Denk dat het hier 30 graden is en ik twijfel zelfs of ik mijn trui zou aandoen of niet, hehe... Maakt toch wel een groot verschil als je de 40°C gewoon bent.....
Effe wat kleine avontuurtjes te vertellen over het werk in Afrika en de frustraties die erbij komen kijken, knipoogje.....
Gisteren zijn er twee nieuwe bezoekers toegekomen. Brecht en Marjolein. Het zijn beide pharmacisten. Marjolein is hier om Brecht op te leiden (eerste missie) en die vertrekt dan ook alweer volgende week, jammer want zij is een spontane. Brecht blijft in totaal 9 maand in Guinée maar weet nog niet goed hoe zijn tijd te verdelen tussen Conakry en Guéckédou. Dit project is hier het dringendste dus mag hij hier eerst de tijd nemen om te blijven. Ik vertelde hem dat hij zelfs met zijn 9 maanden niet zal toekomen want onze pharmacy is een ramp, haha...... Anyway de mensen zijn altijd liever hier in Guéckédou. Leukere plaats, toffere sfeer, gewoon zoveel beter dan Conakry waardoor iedereen graag langer blijft, haha...... Den Brecht is een jaartje jonger dan ik, ik denk 2m groot en een zeer spontane kerel. Hij heeft jaren gestudeerd in Gent dus ik ben super blij dat het nu eindelijk 2 tegen 2 is. Het was altijd Griet en Eveline (die alletwee van de Limburg komen) tegen mijn 'oostvlaams'. Maar dus eindelijk iemand die mijn dialect begrijpt. Ik zei nog maar 1 woord en hij zei dat ik van Gent kwam, hilarisch dus.....
Maar dat wordt nog wel een leuke tijd met den Brecht. Gewoon al een nieuwe jongen in het team doet deugd. Hij ziet er enthousiast uit ook....
Ik heb afgelopen week een vrouw gehad, 10 dagen ervoor bevallen bij ons. Ze is binnen gekomen met de gedachte dat het een infectie na de bevalling was. Nu ze had plus 42°C, dat is geen infectie na de bevalling. Die vrouw voelde zo HEET aan.... Verschrikkelijk. Ik heb de koorts genomen en onmiddellijk gevraagd achter een palu (= malaria) test. Ondertussen gelopen naar onze privé apotheek van MSF achter een medicijn, namelijk perfusalgan (= dafalgan om intra veneus te geven) om die koorts zo vlug mogelijk naar beneden te krijgen. Ondertussen komt de test terug als positief. Ernstige (gevaarlijke) malaria blijkt want die vrouw begint convulsies te krijgen en te schreeuwen tegen mij dat ze gaat sterven. Na mijn eerste ervaring waarbij ik een moeder heb zien sterven voor mijn ogen was de schrik nu zo groot dat ik ook deze vrouw ging verliezen dat ik lichtjes in paniek geraakte maar anderzijds ook zo een grote drive kreeg om in actie te schieten.
Ik commandeer de vroedvrouwen (ook die hadden de schrik om de vrouw te verliezen) dat ze onmiddellijk moeten beginnen met de behandeling voor malaria. In de tussentijd loop ik naar het labo (echt lopen want is een klein eindje) achter coldpacks om die verdomde koorts naar beneden te krijgen. Het zweet loopt van mijn lijf. De vrouw is nog steeds niet beter, integendeel. Ik bel in nood naar Mona van MSF Zwitserland die hier is voor een malaria project. Ik bel haar in nood op om raad te vragen. Zij zegt dat ik nog een tweede behandeling mag opstarten maar dit is werkelijk een uitzondering dat je beide behandelingen tegelijkertijd geeft.... Ik doe het en werkelijk binnen de 10 min veranderd alles. De vrouw kalmeert en op hetzelfde moment komt ook Mona binnen om mij te helpen. We zijn daar samen nog 2u bezig geweest om die verdomde koorts naar beneden te halen en de vrouw in de gaten te houden. Uiteindelijk vertrekken we als de vrouw 37,5°C heeft..... Echt ik stond nog te trillen achteraf.....
Bij 'paludisme grave' kan het verschrikkelijk vlug achteruit gaan en kan je de vrouw in een paar uur verliezen.
De komende dagen passeer ik haar alle dagen om haar te controleren. Creëert die toch weer koorts zeker? Blijkt dat ze haar medicatie niet goed neemt. Verschrikkelijk, we hebben hier verpleegsters voor om te controleren en te helpen....
Het zal uiteindelijk wel goed komen met die vrouw hoor.....
Daarnaast heb ik vorige week een vrouw gehad waarvan de baarmoederhals helemaal uit het lichaam viel. Een prolaps zoals we zeggen. Die was in de tussentijd helemaal ontstoken, lag deels open,.... Die vrouw was verbannen door haar dorp en helemaal alleen. Ik heb een week moeten pleiten om die vrouw te opereren. Aangezien zij geen geld heeft en er alleen voor staat met haar kindje van 2 jaar was dit geen gemakkelijke oplossing. Na een week heb ik de gyneacoloog zo ver gekregen dat hij gisteren de vrouw heeft geopereerd. Ik ben enorm tevreden met het resultaat voor het moment....
Het is ook haar nu nog wat opvolgen zodat alles goed blijft gaan en ze geen koorts meer ontwikkeld....
Gisteren vertelde ik het verhaal aan mijn chef Désiré en nu kwam hij ermee af dat ik voor zulke zaken vlugger bij hem mag komen want dat voor zo iets MSF wel tussenbeide kan komen en de operatie voor de vrouw kan vergoeden. Man man had ik dit geweten.... Ik dacht nochtans dat we een verticaal project waren, alleen voor MSF, dus daarom dat ik het niet vroeger had aangekaart en zelf een oplossing wou zoeken..... Maar goed om te weten voor een volgend geval dus....
Gisteren ochtend was in Sokoro tijdens de consultaties een vrouw binnen gekomen met 2cm onstluiting, dus nog niet goed in arbeid met andere woorden. Gisterenochtend zijn de vliezen gebroken en pas als ze er mij bijhalen zie ik dat het een stuit (poep presentatie) is. Allé niemand had het gevoeld.... Zo iemand moet je dus bij je houden, verder observeren en kijken hoe de contracties op gang komen. Gisterenavond om 22u als ik opnieuw naar Sokoro vertrek om te luisteren hoe het met de vrouw staat krijg ik te horen dat ze die in de namiddag naar huis hebben laten gaan en dat ze niet meer is terug gekeerd. AAAAAAAAAAAAAAAAAAAA ik ontplof…………….! Zij zal dus iemand in de 'village' bevallen (zonder vroedvrouw) en ik houd mijn hart vast.... Zucht.....
Verder in Mangalla is er enorm veel corruptie aan de gang. Ik heb daar een hele week doorgebracht en op het einde van de week kon ik constateren dat er bijna geen vrouwen komen naar Mangalla voor de consultatie. Nu eerlijk gezegd wist ik dat we al veel problemen hadden daar maar dat het zo erg was....
Ik weet gewoon niet waar te beginnen met uit te leggen. Ik zal in puntjes werken over mijn frustraties daar....
Er is normaal gezien een onderscheid in de medicatie van Guinée (betalend) en de medicatie van MSF (gratis). Die is gratis voor alle vrouwen in het HIV project en de zwangere vrouwen. Kinderen van een HIV positieve mama krijgen vanaf 6 weken oud een siroop om hen te beschermen tegen eventuele infecties die kunnen komen. Blijkbaar hadden we vorige week een ruptuur (tekort) in die siroop. Dus ben ik gaan kijken hoeveel MSF er voor de maand maart gegeven heeft, namelijk 40 flesjes en dan gaan luisteren hoeveel baby’s gepasseerd zijn. Bleek dat dit er 3 waren (2 flesjes per kind) maakt 6 flesjes... Euh waar zijn al die andere naar toe??? De chef zei eerlijk getrouw dat ze een ruptuur hadden in hun verkooppunt en dus de medicatie van MSF maar genomen hebben....
Een vrouw die tijdens de nacht binnen komt om te bevallen mag blijkbaar al het werk alleen doen want de 'matron' en vroedvrouw slapen blijkbaar de hele nacht door..... Verschrikkelijk toch?
Het verschil tussen Sokoro en Mangalla voor eerste consultaties is verschrikkelijk groot. Er komen soms 100 mensen meer (op 200, dus de helft) naar Sokoro dan naar Mangalla. Vrouwen zeggen zelf niet graag meer naar Mangalla te gaan omdat ze er moeten betalen voor iets dat normaal gezien gratis is.
Hetzelfde geld voor vrouwen die in het HIV project zitten, blijkbaar betalen ook die voor gratis MSF medicatie....
Zo kan ik nog verder doorgaan. Het ergste is dat je die chef met zo twee chique auto’s ziet rijden.... Echt frustrerend hoor.....
Nog een puntje van de materniteit....
Als ik een opleiding geef en de volgende dag vraag wat ze geleerd hebben dan blijven ze bij hun oude gewoontes. Nu na 2 maand herhaling en herhaling en herhaling en herhaling en herhaling van hoe het wel moet, iedere week opnieuw en opnieuw ( ze zijn het kotsbeu nu) begint het er stilletjesaan in te geraken. En vertrek je dan vanuit de materniteit, doodmoe na uren herhaling te geven, naar Mangalla, dan mag je het daar opnieuw gaan doen. En zo de volgende dag weer opnieuw.
Kan je je inbeelden dat ik gewoon doodmoe ben? Dat ik haast de energie niet meer heb om iets te vertellen? Haha..... en dat na een tweede keer Salmonella, die mijn uitgeput heeft,.... pfff....
Ach ja afgelopen weekend hebben we zaterdag namiddag een voetbalmatch gehad. MSF tegen Plan Guinée (een andere organisatie die hier zit). We zijn gewonnen met 3-0. Was een beetje om de sfeer erin te houden in de equipe en voor de lokale mensen. Was een leuke match.... Goed gespeeld.
Zondag zijn Griet, Mona, Dikembe (jongen waar Mona wat voor voelt) en ik naar Macenta gegaan. De bedoeling was om daar beelden te gaan bezoeken waar een heel verhaal achter zit en er een kip en rijst te gaan offeren. Het zouden echte mensen zijn die door een slechte koning in steen zijn veranderd.... Maar ons daguitstapje is dus wat tegen gevallen. In ieder klein dorpje waar we arriveerden was er het excuus dat het niet in dit dorp was maar een ander,.... het kwam erop neer dat niemand ons de beelden wou tonen of vertellen waar het was omdat er blanken bij waren.... Dus na een hele dag in die hete auto te zoeken zijn we het maar afgebold en terug naar Guéckédou gereden. Echt een verschrikkelijke dag want het was 2u rijden om er te geraken..... Dit hebben we eigenlijk wel meer hoor. We willen iets gaan bezoeken in de kleine dorpjes maar ze willen ons niets zeggen of tonen omdat we blanken zijn en schrik hebben, jammer..... Zo was het weekend natuurlijk heel erg vlug gepasseerd en had ik niet eens uitgerust.... De kip terug mee en die heeft me de komende 3 ochtenden om 5u het leven zuur gemaakt met zijn geroep tot hij in de pot is beland, haha....
Maar tot zover weer effe wat verhaaltjes.....
Binnen 3 weken vertrekt Cathy naar Marokko om daar opgeladen te worden door familie en Willem..... een weekje maar, het zal naar meer smaken maar voor het moment is het AFTELLEN hoor......
Dikke zoenen iedereen,
Liefs Cathy
Geen opmerkingen:
Een reactie posten