Mijn job...

Hellow iedereen,

zodra ik genezen was, ben ik er terug ingevlogen en was het een beetje druk, maar we nu zijn terug op schema... De ziekte was maar een nare ervaring maar het hoort er allemaal bij e....

Oké, zal ik eens een beetje beginnen vertellen over mijn werk hier?

Ik kan me wel inbeelden dat niemand echt een idee heeft van wat ik hier realiseer, doe en op gang breng... Ik denk dat de meesten denken dat ik hier gewoon bevallingen doe? Niet dus... Laatste 2 weken heb ik zelf geen bevalling meer gedaan.

Jullie weten dus allemaal dat ik hier in een project zit dat gaat sluiten. Een eerste missie bij MSF en een project dat gaat sluiten, het zijn twee grote factoren die het mij niet makkelijk maken. Maar ik begin eindelijk mijn draai wat te vinden (durf het wel niet luid te zeggen hoor).

Doordat het project dus gaat sluiten probeer ik veel dingen, waar MSF nu verantwoordelijk voor is, wat door te schuiven naar de lokale mensen of ik probeer toch voor een alternatief te zoeken.

MSF gaat zich uit dit project trekken omdat er een plan Guineé bestaat en omdat het project ook op veel vlakken tegenkanting krijgt waardoor het niet vooruit geraakt.

Plan Guinée omvat vele verbeteringen voor heel Guinée waaronder ook het project PTME. Andere verbeteringen zijn bijvoorbeeld de weg vanuit Conakry naar Guékcédou (de enigste grote baan) opnieuw aanleggen, bruggen in beton zetten,... Maar het omvat dus ook gezondheidszorg waaronder PTME.

Dit wil zeggen dat Guinée dit project nu aanvaardt, dat het HIV aanvaardt en dat het zelf zal moeten beginnen instaan voor zijn medicatie en de voedsel supplementen (HIV patiënten zijn dikwijls ondervoed en graat mager).

De tussentijd dat MSF hier nog is, nog een goed jaar, zijn er twee vroedvrouwen aangenomen die met mij instaan voor PTME in de 2 gezondheidscentra en de materniteit. Madam Fanta en Toba. Beiden zijn ze veel ouder (meer kennis) dan mij en het is dus niet gemakkelijk communiceren met hen. Vooral met Madam Fanta niet want zij is diegene die al lang verantwoordelijk is voor de materniteit.

Als ik materniteit vernoem is dit eigenlijk het verloskwartier. Jullie moeten weten dat er hier geen materniteit bestaat voor de normale bevallingen. Die gaan bijna onmiddellijk naar huis. Alleen de ernstige gevallen en operaties blijven langer.

Het is niet gemakkelijk werken omdat die 2 vroedvrouwen de enige vroedvrouwen zijn en eigenlijk werken voor MoH (ministry of health) en een prime (extra geld) krijgen van MSF om ook voor PTME in te staan in de gezondheidscentra en materniteit.

Naast die 2 vroedvrouwen werken er nog heel veel studenten (die liever lui dan moe zijn) en hulpjes = matrons. De matrons doen ook de bevallingen omdat zij gewoon zodanig veel ervaring hebben dat ze het ondertussen ook kunnen. Die zijn dan ook al in de 60 jaar oud en heel erg vlug moe. Met andere woorden, als ik de 2 vroedvrouwen wegneem uit het verloskwartier dan houd ik iedere keer mijn hart vast...

Naast de overdracht van het project wil ik hun een opleiding geven van geupdate protocollen. De gezondheidszorg veranderd zodanig snel dat ze nog oude protocollen hebben.

Ik ben dus afgelopen week begonnen met een job profile, een job omschrijving, van wat ik (MSF) verwacht dat ze - nu samen met mij en later alleen als ik weg ben - doen. Ik heb dat nog nooit gedaan en aangezien ik zelf nog niet goed wist wat er van mij verwacht werd, was dit dus heel erg moeilijk om te doen. Uiteindelijk ben ik aan een 3 pagina’s lange job omschrijving gekomen waar mijn chef wel tevreden mee was. Hier en daar nog een beetje formele info toegevoegd maar ik was wel fier op mezelf (dan nog wel in het Frans, ha). Dit is nu goedgekeurd door alle verantwoordelijken en vanaf volgende week kan ik het eindelijk beginnen doorgeven. Voor hen is dit dan ook duidelijk en weten ze wat ik van hen verwacht. Indien ze niet tekenen word hun prime afgenomen, dus dit zal wel geen probleem zijn.

Eind vorig jaar is het PTME protocol veranderd. Ook daarover heb ik de voorbije week een power point voorstelling gegeven. Ik wist wel wat het nieuwe protocol was maar hoeveelheden qua medicatie.... dat kon niemand mij vertellen. Heel raar want in de HIV kliniek (nog een ander deel) volgen ze dit protocol al een paar maanden. Je ziet dat ik dus gewoon alles zelf mag gaan uitzoeken ondanks het feit dat zij het al maanden gebruiken maar zonder duidelijk protocol blijkbaar. En zo geraak je dus wel nergens hé.

Uiteindelijk heb ik via Conakry mijn vragen kunnen stellen en alles kunnen implementeren. En ook de powerpoint voorstelling is zeer goed verlopen. Kort en duidelijk (weer in het Frans e, man man). Het was nog zelf een leuke namiddag, het gaf een goeie band met de 6 vroedvrouwen waar ik mee werk (2 per afdeling). Ik had voor soda’s (cola, fanta) gezorgd en een bananen cake gemaakt, dat maakt het voor hen altijd aangenamer.

Naar aanleiding van de powerpoint voorstelling moest alle medicatie aangepast worden in ieder centrum. Daar ben ik al 2 dagen mee bezig. Jullie kunnen zich niet inbeelden hoe een klein werkje als dit zoveel tijd en misverstanden kan opleveren. De pharmacy is hier dan ook een RAMP. Geen enkele telling klopt... Maar soit, mijn deel is nu in orde.

De twee grote werken die ik de komende maanden wil verwezenlijken is het circuit in Mangalla voor PTME veranderen en van het ziekenhuis (dat ook als referentie dient) een veilige plaats maken.

Ik ben verantwoordelijk in de gezondheidscentra Sokoro en Mangalla voor PTME en materniteit maar daarnaast moet ik ook de morbiditeit en mortaliteit naar beneden te brengen. In mijn ogen kan dit alleen maar als het ziekenhuis (waar heel veel pathologie naar toekomt) goed en veilig draait en de nodige capabele mensen en materiaal bezit.

Sokoro is een centrum waar de stigmatiteit en het sensbiliseren van PTME goed verloopt. Ik heb dan ook het dubbele aantal mensen in Sokoro als Mangalla. In Sokoro heb ik maar 1 vrouw gehad (januari) op de 200 die geweigerd heeft terwijl het er in Mangalla meer zijn op de 130 vrouwen.... Je hoort het, nog veel werk in Mangalla.

Sokoro is een centrum waar het circuit dus heel goed verloopt en de 2 vroedvrouwen veel hulp krijgen van verpleegkundigen die capabel zijn voor de eigenlijke prenatale consultatie. Daardoor wordt het werk van de 2 vroedvrouwen geminaliseerd tot PTME, bevallingen en genitale infecties (wat hier zoveel voorkomt) onderzoeken.

In Mangalla heb ik het probleem dat er eigenlijk maar 1 echte vroedvrouw werkt, ondersteund door een verpleegkundige, die getraind is voor PTME. Ik heb veel minder bekwame vrouwen die er werken waardoor al het werk voor hen is. Als er iemand te maken heeft met een overlijden (zoals afgelopen week) dan staat mijn vroedvrouw er helemaal alleen voor. Geen sprake van een goeie sensibiliteit of stigmatisatie. En alle HIV testen gebeuren in eenzelfde kamer, waar alle studenten bijzitten en waardoor ik heel veel weigeringen hebben. Dus daar probeer ik het circuit te veranderen zoals in Sokoro.

Problemen:

- de vroedvrouw werkt tegen want ze vind het prima zoals het nu is

- plaatsgebrek

- gebrek aan personeel

- gebrek aan motivatie

- chef vind het ook allemaal prima....

Dit wordt een werk dat een paar maanden in beslag zal nemen.

En dan het ziekenhuis...

Problemen:

- Privé??? Er bestaat maar 1 grote ruimte met 3 verlosbedden waar geen gordijnen tussen hangen...

- Bekwaam personeel?

- Bekwaam materiaal?

- Motivatie? Mensen ook liever lui dan moe (altijd liggen er studenten op de bedden te slapen....)

- Ordentelijk werken?

- Goch ik weet gewoon niet meer waar te beginnen…

Het ‘grappige’ is dat alle spoed medicatie in een grote doos zit. Met andere woorden als een vrouw binnen komt die aan het stuipen is dan moet je die onmiddellijk medicatie toedienen. Zie je me al roefelen in mijn cadeau box??? De tijd die je daarmee verliest...

Het idee is dat we een kast installeren met schappen waar alle medicatie voor ieder protocol geclassificeerd is. Maar dit is allemaal makkelijk gezegd maar in realiteit zal dit ook maanden in beslag nemen. Samen met het geven van de opleidingen en gebruik van medicatie....

Je hoort het eigenlijk een beetje. Veel handwerk doe ik niet veel. Vind ik wel ergens jammer want ik mis dit een beetje. Nu ja, ik wil dit toch eerst in grote lijnen in orde brengen en dan pas samen werken met de vroedvrouwen om zo alles een klein beetje te kunnen opvolgen.

En nog een ander probleem: MSF geeft medicatie aan de materniteit maar het was niet duidelijk voor wie die medicatie diende. Als MSF medicatie geeft dan is dit ALTIJD gratis. Maar Madam Fanta gaf de medicatie soms aan de ene vrouw gratis en aan de andere niet, gewoon een zeer oncorrect en onfair game. En ook met haar heb ik dan maar een vergadering gehad. Voor alle zekerheid had ik mijn chef meegenomen (vooral voor mijn Frans, haha) zodat hij alles duidelijk kon horen. En dan heb ik een protocol gemaakt dat beschrijft voor welke urgente zaken de medicatie wel gratis gegeven wordt.

Het is niet omdat MSF hier zit dat alle medicatie gratis wordt gegeven. We zijn een verticaal project (alleen HIV) en dus alles wat met HIV medicatie te maken heeft is gratis. Daarnaast wou IK gewoon dat voor urgente zaken de medicatie ook gratis werd gegeven.

Laat ik de reden uitleggen met volgend voorval: afgelopen week heb ik een mama gehad met een hemoglobine van 2,9 (en dus bijna dood was). Ik was haar op de weg tegengekomen. Zij vroeg aan mij of ik haar met de MSF auto naar een klein kliniekje kon brengen bij een alternatieve dokter. Zelf had ze niet de kracht (logisch) om te gaan. Hmmm… haar heel vlug gecontroleerd en gezegd dat ik haar niet naar die alternatieve medicijnman wil brengen maar wel naar het ziekenhuis. Dit wou ze niet omdat ze er het geld niet voor had. Ik heb haar echt moeten overtuigen dat het MSF is die betaalt voor zo een dringende zaken als dit (en dankzij mijn vergadering en ‘strijd’ bij mijn chef is dit nu ook effectief zo).

Ik wil dus dat die vrouwen naar het ziekenhuis komen en niet meer het excuus kunnen gebruiken dat ze geen geld hebben. Voor zo een dringende zaken betaalt MSF. Gelukkig is ze dus met mij meegekomen want met een hemoglobine van 2,9 ging ze de volgende ochtend niet gehaald hebben. Er zaten nog placenta resten in de baarmoeder waardoor de vrouw al 4 dagen bleef bloeden.

Dit is de manier waarop ik mama’s verlies of juist kan redden... Nog een avond heen en weer gelopen maar uiteindelijk is ze nu in orde. De familie is me heel dankbaar. Ook zo probeer ik een boodschap door te geven aan de familie om naar het ziekenhuis te komen.

Jullie zie dus dat ik hier veel meer doe dan bevallingen, helemaal anders dan ik had verwacht maar natuurlijk zeer leerrijk.

Volgend weekend gaan we naar Nzerekore. Dit is een stad nog meer naar het noorden, niet ver van de grens van Ivoorkust maar we hebben de toelating gekregen van Conakry om te gaan. De situatie zou voor het moment goed zijn. Klinkt me zalig want er is een kleine kans dat we daar olifanten zouden zien. In Guinea zelf zijn er al lang geen olifanten meer maar er zouden er een paar de grens van Liberia zijn overgestoken.

Verder heb ik een zeer goed contact met mijn chef Désiré. Hij is echt een zeer aangename man die in iedereen het positieve ziet, hij kan me opfleuren en is altijd bezorgd om me.

Naast het werk probeer ik nog steeds Guéckédou te ontdekken. Het leuke is dat de mensen mij op straat beginnen te herkennen. Ze roepen dan Cathy of Catharina (is allemaal hetzelfde). Het is alleen niet gemakkelijk om hun iedere keer te herkennen. Hun kapsel verandert iedere twee weken. Ik probeer vanaf nu dan ook de mensen te herkennen aan kleine kenmerken in hun gezicht.

Ik ben hier nog steeds ‘grosse’ voor de Afrikanen maar voor hen is dit positief bedoeld e. Stilletjes aan begin ik hier alweer te veranderen en mee te gaan met hun stijl. Heb al een paar outfits laten maken waar ik blijkbaar zeer ‘belle’ in ben, haha. Begin aan alles gewoon te geraken behalve de droogte en het stofgehalte. Sneeuw en regen ken ik helemaal niet meer, laat staan warm water....

Ik ben altijd graag op de hoogte van jullie verhalen en doeningen daar dus laat maar horen. Ik lees het allemaal zeer graag.

Dikke knuffels en warme groetjes

Cathy