Alweer afscheid…

Jammer genoeg is dit al de laatste blog vanuit Malawi en dit met spijt in mijn hart.

Ik heb hier heel graag gestaan…

Er was zelf even de mogelijkheid om langer te blijven. De vroedvrouw die nu in Tekerani zit gaat wegens ziekte vervroegd naar huis. Het leek ons allemaal te mooi om waar te zijn dat ik haar project zou overnemen. Aangezien ik hier al 2 weken briefing krijg over hoe Malawi werkt en nog niets weet over Guinea, lijkt dit gewoon zeer logisch…

Jammer genoeg heb ik vandaag het nieuws vernomen van de head of mission in Malawi dat dit eigenlijk een persoon wegstelen is van Guinea….. Ok, is waar maar leek gewoon logischer als ik hier blijf hé…. Dus met spijt in mijn hartje schrijf ik deze laatste blog vanuit Malawi, een zeer prachtig land, waar ik enorm veel in geleerd heb….

Afrika blijft een zwaar land… het is gewoon zo onfair voor de arme mensen. Je komt een gezondheidscentrum binnen en weet al op voorhand wie het haalt en wie niet. Dit gewoon al door de luiheid van MoH.

MoH (Ministry of Health) is een groot probleem. Dit zijn de mensen die van het land zelf zijn en een contract hebben met hun land/gemeente en niet met MSF. Het is dus bijna onmogelijk om met hen samen te werken want ze luisteren niet naar MSF en zijn zeer lui. Het liefst van al hebben ze MSF zo vlug mogelijk weg. Zolang het hen maar niet overkomt.

Indien er geen gas of water is in het ziekenhuis zal daar geen kat naar kijken, met als gevolg dat de mensen niet geopereerd kunnen worden, dat er geen sterilisatie kan gebeuren, dat er geen bevalling mogelijk is…. Als je eens stilstaat hoeveel water er in een ziekenhuis gebruikt wordt kan je je wel inbeelden dat alles snel stilvalt. Dit is voor hen een moment van rust tot de kraan weer water geeft. MSF pikt dit natuurlijk niet en blijft voor alles een oplossing zoeken en blijft rondbellen tot er wel water of gas is….

Een ander leuk voorbeeld is dat je consultatie doet voor HIV en geen HIV testen hebt. Dat komen de vroedvrouwen van MoH maar pas te weten als de eerste patiënte voor hen staat. Of als je een bevalling wilt doen en tot de constatatie komt dat er geen handschoenen zijn. Maar dan doen ze gewoon niets want de schrik om ook HIV te krijgen is te groot… Komaan je weet toch wel wanneer je de laatste handschoen gebruikt of je houd je stock toch wel wat in de gaten? Niet dus…

Maar de laatste dagen heb ik enorm veel geleerd van Sofie. We hebben gewerkt met prematuren, zieke kinderen, apotheek, transfers, HIV consultatie/testen, verschillende gezondheidscentra geholpen…

Naast het werk is hier ook een ontzettend leuke groep die actief is en veel dingen samen doet. Zo hebben we afgelopen vrijdag een kerstfeestje gehad met alle staff van MSF, zowel expats als national staff. Er waren verschillende activiteiten zoals Matofototo, danswedstrijd, BBQ, zang… Het grappigste was de Matofototo, een modelwedstrijd voor dikke mensen. En ze zijn er fier op hoor, swingen met hun poep, goed de borsten vooruit,…. Iets wat wij ons niet kunnen inbeelden… De filmpjes zijn dan ook hilarisch en volgen zeker nog. Nu zijn die mensen echt wel mooie vrouwen en verdienen dat zelfvertrouwen.

De zaterdag was dan vroeg opstaan want Alec vertrok al naar huis en aangezien ik daarna niet verder kon slapen heb ik de zonsopgang van half vijf bekeken. Verder was zaterdag een dagje van boodschappen doen en wat in het centrum van Blantyre rondlopen. In de namiddag hebben we wat gerust en tegen de avond waren we uitgenodigd voor een filmpje.

Zondag ben ik naar Mulanje gegaan. Dat ss hier een zeer bekend gebergte, waar de inspiratie van Lord of the Rings (Mordor, voor de fans) vandaan komt. Het was met twee gezinnen die aan het zwembad wilden blijven dus ben ik er eventjes alleen vandoor gegaan om wat te gaan klimmen. Echt prachtig en deugddoend… En natuurlijk werd zondagavond opnieuw afgesloten met een kerstfeestje, maar dan onder de blanke expats hier. Er waren zelfs geschenkjes, iedereen moest eentje meenemen en er werd een spel rond gedaan. Een gezellige avond. Zo werd een drukke week ook met een druk weekend afgesloten….

Het zijn de laatste dagen hier en ze gaan zo vlug vooruit…. Maar het blijft genieten en zeer leerrijk.

Ik ben benieuwd en ergens bang voor wat Guinea zal brengen. Het blijft natuurlijk moeilijk voor mij omdat ik hier een zeer leuke groep had die ik nu wat leerde kennen. En het is natuurlijk zeer plezant dat de mensen mij hier graag hebben… Het was dan ook hun voorstel om te blijven…