaarder zal worden. Soit het was super wijs.

Het start vrijdag....

We zouden om 14u vertrekken. Dit kwam me eigenlijk zo slecht uit want had nog zoveel werk te doen. Maar uiteindelijk kan je blijven uitstellen en is je werk hier nooit gedaan. Ik moest dus op een bepaald moment stop zeggen en vertrekken. Natuurlijk was onze chauffeur er niet op tijd.... Denk dat we dan toch tegen 15u zijn kunnen vertrekken. De Zwitsers waren ook mee. Inclusief chauffeur waren we met 6.

Mona, Dennis, Carlos, Evelyn, Bertin (chauf) en ikke....

De trip duurt ongeveer een 4uur. Het eerste uur is verschrikkelijk, een stoffige weg vol met gaten... Het stuk erna was goed te doen. Natuurlijk zijn we verschillende keren gestopt. In N’zérékoré is er een grote brug gemaakt van bamboe, ongeveer een 17 meter lang, die heel bekend is. Die zochten we en daardoor hebben we af en toe een stop gemaakt in verschillende dorpjes. In één van de dorpjes was het heel raar. Het was gelijk een sekte. Iedereen was ziek en er hing een hele rare sfeer. Iedereen had houten spaken rond hun benen, had koorts ( zelfs de kleintjes), zag er gewoon niet gezond uit. Later bleek dat dit een dorp was waar ze gebroken benen behandelen... haha maar toch hadden we er allemaal een raar gevoel over. Er was gelijk veel meer aan de hand...

De weg was verder prachtig. We zijn een stuk door het regenwoud gereden. Is het stuk waar je blijkbaar olifanten zou kunnen zien maar doorvoor heb je een parkwarchter nodig. Heel erg jammer dat het gebouw gesloten was en dat we eigenlijk niet de kans gekregen hebben om door dit stuk regenwoud te gaan en olifanten zoeken....

Doordat we verschillende keren gestopt zijn onderweg waren we al redelijk laat in N’zérékoré toegekomen. Natuurlijk moesten we nog een hotel gaan zoeken en bleek dat dit geen gemakkelijke opdracht ging worden. Voor 6 man vrije plaatsen gaan opzoeken.... Het heeft ons 2 uren gekost. Iedereen wou een beetje luxe en niet in een vies donker stinkend kamertje gaan slapen.... Maar er was niet veel. Uiteindelijk hebben we ons moeten opsplitsen en heb ik nog een klein kamertje gedeeld met Mona. Het was een kamer juist naast de generator (leve oordopjes) maar we hadden al bij al een goede douche. Moet zelf s toegeven dat ik goed geslapen heb en dat ik nogal wat afgelachen heb met Mona.

N’zérékoré zelf is droog, druk, veel stof,... In het donker was het gewoon moeilijk uit te maken wat ik ervan moest denken. Nog even mogen zoeken achter wat te knabbelen en we hebben nog wat gezelschapsspelletjes zitten spelen. Blij dat ik in bed lag.

Zaterdag begon weer wat vervelend. Nadat we vrijdag nog zolang achter kamers gezocht hadden wou de meerderheid eerst betere kamers zoeken en waarbij we allemaal samen konden zijn. Blijkbaar had niemand goed geslapen behalve Mona en ik... haha... ze hadden nog de meeste luxe....

Dit heeft opnieuw weer wat tijd van onze dag in beslag genomen wat ik wel jammer vond. Het resultaat was uiteindelijk weer 2 hotels en ik zou weer een kamer delen maar nu met Evlyn. Oké, zo gezegd zo geboekt en we konden eindelijk de stad in.

Naar het centrum, daar als ontbijt wat rijst met vissoep gegeten (man wat ligt dat toch altijd zwaar op de maag om de dag mee te beginnen). Even op de markt rondgelopen en wat met de lokale bevolking gekletst en fun gemaakt. Altijd grappig...

Dan konden we eindelijk vertrekken naar een ander stuk regenwoud om de Chimpansees te gaan zoeken. Ik had er zoveel zin in. Natuurlijk was het nog een stuk rijden en was de weg niet zo ideaal maar dat geeft een bepaalde sfeer en onderweg doen we verschillende stops. Je ziet wel altijd iets leuks dat je van dichterbij wil zien of dat je met de lokale mensen wil bespreken. Of gewoon schitterende natuur waarvoor je uitstapt en op onderzoek gaat en er dan mensen bij komen staan en zo een interessant gesprek creëert… Er valt gewoon wel altijd iets leuks te beleven onderweg.

Tegen de middag aangekomen op de bestemming. Joepie! joepie! we gaan Chimps zien....

Het was nog even discussiëren over de prijs. Vorig jaar was het 6 euro per man, die prijs is nu verdrievoudigd en dat wilden we natuurlijk niet betalen, 18 euro was veel te veel. Ik vond dat een beetje raar want dit is al het GOEDKOOPSTE ooit dat ik gehoord heb om in een regenwoud de Chimps te gaan zien met gids.... Dit is gewoon zo goedkoop.... Ik voelde me er wat slecht bij dat de rest maar 6 euro wou betalen.

Heb dit dan ook op tafel gegooid en uiteindelijk hebben we 10 euro per man betaald wat nog NIETS was.... Zelfs de dierentuin in België is duurder en het is niet de werkelijkheid....

Anyway we konden vertrekken. Met de goeie schoenen, lange broek, goede shirt en water was ik klaar. Toch maar even gezegd tegen Evelyn dat ze beter haar gesloten schoenen aandoet dan slippers.... ik heb toch een klein beetje ervaring....

Het was een schitterende trektocht. We hebben echt een weg moeten kappen door het regenwoud, twee uur lang... Was vermoeiend want het is stijl omhoog en stijl naar benden. De ene berg na de andere.... Maar ik hield er van. We hebben toch allemaal wat schrammen op onze armen... Eenmaal de chimps in het zicht hebben we ze nog een tijdje mogen nalopen want ze vluchtten steeds weg, grappig....

Op een bepaald moment hebben wij toch gewonnen en konden we ze uren bewonderen. Hier bestaat zoals in Uganda geen tijdlimiet. We konden ze bewonderen zolang als we wilden. De geluiden, de typische aapbewegingen, in takken slingeren, fruit naar ons gooien, jaja ik heb het allemaal gehad.... Zalig....

Blijkbaar doen de gidsen dit voor 2 euro per dag, kan je je dit inbeelden? Zot gewoon. We hebben ze achteraf (waren er 2) goed tipt.

De terugweg was gelukkig minder zwaar. Door de velden terug gekeerd.

Echt een zalig leuk tripje. Iedereen was wel uitgeput en zeer vuil. Helemaal bezweet en dan plakt alles aan je lichaam. Alle pluisjes, alle kleine takjes kruipen tot in je ondergoed,.... Maar het was voor mij de moeite waard....

Op de terugweg hebben we nog een stukje natuur opgezocht. Was alsof we in een natuurpark rondreden en wilde beesten moesten zoeken, de zon al eerder aan de lagere kant. Gewoon prachtig. Bij een riviertje toegekomen waar we ons wat konden opfrissen, man dat deed deugd. Gewoon eens je gezicht en handen kunnen wassen in het frisse stromend riviertje....

Is misschien wat moeilijk voor te stellen voor jullie e.....

Daarna moesten we nog een eindje terug rijden naar N’zérékoré. Daar hebben we nog rondgelopen en heeft de rest nog wat dingetjes gekocht. Er bestaan hier zo van die typische mooie hemden. Leuk om te dragen en een speciale stof.

De avond hebben we dan nog een extra kamer gevonden waardoor we niet meer hoefden te delen. Wel een stinkende (toiletgeur) kleine, vieze kamer maar soit....

Gedouched, lekker gegeten, een spelletje gespeeld en dan nog eens uitgegaan.

Was zo een café’tje dat op de hoofdbaan uitkijkt. Ons op het terras gezet tussen de mensen en dan komt dit altijd goed. Iedereen begon met ons te praten en bleef maar drankjes serveren. Er was een militair (die Carlos trouwens zeer sexy vond, haha) met gespierde armen die ons steeds trakteerde. Kwam zelfs met een grote schotel eten af en we kwamen juist van tafel. We hebben ons een breuk gelachen. Wat later op de avond was er dan wat ruzie en echt de ruzie was één man tegen heel de straat. Natuurlijk ging den militair er hem mee gaan moeien, er beetje op slaan, in de handboeien steken en de man direct naar de gevangenis. Je moet niet denken dat die eerst naar het ziekenhuis zal gebracht worden voor medische verzorging (die hij kon gebruiken by the way...).

Het was me wel het avondje....

Zondagmorgen had ik met Carlos om 7 u afgesproken om door het centrum te gaan. Het is op dat uur dat je veel dingen ziet die rond 10u al verdwenen zijn. En met Carlos heb je gegarandeerd altijd iets nieuws te bezien.

Nu komt het e....

We komen op het punt dat de camions zich vullen en vertrekken met mensen of etenswaren naar andere centrums. Komen we daar toch wel niet die militair weer tegen. Hij bezit blijkbaar 2 camions....

Hij vroeg tegen den Carlos of ik zijn vrouw was, (hier in Afrika zeg je niet als man dat je homo bent of je bent dood...) maar ik ben gewoon een collega. Dus was doet die militair?Hij haalt daar een bundel geld uit en geeft dit aan Carlos. Hiermee wil hij mij kopen voor 2 dagen............. euh excuseer??? Hehe den Carlos stond ook effe perplex. Hij zei dat ik niet te koop ben. Er begon een grappige discussie dat als ik niet van Carlos ben waarom hij mij niet kon kopen. Was een grote bundel geld hoor. Uiteindelijk heeft Carlos mij ‘terug’ moeten kopen, hij heeft geld moeten geven om mij te behouden. Het is 1 euro (zoveel ben ik dus waard blijkbaar) dat den Carlos gegeven heeft aan de militair die ermee akkoord was. Nu ben ik dus eigendom van Carlos. Ik kan en wil me niet inbeelden wat die kerel met me zou gedaan hebben, jakkes..... Maar dus nu kuis ik iedere morgen Carlos zijn schoenen, kook ik voor hem, doe zijn was en plas,.... Graptje!, we maken er grapjes over.

Hij heeft ging eens discussiëren met Willem over hoeveel ik nu eigenlijk wel waard was.... Euh Willem???? Help.......hehe

Verder hebben we nog het meest onsmakelijke vlees gezien dat door het centrum gevoerd wordt. Met al het stof... En echt alle delen van de koe. Inclusief gewoon het hoofd waarbij de tong eruit hangt....

Tijdens de wandeling hadden we nog zo een raar voorval. Een groepje mannen vanuit de auto riep ons en wou weten wat Carlos in zijn zak heeft. Nu moet je weten dat hij eigenlijk alleen maar zijn medicatie en HIV testen op zak heeft (behoort tot zijn job). Hij was enorm geïnspireerd en wou de test nu onmiddellijk bij hem doen. We keken zo een beetje raar naar elkaar want normaal gezien doe je dit in privacy, met enorm veel sensibilisatie maar hij pushte echt. Uiteindelijk de test toch gedaan na een korte sensibilisatie over wat hij ging doen meten wat dit geeft indien het positief is....

Gelukkig was de test negatief en is alles goed gekomen. Zijn gezicht was wel overduidelijke taal, we hebben die jongen zijn dag goed gemaakt. Hij ging nu ‘voorzichtiger’ omgaan met sex, hmm....

Wat je zo al niet tegenkomt op een ochtend met Carlos.

Teruggekeerd naar de groep en met hun mee ontbeten. Daarna wilden die de stad eigenlijk in om te gaan shoppen. Beetje vervelend want wij waren juist vroeg vertrokken zodat we nog wat actieve bezoeken konden doen. Uiteindelijk heeft het ons de hele voormiddag gekost waardoor we geen tijd meer over hadden om de bekende brug te zoeken en te bewandelen. Was een spijtige zaak.... Soit we keren nog wel eens terug naar die plaats. Je beweegt je voort in groep en legt je neer bij de meerderheid e.

Hebben wel mooie dingen gezien. Mensen zijn toch echt creatief hier.

Het was een druk weekend waarbij de Chimpansees het hoogtepunt waren.

Gelukkig hadden de thuisblijvers, die niet mee waren gegaan eten gemaakt voor iedereen zondagavond zodat diegene die uitgeput waren van de terugreis maar gewoon hun voetjes onder tafel hadden te schuiven en een hongerige maag konden stillen. Deed deugd alsook mijn eigen bedje en een goede douche....

Iedereen was toch wel uitgeput waardoor de zondagavond in rust werd afgesloten.

Weekend was vlug vergeten want de maandag was alweer druk druk werken....

Deed toch deugd.

Dikke knuffels

woensdag 23 februari 2011

Mijn job...

Hellow iedereen,

zodra ik genezen was, ben ik er terug ingevlogen en was het een beetje druk, maar we nu zijn terug op schema... De ziekte was maar een nare ervaring maar het hoort er allemaal bij e....

Oké, zal ik eens een beetje beginnen vertellen over mijn werk hier?

Ik kan me wel inbeelden dat niemand echt een idee heeft van wat ik hier realiseer, doe en op gang breng... Ik denk dat de meesten denken dat ik hier gewoon bevallingen doe? Niet dus... Laatste 2 weken heb ik zelf geen bevalling meer gedaan.

Jullie weten dus allemaal dat ik hier in een project zit dat gaat sluiten. Een eerste missie bij MSF en een project dat gaat sluiten, het zijn twee grote factoren die het mij niet makkelijk maken. Maar ik begin eindelijk mijn draai wat te vinden (durf het wel niet luid te zeggen hoor).

Doordat het project dus gaat sluiten probeer ik veel dingen, waar MSF nu verantwoordelijk voor is, wat door te schuiven naar de lokale mensen of ik probeer toch voor een alternatief te zoeken.

MSF gaat zich uit dit project trekken omdat er een plan Guineé bestaat en omdat het project ook op veel vlakken tegenkanting krijgt waardoor het niet vooruit geraakt.

Plan Guinée omvat vele verbeteringen voor heel Guinée waaronder ook het project PTME. Andere verbeteringen zijn bijvoorbeeld de weg vanuit Conakry naar Guékcédou (de enigste grote baan) opnieuw aanleggen, bruggen in beton zetten,... Maar het omvat dus ook gezondheidszorg waaronder PTME.

Dit wil zeggen dat Guinée dit project nu aanvaardt, dat het HIV aanvaardt en dat het zelf zal moeten beginnen instaan voor zijn medicatie en de voedsel supplementen (HIV patiënten zijn dikwijls ondervoed en graat mager).

De tussentijd dat MSF hier nog is, nog een goed jaar, zijn er twee vroedvrouwen aangenomen die met mij instaan voor PTME in de 2 gezondheidscentra en de materniteit. Madam Fanta en Toba. Beiden zijn ze veel ouder (meer kennis) dan mij en het is dus niet gemakkelijk communiceren met hen. Vooral met Madam Fanta niet want zij is diegene die al lang verantwoordelijk is voor de materniteit.

Als ik materniteit vernoem is dit eigenlijk het verloskwartier. Jullie moeten weten dat er hier geen materniteit bestaat voor de normale bevallingen. Die gaan bijna onmiddellijk naar huis. Alleen de ernstige gevallen en operaties blijven langer.

Het is niet gemakkelijk werken omdat die 2 vroedvrouwen de enige vroedvrouwen zijn en eigenlijk werken voor MoH (ministry of health) en een prime (extra geld) krijgen van MSF om ook voor PTME in te staan in de gezondheidscentra en materniteit.

Naast die 2 vroedvrouwen werken er nog heel veel studenten (die liever lui dan moe zijn) en hulpjes = matrons. De matrons doen ook de bevallingen omdat zij gewoon zodanig veel ervaring hebben dat ze het ondertussen ook kunnen. Die zijn dan ook al in de 60 jaar oud en heel erg vlug moe. Met andere woorden, als ik de 2 vroedvrouwen wegneem uit het verloskwartier dan houd ik iedere keer mijn hart vast...

Naast de overdracht van het project wil ik hun een opleiding geven van geupdate protocollen. De gezondheidszorg veranderd zodanig snel dat ze nog oude protocollen hebben.

Ik ben dus afgelopen week begonnen met een job profile, een job omschrijving, van wat ik (MSF) verwacht dat ze - nu samen met mij en later alleen als ik weg ben - doen. Ik heb dat nog nooit gedaan en aangezien ik zelf nog niet goed wist wat er van mij verwacht werd, was dit dus heel erg moeilijk om te doen. Uiteindelijk ben ik aan een 3 pagina’s lange job omschrijving gekomen waar mijn chef wel tevreden mee was. Hier en daar nog een beetje formele info toegevoegd maar ik was wel fier op mezelf (dan nog wel in het Frans, ha). Dit is nu goedgekeurd door alle verantwoordelijken en vanaf volgende week kan ik het eindelijk beginnen doorgeven. Voor hen is dit dan ook duidelijk en weten ze wat ik van hen verwacht. Indien ze niet tekenen word hun prime afgenomen, dus dit zal wel geen probleem zijn.

Eind vorig jaar is het PTME protocol veranderd. Ook daarover heb ik de voorbije week een power point voorstelling gegeven. Ik wist wel wat het nieuwe protocol was maar hoeveelheden qua medicatie.... dat kon niemand mij vertellen. Heel raar want in de HIV kliniek (nog een ander deel) volgen ze dit protocol al een paar maanden. Je ziet dat ik dus gewoon alles zelf mag gaan uitzoeken ondanks het feit dat zij het al maanden gebruiken maar zonder duidelijk protocol blijkbaar. En zo geraak je dus wel nergens hé.

Uiteindelijk heb ik via Conakry mijn vragen kunnen stellen en alles kunnen implementeren. En ook de powerpoint voorstelling is zeer goed verlopen. Kort en duidelijk (weer in het Frans e, man man). Het was nog zelf een leuke namiddag, het gaf een goeie band met de 6 vroedvrouwen waar ik mee werk (2 per afdeling). Ik had voor soda’s (cola, fanta) gezorgd en een bananen cake gemaakt, dat maakt het voor hen altijd aangenamer.

Naar aanleiding van de powerpoint voorstelling moest alle medicatie aangepast worden in ieder centrum. Daar ben ik al 2 dagen mee bezig. Jullie kunnen zich niet inbeelden hoe een klein werkje als dit zoveel tijd en misverstanden kan opleveren. De pharmacy is hier dan ook een RAMP. Geen enkele telling klopt... Maar soit, mijn deel is nu in orde.

De twee grote werken die ik de komende maanden wil verwezenlijken is het circuit in Mangalla voor PTME veranderen en van het ziekenhuis (dat ook als referentie dient) een veilige plaats maken.

Ik ben verantwoordelijk in de gezondheidscentra Sokoro en Mangalla voor PTME en materniteit maar daarnaast moet ik ook de morbiditeit en mortaliteit naar beneden te brengen. In mijn ogen kan dit alleen maar als het ziekenhuis (waar heel veel pathologie naar toekomt) goed en veilig draait en de nodige capabele mensen en materiaal bezit.

Sokoro is een centrum waar de stigmatiteit en het sensbiliseren van PTME goed verloopt. Ik heb dan ook het dubbele aantal mensen in Sokoro als Mangalla. In Sokoro heb ik maar 1 vrouw gehad (januari) op de 200 die geweigerd heeft terwijl het er in Mangalla meer zijn op de 130 vrouwen.... Je hoort het, nog veel werk in Mangalla.

Sokoro is een centrum waar het circuit dus heel goed verloopt en de 2 vroedvrouwen veel hulp krijgen van verpleegkundigen die capabel zijn voor de eigenlijke prenatale consultatie. Daardoor wordt het werk van de 2 vroedvrouwen geminaliseerd tot PTME, bevallingen en genitale infecties (wat hier zoveel voorkomt) onderzoeken.

In Mangalla heb ik het probleem dat er eigenlijk maar 1 echte vroedvrouw werkt, ondersteund door een verpleegkundige, die getraind is voor PTME. Ik heb veel minder bekwame vrouwen die er werken waardoor al het werk voor hen is. Als er iemand te maken heeft met een overlijden (zoals afgelopen week) dan staat mijn vroedvrouw er helemaal alleen voor. Geen sprake van een goeie sensibiliteit of stigmatisatie. En alle HIV testen gebeuren in eenzelfde kamer, waar alle studenten bijzitten en waardoor ik heel veel weigeringen hebben. Dus daar probeer ik het circuit te veranderen zoals in Sokoro.

Problemen:

- de vroedvrouw werkt tegen want ze vind het prima zoals het nu is

- plaatsgebrek

- gebrek aan personeel

- gebrek aan motivatie

- chef vind het ook allemaal prima....

Dit wordt een werk dat een paar maanden in beslag zal nemen.

En dan het ziekenhuis...

Problemen:

- Privé??? Er bestaat maar 1 grote ruimte met 3 verlosbedden waar geen gordijnen tussen hangen...

- Bekwaam personeel?

- Bekwaam materiaal?

- Motivatie? Mensen ook liever lui dan moe (altijd liggen er studenten op de bedden te slapen....)

- Ordentelijk werken?

- Goch ik weet gewoon niet meer waar te beginnen…

Het ‘grappige’ is dat alle spoed medicatie in een grote doos zit. Met andere woorden als een vrouw binnen komt die aan het stuipen is dan moet je die onmiddellijk medicatie toedienen. Zie je me al roefelen in mijn cadeau box??? De tijd die je daarmee verliest...

Het idee is dat we een kast installeren met schappen waar alle medicatie voor ieder protocol geclassificeerd is. Maar dit is allemaal makkelijk gezegd maar in realiteit zal dit ook maanden in beslag nemen. Samen met het geven van de opleidingen en gebruik van medicatie....

Je hoort het eigenlijk een beetje. Veel handwerk doe ik niet veel. Vind ik wel ergens jammer want ik mis dit een beetje. Nu ja, ik wil dit toch eerst in grote lijnen in orde brengen en dan pas samen werken met de vroedvrouwen om zo alles een klein beetje te kunnen opvolgen.

En nog een ander probleem: MSF geeft medicatie aan de materniteit maar het was niet duidelijk voor wie die medicatie diende. Als MSF medicatie geeft dan is dit ALTIJD gratis. Maar Madam Fanta gaf de medicatie soms aan de ene vrouw gratis en aan de andere niet, gewoon een zeer oncorrect en onfair game. En ook met haar heb ik dan maar een vergadering gehad. Voor alle zekerheid had ik mijn chef meegenomen (vooral voor mijn Frans, haha) zodat hij alles duidelijk kon horen. En dan heb ik een protocol gemaakt dat beschrijft voor welke urgente zaken de medicatie wel gratis gegeven wordt.

Het is niet omdat MSF hier zit dat alle medicatie gratis wordt gegeven. We zijn een verticaal project (alleen HIV) en dus alles wat met HIV medicatie te maken heeft is gratis. Daarnaast wou IK gewoon dat voor urgente zaken de medicatie ook gratis werd gegeven.

Laat ik de reden uitleggen met volgend voorval: afgelopen week heb ik een mama gehad met een hemoglobine van 2,9 (en dus bijna dood was). Ik was haar op de weg tegengekomen. Zij vroeg aan mij of ik haar met de MSF auto naar een klein kliniekje kon brengen bij een alternatieve dokter. Zelf had ze niet de kracht (logisch) om te gaan. Hmmm… haar heel vlug gecontroleerd en gezegd dat ik haar niet naar die alternatieve medicijnman wil brengen maar wel naar het ziekenhuis. Dit wou ze niet omdat ze er het geld niet voor had. Ik heb haar echt moeten overtuigen dat het MSF is die betaalt voor zo een dringende zaken als dit (en dankzij mijn vergadering en ‘strijd’ bij mijn chef is dit nu ook effectief zo).

Ik wil dus dat die vrouwen naar het ziekenhuis komen en niet meer het excuus kunnen gebruiken dat ze geen geld hebben. Voor zo een dringende zaken betaalt MSF. Gelukkig is ze dus met mij meegekomen want met een hemoglobine van 2,9 ging ze de volgende ochtend niet gehaald hebben. Er zaten nog placenta resten in de baarmoeder waardoor de vrouw al 4 dagen bleef bloeden.

Dit is de manier waarop ik mama’s verlies of juist kan redden... Nog een avond heen en weer gelopen maar uiteindelijk is ze nu in orde. De familie is me heel dankbaar. Ook zo probeer ik een boodschap door te geven aan de familie om naar het ziekenhuis te komen.

Jullie zie dus dat ik hier veel meer doe dan bevallingen, helemaal anders dan ik had verwacht maar natuurlijk zeer leerrijk.

Volgend weekend gaan we naar Nzerekore. Dit is een stad nog meer naar het noorden, niet ver van de grens van Ivoorkust maar we hebben de toelating gekregen van Conakry om te gaan. De situatie zou voor het moment goed zijn. Klinkt me zalig want er is een kleine kans dat we daar olifanten zouden zien. In Guinea zelf zijn er al lang geen olifanten meer maar er zouden er een paar de grens van Liberia zijn overgestoken.

Verder heb ik een zeer goed contact met mijn chef Désiré. Hij is echt een zeer aangename man die in iedereen het positieve ziet, hij kan me opfleuren en is altijd bezorgd om me.

Naast het werk probeer ik nog steeds Guéckédou te ontdekken. Het leuke is dat de mensen mij op straat beginnen te herkennen. Ze roepen dan Cathy of Catharina (is allemaal hetzelfde). Het is alleen niet gemakkelijk om hun iedere keer te herkennen. Hun kapsel verandert iedere twee weken. Ik probeer vanaf nu dan ook de mensen te herkennen aan kleine kenmerken in hun gezicht.

Ik ben hier nog steeds ‘grosse’ voor de Afrikanen maar voor hen is dit positief bedoeld e. Stilletjes aan begin ik hier alweer te veranderen en mee te gaan met hun stijl. Heb al een paar outfits laten maken waar ik blijkbaar zeer ‘belle’ in ben, haha. Begin aan alles gewoon te geraken behalve de droogte en het stofgehalte. Sneeuw en regen ken ik helemaal niet meer, laat staan warm water....

Ik ben altijd graag op de hoogte van jullie verhalen en doeningen daar dus laat maar horen. Ik lees het allemaal zeer graag.

Dikke knuffels en warme groetjes

Cathy

zondag 6 februari 2011

Malaria / Salmonella

Woensdag 2 februari

Malaria is een protozoa infectie overgedragen door de mug. Het is de belangrijkste parasitaire ziekte voor de mens als je weet dat 1 tot 3 miljoen mensen per jaar sterven.

Er bestaan 4 soorten malaria parasieten:
- Plasmoduim falciparum (zwaarste vorm malaria)
- Plasmoduim Vivax
- Plasmoduim Ovale
- Plasmodium Malariae

De manifestatie van malaria varieert. Niet alleen van geografie (regio tot regio en dorp tot dorp), ook van persoon tot persoon, het aantal muggebeten, broedplaatsen, de soort parasiet.

Hoe de levenscyclus van de mug in elkaar zit ga ik hier niet uiteenzetten wegens te lang en te ingewikkeld.

Wel belangrijk is dat Guinea, voornamelijk Guéckédou een hoog endemisch gebied is van malaria type Plasmodium falciparum. MSF Zwitserland heeft hier een project lopen rond malaria omdat de sterfte cijfers zo hoog zijn.

Als P. Falciparum infectie op tijd en goed aangepakt wordt dan relateert dit in een milde ziekte. Indien geen effectieve therapie op tijd gegeven wordt, kan dit de dood tot gevolg hebben.

Symptomen van acute malaria:
- een plotse opkomst van een ‘koude fase’ waarbij de patiënt begint te schudden
- een ‘hete fase’ waarbij de temperatuur stijgt tot > 40°C en patiënt rusteloos is
- uiteindelijk: een ‘zweet fase’ waarbij de temperatuur weer tot normaal keert
Voor P. Falciparum zijn deze stadiums minder voorspelbaar en de koorts kan continue zijn.

Andere symptomen zijn:
- continu erge hoofdpijn
- hoest
- zware diarree, zonder bloed
- mild geel zien
- griep symptomen, waarbij heel het lichaam spierpijn heeft
- respiratoire distress: rappe, zware ademhaling met abnormale ademhalingsritme
- anemie
- misselijk, overgeven, buikpijn

Waarom begin ik nu over Malaria?

’t Ja, ons Cathy is afgelopen week goed ziek geweest en had alles symptomen van malaria. Doordat het hier een endemisch gebied is, is dat ook het eerste waar je aan denkt. (behalve de nationale dokter)……
De symptomen begonnen zondagavond met zware hoofdpijn. Maar wie heeft er nu al eens geen hoofdpijn? Maandagochtend zware diarree, maar wie heeft dit in Afrika nu ook al eens niet? Tijdens het werk ging het niet goed, vermoeid, geen energie, warm. Maar wie is hier niet uitgeput en het is hier overdag altijd verschrikkelijk heet.
Tegen de middag was ik juist op tijd thuis voor mijn volgende diarreeaanval. Na de middag terug gaan werken en ondanks dat ik enkel wat droog brood had gegeten ben ik de hele middag niet van het toilet geraakt. Uiteindelijk besluit ik tegen 15u naar huis terug te keren. Daar blijk ik 37,8°C te hebben. Nu moet je weten dat mijn basale lichaamstemperatuur 35,4°C is en dat Cathy NOOIT koorts heeft. Dit was dus koorts voor mij.
Griet (onze verpleegster van België) op de hoogte gebracht via een berichtje. Binnen het halve uur staat ze met een malaria test aan mijn bed samen met den Carlos (heerlijk enthousiaste kerel). Als je hier koorts hebt dan is malaria het eerste waar je aan denkt. In dit halve uurtje is mijn temperatuur gestegen tot 38,5°C. Ik lig in mijn bed te krioelen van de pijn en heb alle symptomen van malaria maar toch is de malariatest negatief.
Terwijl zij hier zijn stijgt mijn temperatuur naar 39°C. Dit kan zo niet verder en ze roepen er de dokter bij. Binnen het halve uur staat ook die aan mijn bed samen met Véronique en Désiré. Alles wordt gecontroleerd. De test wordt opnieuw gedaan en ik krijg een volledige check-up van onze nationale dokter Yatara. Opnieuw is de malaria test negatief. Yatara denkt aan een voedselvergiftiging maar aangezien ik hier bijna niets eet en hetzelfde eet als iedereen hier klinkt dit toch maar raar want niemand anders is ziek.
Binnen het uur ga ik heel snel achteruit. De koorts stijgt tot 40,5°C, ik word naar de WC gedragen, ik kan niet rechtzitten of ik begin te hyperventileren, ik heb geen gevoel meer in mijn handen, het doet allemaal zo een pijn…. Dit voelt zo raar aan. Er wordt beslist om mij een infuus te steken want ik kan niets meer binnen houden en krijg een Perfusalgan (soort van dafalgan maar dan in een flacon) om de koorts naar beneden te krijgen. Daarnaast wordt er wel al gestart met de medicatie voor een voedselvergiftiging.
Griet en Evelyn koelen mij om beurten af. Er wordt naar de Zwitsers gebeld omdat die een betere en gevoeligere malaria test hebben en dit hun project is. Iedereen is ervan overtuigt dat ik malaria heb. Er wordt gebeld naar Conakry om te vragen wat de médical coördinator beslist. Dit is zo raar dat een persoon die 700 km van mij zit, beslist over mijn toestand. Mona en Dennis van de MSF Swiss komen toe. En opnieuw test ik negatief. Dennis die laborant is legt uit dat dit normaal kan zijn voor de expats. Onze antilichamen zijn zodanig laag dat het kan dat ik steeds negatief test. Désiré belt met Conakry om te beslissen of ik toch niet de malaria medicatie kan krijgen.
Ondertussen is de koorts iets gezakt tot 39,8°C maar ik ben nog steeds slecht. Mona wil me de medicatie geven. Je moet weten dat als je niets anders kan uitsluiten het echt geen kwaad kan om toch de medicatie te geven. Uiteindelijk wil ik die medicatie en wordt ze gegeven. Binnen twee uur klaart ons Cathy op. Wat een paardenmiddel. Temperatuur zakt tot 37,8°C en ik vraag om buiten wat in de koelte te mogen zitten. Désiré helpt me met opstaan en mijn infuus te dragen, hij perst zelfs verse appelsientjes die hij speciaal had gekocht. Ik ben hier door iedereen zo lief verzorgd. Het doet deugd om buiten in de friste te kunnen zitten en wat te lachen. Misschien had ik wel te vlug geroepen want binnen het half uurtje zit ons Cathy weer op het toilet en ook de koorts stijgt weer. Dit zou een normaal teken zijn van malaria. Het is nu vooral belangrijk dat ik met ibuprofen mijn koorts zo laag mogelijk houdt.
Er wordt beslist dat ik bij Griet in de kamer slaap en die controleert mij de hele nacht elke twee uur. Indien ik binnen de dag niet beter ben word ik naar Conakry verhuisd. Dit dik tegen mijn zin want daar zal ik alleen maar psychologisch achteruit gaan. Tijdens de nacht daalt mijn temperatuur tot 36,8°C en mag mijn infuus er uit. Bij de ochtend geraak ik opnieuw niet van het toilet, ik beslis om naast mijn andere medicatie toch maar een immodium te nemen en terug in mijn bed te kruipen om te rusten. Dit wordt me niet echt gegund (goed bedoeld e) want na 2u staat Griet aan mijn deur om me opnieuw te controleren. De misselijkheid is beter en ik heb geen diarree meer. Na een half uurtje komt Désiré met een persoon van het labo om opnieuw bloed te nemen. Ze willen via een prikdruppel onder de microscoop kijken of ik nu malaria heb of niet. Dit is belangrijk om te weten of ik de medicatie verder moet nemen. Gisteren kon dit niet meer gebeuren omdat het labo al gesloten was. Tegen de middag ben ik echt al stukken beter, krijg zelfs wat droog brood binnen. In de late namiddag krijg ik het resultaat van het labo: toch geen malaria maar Salmonella. Dit is zo vreemd want ik heb alles gewoon hetzelfde gegeten als de anderen. Echt bizar. Goed dat ik al begonnen was met de medicatie voor Salmonella, Yatara had dus gelijk.

Ondertussen zijn we twee dagen verder en voelt Cathy zich al stukken beter. Ik heb er wel niet goed aan gedaan met immodium te nemen. Dit stopt de stoelgang waardoor de Salmonella langer in het lichaam blijft maar we houden het goed in de gaten en verzorgen ons zo goed mogelijk. Beetje bij beetje krijg ik terug zin in eten en ik drink vooral veel e.

Voila dat was weer eventjes een verhaaltje tussendoor.
Hopelijk kan ik vlug weer aan het werk want er ligt nog veel te wachten en heb er weer zin in om erin te springen.

Doei lieverds allemaal