Nog enkele kwaaltjes...

25 mei 2011

Hellow iedereen,

Nog eens een lang verwacht mailtje vanuit Guéckédou....

Het is bij uitzondering dat ik deze mail kan sturen. Het enige internet dat we hadden in een internetcafé is afgesloten en dus heb ik niets meer van verbinding... Ik ben helemaal van de buitenwereld afgesloten... L Behalve af en toe via onze satelliet verbinding... Hierdoor
(onze chef heeft dit juist goedgekeurd) kan ik dus wel eens een mail doorsturen maar persoonlijke mails kan ik niet meer lezen voor het moment... Jullie gaan het moeten doen via sms’jes. Ook belangrijke updates of verhalen ...

Dus een goed excuus van mijn kant dat ik geen antwoorden meer kon geven sinds een maand, namelijk... geen internet...
Zal zo zijn tot mijn thuiskomst, wat nu binnen maandbereik valt hé

Dat terzijde. Effe een update van de laatste weken.
Na de reis naar Marokko ben ik, na 4 dagen Conakry, goed en op tijd toegekomen in
Guéckédou.
De eerste uren waren zalig maar tegen de avond kreeg Cathy (zoals gewoonte hier in Guéckédou) terug een koortsaanval. Dacht dat het gewoon van de ‘autotrip’ was of vermoeidheid maar die bleef maar stijgen en ik begon me wat mottig te voelen ook...
Gelukkig heeft Griet dan maar besloten om de zoveelste malaria test te doen, met als resultaat dat die deze keer wel een positief resultaat gaf!
Ha, mijn eerste malaria ervaring bij MSF. Alée hup, naast alle kwaaltjes die ik hier al gehad heb, mocht dit niet in mijn lijst ontbreken blijkbaar... Niet toch?
Maar ik kan jullie verzekeren dat dit geen lachertje is. Ik heb 4 dagen in bed liggen zweten, rillen, afzien, echt mottig geweest. De malaria die hier bestaat is één van de gevaarlijkste types, als de diagnose te laat gesteld wordt en je geen juiste medicatie krijgt, is het een type Malaria waaraan je vlug kan sterven. Vooral voor kinderen en zwangere vrouwen. Die te laat aankomen in het ziekenhuis. Inderdaad op een half uur stijgt je koorts tot 40°C en meer en voel je je echt wel mottig. Het duurt dan ook nog 4 dagen tot je je wat beter voelt en je hebt daarnaast ook nog neveneffecten van de zware medicatie.
Maar kom ons Cathy heeft het allemaal goed doorstaan en overleefd. Dit gaf wel als gevolg dat ik weer doodmoe was...
Ik moet nu wel schoorvoetend toegeven dat ik terug met mijn malaria prophylaxie begonnen ben. Ik bedank voor een tweede keer en aangezien we nu in het regenseizoen zitten stijgt malariabesmetting hier met de dag.

De dagen daarna toch wel content dat ik terug mocht gaan werken van mijn chef! Deed deugd om terug buiten te komen en tussen de mensen te zijn. Ook Flingo (een Afrikaanse artiest die hier een vriend geworden is) was in town. Met hem ééntje gaan drinken en wat zitten discussiëren over de Afrikaanse wereld en cultuur. Echt wel interessant...
Tussen haakjes, we zijn intussen 3 weken verder en hij komt morgen terug naar Guéckédou, voor een concert. Echt zalig aangezien ik backstage ben uitgenodigd. Eens benieuwd wat het zal geven...

Maar terug naar het werkveld. Er rest mij nog maar een korte tijd en in die tijd moet ik een nationale vroedvrouw opleiden om mijn project over te nemen. Er komt geen nieuwe expat nadat ik hier vertrek, dus... dit wordt nog een drukke tijd....
De maandag er met volle moed opnieuw ingevlogen en aan Togba (zo noemt de vroedvrouw)
proberen uitleggen hoe de commando’s werken voor de medicatie, hoe een factuur werkt en hoe de statistieken in elkaar steken. Geen gemakkelijke opdracht maar stapje voor stapje. Dus we beginnen met het eerste gezondheidscentrum Mangella...
Nadien heb ik haar laten slapen aangezien ze juist nachtdienst had gehad, met de afspraak om de volgende dag aan Sokoro te beginnen. Dus dinsdag om 8u sta ik daar dan...
Bleek dat zij vertrokken is naar N’Zéréroké voor een opleiding voor een week en die zegt niets tegen mij? Ze kon toch gebeld hebben? Ook mijn chef was er niet mee gediend. Dit is een week dat ik verlies om haar op te leiden. Komt slecht uit vooral omdat ik de week erna zelf ook een opleiding heb... AIAIAI... dus 2 weken die we verliezen.
Oké: so be it en we vliegen dan maar in op ander werk. Ik heb er hard voor gewerkt maar eindelijk kan ik zeggen dat het verloskwartier in het hospitaal zijn eigen apotheek heeft. Echt zalig werk geleverd. Daarvoor bestond de ruimte uit 2 bedden met 4 dozen op, waar je in moest roffelen om je medicatie te vinden. Kun je je inbeelden hoe dit ging bij spoedgevallen? Nu staan er 4 kasten, een tafel, alles netjes gekuist, medicatie volgens alfabet gerangschikt, naam eronder gekleefd en een map met stockkaarten waar we in en out kunnen volgen... Een duim omhoog voor mezelf !

In die week heb ik ook geassisteerd bij natuurlijke miskramen en curettages (uitschrapen van de baarmoeder). Zo hadden we een zwangerschap van 16 weken. Natuurlijk niet meer levend, het baby’tje was eigenlijk al geboren maar hing nog vast aan de navelstreng en dus hebben we een curettage moeten doen maar bleek dat er nog eentje nakwam.
In België gebeurt een curettage onder narcose of toch minstens onder verdoving. Heel bangelijk is dat een curettage hier wordt uitgevoerd onder … NIETS! Kun je je voorstellen hoe die moeders kronkelen en tieren van de pijn . Ik voel gewoon zo de pijn zelf ter hoogte van mijn baarmoeder als ik dit moet doen. Echt verschrikkelijk. Ik kan het alleen volhouden/doen omdat ik weet wat de gevolgen zijn indien we dit niet doen, namelijk het doodbloeden van de vrouw...
Anderzijds dan weer mooi dat ik 1 vrouw heb kunnen overtuigen om na haar miskraam te beginnen met anticonceptie. Dat gaf me een super gevoel. Er waren ook vriendinnen mee om de vrouw te ondersteunen bij de curettage en ook hen heb ik kunnen sensibiliseren/ overtuigen. De meeste vrouwen hier begrijpen niet goed wat anticonceptie inhoudt en dus heb ik hen uitleg gegeven. Ze waren mij zeer dankbaar want, echt waar, veel vrouwen zo blijkt, willen echt geen kinderen meer maar kennen geen mogelijkheden om zwangerschappen te voorkomen. Die dag toch mooi beëindigt.

Verder heb ik nog ‘prullenwerk’ gedaan, belangrijk werk maar dat heel veel ‘heen en weer geloop’ vraagt en waarvan je ’s avonds denkt: ‘wat heb ik nu in godsnaam gedaan vandaag en het is alweer 19u’. Pff...

Afgelopen week heb ik dus zelf training gehad. Wauw! De eerste keer dat ik hier een training volg in het Frans. Geen gemakkelijke opdracht maar, nu op het einde van de week, kan ik wel zeggen dat ik alles goed begrepen heb. Dit was een zeer interessante training: ‘formation de formateurs’ of hoe je een goede trainer wordt. Hierbij hebben we geleerd hoe je ook een training kunt geven zonder een ‘power point’ voorstelling, hoe je de context opbouwt en
opstelt, hoe je je publiek actief en wakker houdt, ook hoe je stagiairs opleidt, ... Echt een super leerrijke formation. Wel eentje die heel vermoeiend was, 6 dagen van 8u30 tot 19u in de avond... Blij dat het weer naar mijn ander druk leventje is.

Verder blijven er mij dus intussen maar 4 à 5 weken over, wat schiet de tijd toch vooruit. Nog effe en 6 maanden zijn alweer om, wat een avontuur.
Een ander ‘avontuur’ is dat van de minuscule kleine beestjes. Man wat zijn dat kleine mormels! Grrrrrrr! Een beestje van 5 mm, oranje en zwart maar wat een lelijke wonden kunnen die geven. Eerst doet de beet, waar ze een zuur in spuiten, zich voor als een kleine pukkel om na 3 dagen een lijn van ongeveer 5cm. te vormen. Met kanjers van blazen op. Het is eigenlijk een derde graad brandwonde. Wie had anders gedacht dan dat Cathy hier weer ging van afzien... Eéntje is beginnen ontsteken en etteren. Na enkele dagen twijfel, dan toch maar met antibiotica begonnen. Na 2 weken is de wonde eindelijk dicht maar wordt alweer een ‘leuke’ herinnering met litteken denk ik. Heb nog meerdere beten en wonden maar die kan ik tot nu blijkbaar goed onder controle houden...
Ik hoop dat het hierbij mag blijven en dat ik gezond en wel, in één stuk, naar huis kan
keren, haha...
Neen lieve vrienden, geen zorgen. Het zijn soms bizarre avonturen maar Cathy stelt het
hier super goed en geniet met volle teugen van haar laatste weken in haar geliefde Afrika. Ik neem met plezier alle kwaaltjes erbij die bij het Afrikaanse leven horen.

Tot snel en dikke knuffels,

liefs

Oeps!

Hi iedereen,

Juist eens de mogelijkheid gehad om op mijn blog te gaan kijken en ik zie dat het al van maart geleden is dat ik nog iets gestuurd heb.

We gaan hier vlug eens verandering in brengen zie. Dit kan niet meer zijn....

Nu in Guéckédou is er geen goede internetverbinding en het vraagt dus soms veel tijd en energie om een mail te schrijven.

Maar ik zit momenteel enkele dagen in Conakry en maak gretig gebruik van een snelle, vlotte verbinding. Doet eens deugd.

Maar laat ik eens even terugblikken in de afgelopen maand en vertellen wat er gebeurd is.

Niet gemakkelijk, wat gaat de tijd snel vooruit en wat vergeet je toch snel.

Op vlak van werk kan ik jullie vertellen dat ik 3 weken geleden voor het eerst een evaluatie gekregen heb. Die wat zeer goed en natuurlijk geeft je dit een super gevoel. Ik heb alleen maar 3 en 4’tjes gekregen (het maximum was 4). Dit was ook eens het moment om met de chef bepaalde frustraties te uiten en hij was akkoord en vond ze terecht. Zo moeten jullie weten dat ik hier eigenlijk nooit een goede briefing heb gekregen bij mijn aankomst en dat ik maar mijn weg moest zoeken en mijn plan trekken. Normaal gezien is er een 'mediaal focal point' waar ik altijd bij terecht kan voor eventuele vragen of een duwtje te krijgen in de goede richting. Maar die is er al lange niet meer. Wel een assistent maar die is dan ook overstelpt met werk waardoor ik niet veel kans krijg om bij hem vragen te gaan stellen.

Nu moeten jullie weten dat het protocol verouderd was toen ik hier toekwam. Dat wist ik, mijn eerste job was dan ook het nieuwe implementeren en ik had dit gekregen van de assistent. Dus ons Cathy tegen begin februari het nieuwe implementeren en daar nooit vragen of moeilijkheden bij gehad. Anyway, 3 weken terug krijgen we bezoek van Conakry, van onze medische coördinator en blijkt dat heel het protocol PTME niet goed is.

Dat kwam ik te weten juist voor mijn vakantie.

Ik mag dus het hele protocol opnieuw veranderen met de nieuwe medicatie erbij. Ik dacht dat ik ging ontploffen.... Ik was zo kwaad. Omdat ik hier nooit assistentie krijg en alles maar alleen moet doen en omdat ik het protocol zo gekregen heb van de assistent....

Dat protocol is niet slecht voor de moeders, integendeel het is veel gemakkelijker voor hen. 1 comprimé in de ochtend en 1 in de avond. Van hetzelfde doosje en is het doosje leeg dan kom je naar het ziekenhuis voor een nieuw doosje. Simpeler kan niet. Maar die medicatie (Zidolam N) kàn toxisch zijn voor de lever en kàn bloedarmoede geven. Ik spreek over KAN hé want ik heb geen enkele moeder met die problemen en we volgen die toch iedere keer op. Maar dus moet het dus veranderen naar een protocol met 2 verschillende soorten medicatie. 1 pilletje van het ene doosje in de ochtend en 1 pilletje van het andere doosje in de avond. Om na 2 weken weer te veranderen.... Verschrikkelijk ingewikkeld voor mijn moeders (die echt geen hoog niveau hebben).

Maar bij deze was ik dus kwaad omdat ik opnieuw mag beginnen met trainings te geven voor een nieuw protocol. Het voelde aan alsof ik hier de afgelopen 4 maand niets heb gedaan............. Voor heel even toch....

Vooral omdat PTME nu goed loopt en ik wil mij echt graag eens focussen op het aantal sterfgevallen in de materniteit. Ik had gehoopt dit na mijn vakantie te kunnen doen. Maar dit zal er niet meer van komen, zelf niet in de laatste 2 maanden. Ik moet mij nu eerst concentreren op dat nieuw protocol en dat zal nog een tijd duren. Dit geeft heel veel frustraties, vooral omdat we een project zijn dat gaat sluiten. Ik zie er absoluut het nut niet van in om dit nu nog te veranderen..... Aangezien het ook een verticaal project is kan ik niet anders dan mij eerst te focussen op HIV en het protocol.

Maar soit, rustig blijven, eens goed in en uit ademen en we gaan er weer voor e.

Verder is op het werk alles wel ok. De sfeer met de vroedvrouwen zit super goed en het doet me pijn als ik denk dat er mij nog zelfs geen 2 maand meer rest. Wat zal ik hen missen. We kunnen goed lachen, goed discussiëren en de tijd gaat dan ook supersnel vooruit.

Ik heb voor de vakantie nog in de nacht een telefoon gekregen dat ze vervoer nodig hadden van het gezondheidscentrum naar het ziekenhuis voor een bevalling die niet goed ging. Dus Cathy eruit en met de chauffeur op weg. Eenmaal in het ziekenhuis toegekomen met de vrouw blijkt dat het kind te groot is voor het bekken. De vroedvrouw zegt dat de mama niet goed perst maar voor mij zit het hoofd verkeerd en wil het niet draaien waardoor de diameter van het hoofd te groot wordt om te kunnen bevallen. Ik beslis dat er een keizersnede moet gebeuren maar het probleem is om de dokter vinden tijdens de nacht. Er wordt verschillende keren gebeld maar niet opgepakt en 's nachts gaan zoeken is gevaarlijk. Uiteindelijk na 1,5u vinden we de dokter en pas na nog eens 40 minuten wordt het kindje geboren. Ik kan je verzekeren dat het er niet goed uit zag en het is dan ook de volgende ochtend gestorven. Echt jammer dat we hier zoveel tijd verloren hebben. Opnieuw was dit dus een punt in de vergadering om op te lossen. Gelukkig stelde de mama het goed. Erg dat je om den duur zo denkt hé.

Wat wel grappig was die nacht, is dat ik op dat moment ook de materniteit eens gecontroleerd heb en niemand gebruikte zijn muskietennet. Ik dus alle mama’s wakker gemaakt en iedereen verplicht zijn net te gebruiken. Ook al was het 1u in de nacht, het moest gebeuren.

Ik heb ook een kind van een jaar of 3 gehad, op de kinderafdeling met ernstige malaria dat dus onmiddellijk medicatie moest krijgen. Bleek dat de arts al een half uur zat probeerde prikken om een ader te vinden. Nu moeten jullie weten dat je 2 soorten malaria medicatie hebt. Een om via een ader te geven (veneus) maar een tweede soort medicatie om via een spuit in de poep te geven (musculair). Als ik hem vroeg of hij deze al had gegeven dan was het antwoord duidelijk neen. Hij zat dus al een half uur te verliezen, wat ten eerste een groot tijdsverlies is en ten tweede zeer pijnlijk is voor het kind. Ik heb hem verplicht om direct die andere medicatie te gaan halen en te geven. Ondertussen een verpleegster die het kind afkoelt en de mama die het kind verplicht om te drinken. Echt erg hoe traag ze hier werken in cruciale momenten en hoe onlogisch het allemaal gaat.

Zo heb ik op de HIV afdeling voor de niet zwangere mama’s een vrouw gekregen die van heel ver kwam en eigenlijk in haar laatste overlevingsfase zat. Eerlijk gezegd dacht ik dat ik een lijk in mijn handen geduwd kreeg. De lichamen zoals je ziet in massa graven, wel zo één had ik vast. Met de ogen weggedraaid en open, de tong eruit en geen beweging te voelen, ook de pols was ontzettend zwak en dus eerst niet te vinden. Blijkt dat er dan wel eentje was en haar onmiddellijk opgenomen. Ook op dat moment reageren de dokters/ verplegers niet vlug en kunnen ze gewoon een hele dag blijven prikken voor niets. Het meest rare was dat deze vrouw waarschijnlijk HIV positief was maar dat ze haar niet kunnen testen omdat ze eerst sterk genoeg moet zijn voor een consultatie vooraf. Uiteindelijk is deze vrouw een week later gestorven omdat ze niet de correcte medicatie kreeg. Ze was te ziek om te consulteren dus geven we haar niet de goede medicatie, begrijpen wie begrijpen kan..... Bleek dat ze inderdaad HIV positief was. Het zijn zulke onlogische dingen die ik maar moeilijk kan begrijpen en die mijn verblijf hier soms frustrerend maken.

In Mangella blijven de problemen verder lopen. Daar veranderd het niet. Er zijn twee vroedvrouwen verantwoordelijk voor PTME maar eentje is bijna altijd op reis waardoor alles op de schouders van Cecil valt. Toen zij een paar dagen op opleiding moest was de andere vroedvrouw Antoinette nu dus de enige. Na 1 dag was die al niet meer te bespeuren en was het de stagair die alles mocht doen. Dit kan toch niet? We blijven pushen voor een oplossing...

Sokoro daar gaat het heel erg goed maar het niveau van mijn twee vroedvrouwen is zo laag dat het rekenen niet gemakkelijk verloopt en er vlug fouten optreden.

Jammer dat dit dan weer de oorzaak is daar.

Verder in het team verloopt alles wel prima. Goede sfeer en we steunen elkaar in de moeilijke dagen.

Ik zit nu momenteel in Conakry. Morgen vertrek ik weer naar Guéckédou. Iedere keer is het toch wennen om hier in Conakry te zijn. Al die drukte....

Maar dit komt omdat ik terug ben van een weekje Marokko. Eindelijk had ik eens vakantie. Zo een weekje duurt natuurlijk niet lang, zeker als het goed was hé.

Heel de familie was van de partij en we hebben ons goed geamuseerd.

Jammer genoeg hebben we ook de realtiteit gezien van de aanval in Marrakesh, aangezien we daar zaten.... Maar verder was Marrekesh een zeer mooie stad en we hebben er goed van genoten. Niet veel gerust waardoor ik nu nog wat moe ben maar wel volledig opgeladen door de hele familie.

Nu resten er mij nog ongeveer een 8 weken vooraleer ik terug keer naar België.

Juist voor mijn vakantie werd mij gevraagd of ik mijn missie wilde verlengen maar in samenspraak met mijn chef hebben we toch maar besloten dat het op zich niet veel opbrengt als ik nog een maand langer blijf aangezien het een project is dat gaat sluiten. Dus tegen eind juni is Cathy normaal gezien thuis. Het zullen nog wel drukke weken worden met veel werk maar we gaan ervoor zodat ik mijn eerste project toch goed kan beëindigen.

Hopelijk daar ook alles goed met iedereen? Ik houd jullie nog verder op de hoogte.

Dikke knuffels en lieve groetjes, Cathy

Lekker fris

31 maart 2010

Het is hier donderdagochtend en voor het moment nog lekker fris....

Denk dat het hier 30 graden is en ik twijfel zelfs of ik mijn trui zou aandoen of niet, hehe... Maakt toch wel een groot verschil als je de 40°C gewoon bent.....

Effe wat kleine avontuurtjes te vertellen over het werk in Afrika en de frustraties die erbij komen kijken, knipoogje.....

Gisteren zijn er twee nieuwe bezoekers toegekomen. Brecht en Marjolein. Het zijn beide pharmacisten. Marjolein is hier om Brecht op te leiden (eerste missie) en die vertrekt dan ook alweer volgende week, jammer want zij is een spontane. Brecht blijft in totaal 9 maand in Guinée maar weet nog niet goed hoe zijn tijd te verdelen tussen Conakry en Guéckédou. Dit project is hier het dringendste dus mag hij hier eerst de tijd nemen om te blijven. Ik vertelde hem dat hij zelfs met zijn 9 maanden niet zal toekomen want onze pharmacy is een ramp, haha...... Anyway de mensen zijn altijd liever hier in Guéckédou. Leukere plaats, toffere sfeer, gewoon zoveel beter dan Conakry waardoor iedereen graag langer blijft, haha...... Den Brecht is een jaartje jonger dan ik, ik denk 2m groot en een zeer spontane kerel. Hij heeft jaren gestudeerd in Gent dus ik ben super blij dat het nu eindelijk 2 tegen 2 is. Het was altijd Griet en Eveline (die alletwee van de Limburg komen) tegen mijn 'oostvlaams'. Maar dus eindelijk iemand die mijn dialect begrijpt. Ik zei nog maar 1 woord en hij zei dat ik van Gent kwam, hilarisch dus.....

Maar dat wordt nog wel een leuke tijd met den Brecht. Gewoon al een nieuwe jongen in het team doet deugd. Hij ziet er enthousiast uit ook....

Ik heb afgelopen week een vrouw gehad, 10 dagen ervoor bevallen bij ons. Ze is binnen gekomen met de gedachte dat het een infectie na de bevalling was. Nu ze had plus 42°C, dat is geen infectie na de bevalling. Die vrouw voelde zo HEET aan.... Verschrikkelijk. Ik heb de koorts genomen en onmiddellijk gevraagd achter een palu (= malaria) test. Ondertussen gelopen naar onze privé apotheek van MSF achter een medicijn, namelijk perfusalgan (= dafalgan om intra veneus te geven) om die koorts zo vlug mogelijk naar beneden te krijgen. Ondertussen komt de test terug als positief. Ernstige (gevaarlijke) malaria blijkt want die vrouw begint convulsies te krijgen en te schreeuwen tegen mij dat ze gaat sterven. Na mijn eerste ervaring waarbij ik een moeder heb zien sterven voor mijn ogen was de schrik nu zo groot dat ik ook deze vrouw ging verliezen dat ik lichtjes in paniek geraakte maar anderzijds ook zo een grote drive kreeg om in actie te schieten.

Ik commandeer de vroedvrouwen (ook die hadden de schrik om de vrouw te verliezen) dat ze onmiddellijk moeten beginnen met de behandeling voor malaria. In de tussentijd loop ik naar het labo (echt lopen want is een klein eindje) achter coldpacks om die verdomde koorts naar beneden te krijgen. Het zweet loopt van mijn lijf. De vrouw is nog steeds niet beter, integendeel. Ik bel in nood naar Mona van MSF Zwitserland die hier is voor een malaria project. Ik bel haar in nood op om raad te vragen. Zij zegt dat ik nog een tweede behandeling mag opstarten maar dit is werkelijk een uitzondering dat je beide behandelingen tegelijkertijd geeft.... Ik doe het en werkelijk binnen de 10 min veranderd alles. De vrouw kalmeert en op hetzelfde moment komt ook Mona binnen om mij te helpen. We zijn daar samen nog 2u bezig geweest om die verdomde koorts naar beneden te halen en de vrouw in de gaten te houden. Uiteindelijk vertrekken we als de vrouw 37,5°C heeft..... Echt ik stond nog te trillen achteraf.....

Bij 'paludisme grave' kan het verschrikkelijk vlug achteruit gaan en kan je de vrouw in een paar uur verliezen.

De komende dagen passeer ik haar alle dagen om haar te controleren. Creëert die toch weer koorts zeker? Blijkt dat ze haar medicatie niet goed neemt. Verschrikkelijk, we hebben hier verpleegsters voor om te controleren en te helpen....

Het zal uiteindelijk wel goed komen met die vrouw hoor.....

Daarnaast heb ik vorige week een vrouw gehad waarvan de baarmoederhals helemaal uit het lichaam viel. Een prolaps zoals we zeggen. Die was in de tussentijd helemaal ontstoken, lag deels open,.... Die vrouw was verbannen door haar dorp en helemaal alleen. Ik heb een week moeten pleiten om die vrouw te opereren. Aangezien zij geen geld heeft en er alleen voor staat met haar kindje van 2 jaar was dit geen gemakkelijke oplossing. Na een week heb ik de gyneacoloog zo ver gekregen dat hij gisteren de vrouw heeft geopereerd. Ik ben enorm tevreden met het resultaat voor het moment....

Het is ook haar nu nog wat opvolgen zodat alles goed blijft gaan en ze geen koorts meer ontwikkeld....

Gisteren vertelde ik het verhaal aan mijn chef Désiré en nu kwam hij ermee af dat ik voor zulke zaken vlugger bij hem mag komen want dat voor zo iets MSF wel tussenbeide kan komen en de operatie voor de vrouw kan vergoeden. Man man had ik dit geweten.... Ik dacht nochtans dat we een verticaal project waren, alleen voor MSF, dus daarom dat ik het niet vroeger had aangekaart en zelf een oplossing wou zoeken..... Maar goed om te weten voor een volgend geval dus....

Gisteren ochtend was in Sokoro tijdens de consultaties een vrouw binnen gekomen met 2cm onstluiting, dus nog niet goed in arbeid met andere woorden. Gisterenochtend zijn de vliezen gebroken en pas als ze er mij bijhalen zie ik dat het een stuit (poep presentatie) is. Allé niemand had het gevoeld.... Zo iemand moet je dus bij je houden, verder observeren en kijken hoe de contracties op gang komen. Gisterenavond om 22u als ik opnieuw naar Sokoro vertrek om te luisteren hoe het met de vrouw staat krijg ik te horen dat ze die in de namiddag naar huis hebben laten gaan en dat ze niet meer is terug gekeerd. AAAAAAAAAAAAAAAAAAAA ik ontplof…………….! Zij zal dus iemand in de 'village' bevallen (zonder vroedvrouw) en ik houd mijn hart vast.... Zucht.....

Verder in Mangalla is er enorm veel corruptie aan de gang. Ik heb daar een hele week doorgebracht en op het einde van de week kon ik constateren dat er bijna geen vrouwen komen naar Mangalla voor de consultatie. Nu eerlijk gezegd wist ik dat we al veel problemen hadden daar maar dat het zo erg was....

Ik weet gewoon niet waar te beginnen met uit te leggen. Ik zal in puntjes werken over mijn frustraties daar....

Er is normaal gezien een onderscheid in de medicatie van Guinée (betalend) en de medicatie van MSF (gratis). Die is gratis voor alle vrouwen in het HIV project en de zwangere vrouwen. Kinderen van een HIV positieve mama krijgen vanaf 6 weken oud een siroop om hen te beschermen tegen eventuele infecties die kunnen komen. Blijkbaar hadden we vorige week een ruptuur (tekort) in die siroop. Dus ben ik gaan kijken hoeveel MSF er voor de maand maart gegeven heeft, namelijk 40 flesjes en dan gaan luisteren hoeveel baby’s gepasseerd zijn. Bleek dat dit er 3 waren (2 flesjes per kind) maakt 6 flesjes... Euh waar zijn al die andere naar toe??? De chef zei eerlijk getrouw dat ze een ruptuur hadden in hun verkooppunt en dus de medicatie van MSF maar genomen hebben.... WAT????? Zo werkt het toch niet? En dan spreek ik alleen nog maar over 1 medicatie. Dit moet zeker met anderen medicaties ook gebeuren dan. Verkopen ze die gewoon door.... Nu zit de vrouw van de chef in dat verkooppunt dus vraagt die er zeker nog extra voor.

Een vrouw die tijdens de nacht binnen komt om te bevallen mag blijkbaar al het werk alleen doen want de 'matron' en vroedvrouw slapen blijkbaar de hele nacht door..... Verschrikkelijk toch?

Het verschil tussen Sokoro en Mangalla voor eerste consultaties is verschrikkelijk groot. Er komen soms 100 mensen meer (op 200, dus de helft) naar Sokoro dan naar Mangalla. Vrouwen zeggen zelf niet graag meer naar Mangalla te gaan omdat ze er moeten betalen voor iets dat normaal gezien gratis is.

Hetzelfde geld voor vrouwen die in het HIV project zitten, blijkbaar betalen ook die voor gratis MSF medicatie....

Zo kan ik nog verder doorgaan. Het ergste is dat je die chef met zo twee chique auto’s ziet rijden.... Echt frustrerend hoor.....

Nog een puntje van de materniteit....

Als ik een opleiding geef en de volgende dag vraag wat ze geleerd hebben dan blijven ze bij hun oude gewoontes. Nu na 2 maand herhaling en herhaling en herhaling en herhaling en herhaling van hoe het wel moet, iedere week opnieuw en opnieuw ( ze zijn het kotsbeu nu) begint het er stilletjesaan in te geraken. En vertrek je dan vanuit de materniteit, doodmoe na uren herhaling te geven, naar Mangalla, dan mag je het daar opnieuw gaan doen. En zo de volgende dag weer opnieuw.

Kan je je inbeelden dat ik gewoon doodmoe ben? Dat ik haast de energie niet meer heb om iets te vertellen? Haha..... en dat na een tweede keer Salmonella, die mijn uitgeput heeft,.... pfff....

Ach ja afgelopen weekend hebben we zaterdag namiddag een voetbalmatch gehad. MSF tegen Plan Guinée (een andere organisatie die hier zit). We zijn gewonnen met 3-0. Was een beetje om de sfeer erin te houden in de equipe en voor de lokale mensen. Was een leuke match.... Goed gespeeld.

Zondag zijn Griet, Mona, Dikembe (jongen waar Mona wat voor voelt) en ik naar Macenta gegaan. De bedoeling was om daar beelden te gaan bezoeken waar een heel verhaal achter zit en er een kip en rijst te gaan offeren. Het zouden echte mensen zijn die door een slechte koning in steen zijn veranderd.... Maar ons daguitstapje is dus wat tegen gevallen. In ieder klein dorpje waar we arriveerden was er het excuus dat het niet in dit dorp was maar een ander,.... het kwam erop neer dat niemand ons de beelden wou tonen of vertellen waar het was omdat er blanken bij waren.... Dus na een hele dag in die hete auto te zoeken zijn we het maar afgebold en terug naar Guéckédou gereden. Echt een verschrikkelijke dag want het was 2u rijden om er te geraken..... Dit hebben we eigenlijk wel meer hoor. We willen iets gaan bezoeken in de kleine dorpjes maar ze willen ons niets zeggen of tonen omdat we blanken zijn en schrik hebben, jammer..... Zo was het weekend natuurlijk heel erg vlug gepasseerd en had ik niet eens uitgerust.... De kip terug mee en die heeft me de komende 3 ochtenden om 5u het leven zuur gemaakt met zijn geroep tot hij in de pot is beland, haha....

Maar tot zover weer effe wat verhaaltjes.....

Binnen 3 weken vertrekt Cathy naar Marokko om daar opgeladen te worden door familie en Willem..... een weekje maar, het zal naar meer smaken maar voor het moment is het AFTELLEN hoor......

Dikke zoenen iedereen,

Liefs Cathy