(ZON)VERBRAND MET DE KERST, WIE DOET HET MIJ NA??

Hellow iedereen,

Ondertussen weer een tijdje geleden dat jullie iets van mij gehoord hebben.

Het is niet gemakkelijk om een pc te kunnen gebruiken, laat staan dat er dan internet

is. Het netwerk systeem is hier enorm op en af.... Ook de berichtjes komen niet altijd

door denk ik...

Anyway, ik was gebleven bij mijn luxueus leventje in het 4* hotel, hmm is nu compleet anders. Maar mij hoor je ondanks dit echt niet klagen. Dit is echt mijn leven, zalig om terug in Afrika te zijn en te kunnen werken met de locale mensen. Ondanks de vele moeilijke momenten...

Goed, laat ik gewoon verder gaan met mijn verhaal waar ik gestopt was, namelijk in Johannesburg afgelopen donderdag 9-12-2010...

Vrijdag goed op tijd naar de luchthaven vertrokken om zeker mijn vlucht te hebben naar Lilongwe. Maar goed dat ik daar op tijd was, bleek een zeer lange lijn te zijn en die Afrikanen kunnen er ook wat van om niet door te werken. Allemaal goed en wel, maar niet als ik nu mijn vlucht moet hebben... Eindelijk op de goede vlucht en mijn avontuur kan beginnen

In Lilongwe was het nog even zoeken om door de paspoortcontrole te geraken. Ze bekijken je altijd met een scheef oog (vertelt die wel de waarheid?). Omdat ik hier maar twee weken blijf, ben ik hier als toerist. Nu dit is moeilijk te zeggen als je met een satelliet telefoon rondreist met MSF erop...

Eenmaal buiten werd ik opgewacht door mijn driver van MSF. Wauw achter al mijn inspanningen om bij MSF binnen te geraken voelde het eindelijk ECHT aan.... Mijn driver met zijn MSF T-shirt en auto, fantastisch..... Ik kon al onmiddellijk mijn chechewa (de lokale taal) oefenen die ik wat in de afgelopen dagen geleerd heb op papier, maar dat maakt de uitspraak nog niet goed.... Hij vond het schitterend dat ik mijn best deed. Moni bwami (gegroet man), muli bwanji (hoe gaat het), zikomo (dank je wel).....

Lilongwe is de hoofdstad van Malawi en goed om aan te komen met mijn vlucht maar nu moest ik naar Thylolo zien te geraken.

Het was een rit die de hele middag (6u) in beslag heeft genomen, om dan nog maar in Blantyre (wordt aanzien als een soort tweede hoofdstad) te zijn. De lange rit had als voordeel dat ik een groot deel van het land heb gezien en een paar lokale markten gedaan heb die de driver Jims wou doen. Ik iedere keer mooi als een aanhangsel achter hem gebleven.....

Het was al donker eenmaal we in Blantyre waren en het protocol is dat we tijdens de nacht niet mogen rijden. De rit naar Thyolo zou voor zaterdag zijn. In Blantyre heb ik al onmiddellijk kunnen kennismaken met alle coördinaten en heads... Leuke groep waarbij het ijs al werd gebroken met een drankje en daarna op restaurant... Zitten hier ook wat Belgen en nogal wat koppels met hun kind.

Voor de eerste nacht mocht ik in een huis gaan slapen, een groot huis waar ik helemaal alleen in moest verblijven. Nu als je ergens slaapt met MSF dan heb je rond die huizen een grote omheining en bewaking aan de poort, met hond (die je dan in de nacht soms kunt horen blaffen). Ik hoopte dat dit niet voor de rest van de dagen zo ging zijn want ik haat het om alleen te slapen in een huis. Maar alles komt goed en we zien wel wat de tijd brengt.

Zaterdag werd ik opnieuw opgepikt door de koppels en uitgenodigd om ergens een goede koffie/thee te gaan drinken. Bleek zo een plaats te zijn in Blantyre waar alleen maar blanke mensen komen, ongelofelijk hoe ze het toch opsporen.

Daar waren nog mensen van Thyolo, zoals onder andere Sofie. Zij is de vroedvrouw waar ik de hele tijd met samen werk en van leer. Iedereen is hier blijkbaar met zijn familie, grappig want ik dacht altijd dat MSF dit juist niet graag had. Voor hen is dit natuurlijk weekend en het moment om in de stad Blantyre boodschappen te doen en eens goed te kunnen eten. Boodschappen doen was moeilijk voor mij, wat moest ik nu gaan kopen als ik niet eens weet waar terecht te komen? Behalve wat yoghurt had ons Cathy dan ook niets mee.... we gingen wel zien.

Wat gaan eten en tegen de late middag zijn we naar Thylo vertrokken. Thyolo is het district waar MSF vooral zit voor zijn HIV project (en andere projecten). Bleek dat dit maar een goed half uurtje rijden is. Opnieuw een stukje van het land gezien. Vooral veel thee plantages en ik verschiet hoe heuvelachtig Malawi in het algemeen is.

Er zijn 3 huizen voor de expats (=intertnationale mensen van MSF, zoals ik). Ik werd in huis nr 2 gedropt en wist dat ik nog met andere mensen ging zitten. Al gauw bleek dit een leuke verrassing te zijn want ik zie een bekend gezicht van op de training in Amsterdam. Kata is hier ook. Zij is diegene die het project doet dat oorspronkelijk voor mij bedoeld was in september. Normaal gezien werkt zij in Thekerani (een afgelegen dorp met geen contact of ontvangst) maar in de weekends komt ze naar hier om wat sociaal contact te hebben.

Omdat zij voor het moment er wat doorzit blijft ze nog een hele week bij ons in het huis. De andere persoon is Alec van Noorwegen, een architect, vriendelijke man. Mijn slaapkamer was al bloemrijk klaargemaakt door Kata, super ontvangst. Het blijkt feest te zijn in ons huis want de vegetarische dame is vertrokken en dus kan er voor het eerst in maanden een kip gebraden worden. Wat het leuke aan dit verhaal is dat de kip wel 5u in de oven heeft gezeten en als resultaat `perfect gaar` was...... Kata had er blijkbaar deugd van dat ik er was want ze voelde zich al een stuk beter. De avond werd in aangenaam gezelschap afgesloten.

Zondag zijn we met Kata en Izzie (Italiaanse dokter) naar de markt in Thyolo gegaan, wat gaan rondlopen en een `cafeetje`gedaan. Laat ik zeggen dat je er alleen maar cola kon krijgen. De zon scheen al goed door en het resultaat was ook later te voelen op mijn rug.... Op de middag had Alec nog twee mensen uitgenodig van Noorwegen die hij hier blijkbaar heeft leren kennen. Zondag was eigenlijk een zeer relaxte dag. Zoveel is hier ook niet te doen anders. Tegen de avond in huis nr1 Lord of the Rings gaan bekijken. Ook daar zie ik een bekend gezicht van op de training in Zweden, Jay van de Filippijnen. Hij werkt ook in Tekerani met Kata als dokter.

Zoals ik al zei was zondag eigenlijk eerder een rustige dag, vooral wat zenuwachtig naar wat de komende dagen zullen brengen. Er wordt hier ook vroeg in bed gekropen want het is ook vroeg op, iedere dag om 6u op....

Maandag werden Alec en ik werden opgehaald door MSF car waar de anderen ook in zaten, zoals Sofie onder andere. Een auto vol met blanke expats..... tja op zich is het eigenlijk maar 10 min wandelen naar the office maar iedereen is het hier zo gewoon om met de auto te gaan. Natuurlijk kreeg ik eerst een rondleiding in the office. Aangezien het project in thyolo zo groot is, is ook the office heel groot. Dit was vroeger het hospitaal (dat nu natuurlijk ergens anders gebouwd is), je kan je wel inbeelden dat the office uit verschillende gebouwen bestaat. Het zijn dan ook veel mensen die ik leer kennen. De hele voormiddag krijg ik informatie van Sofie en overstelp ik haar met vragen. Blij dat ik het in het Nederlands kan doen, haha.....

Op de middag heb je de keuze om op the office te blijven eten of naar huis te keren, waar ook uw eten wordt klaargezet door de mannelijke Nanny. Hij doet alles. Kuisen, afwassen, wassen en strijken, koken,.... ik voel me dus een super huisvrouw hier....

In de middag krijg ik het Thylo hospitaal te zien. Echt een proper en mooi ziekenhuis naar Afrikaanse norm. Het spijtige is dat ze het maar half zo groot gemaakt hebben als nodig is voor de populatie van Thyolo. Dit met als gevolg dat alle kamers en wachtruimtes overvol zitten. Het verloskwartier ligt vol met vrouwen die in vertraging zijn om te bevallen, met andere woorden dat het een keizersnede moet worden. Ze wachten op de dokter, die ging wel eens komen.....

Het `grappige` is dat de dokter verwacht dat de vroedvrouw naar hem belt indien spoed nodig is, terwijl de vroedvrouwen van hier ervan uit gaan dat de dokter wel eens zal passeren..... Als resultaat dat ze veel baarmoeder rupturen (= baarmoeder los gescheurd van de buik en vrouw doodbloed met kind erbij) hebben.......

Je ziet zo al het gezicht van Sofie wit trekken..... Zij heeft nog de dokter mogen bellen.... We zijn blijkbaar juist terug van de rondleiding hospitaal om in the office een feestje mee te maken.... Je begint met het werken rond half acht om dan rond half vijf a vijf uur te stoppen. De avond sluit ik met Kata af dat we een aflevering dokter House op haar pc bekijken. Zij is blij dat ze een even grote fan heeft gevonden om mee te delen...

Dinsdag, we gaan met de MSF car naar een health center Mvumbwe om eindelijk eens te zien wat mijn project inhoud in de praktijk. Jullie moeten weten dat ik hier voor PMTCT ben. Dit staat voor prevention mother to child transmission. Dan hebben ze het over de HIV tranmissie. Dit houdt echt veel in. Ik ga daar eens een bladzijde apart over maken want dit nu uitleggen zo dit verslag te lang maken. Maar ze checken ook hoe de HIV status is van moeder en kind (na de geboorte dan). Dit is heel, heel, heel erg simpel uitgelegd hoor. Daar mag ik al de consultaties doen met mijn vertaler, tof om `hand on` werk te doen.

Sofie geeft me een rondleiding en vertelt hoeveel er al verbeterd is ondanks dat het er nog schrijnend uitziet. Uiteindelijk als we terug vertrekken nemen we drie patienten mee naar het hoofd hospitaal in Thyolo die grondiger moeten onderzocht worden. Twee ervan waren zwangere mama`s die waarschijnlijk een abortie aan het doen waren. Raar om zo met jeepke vol te vertrekken. Ze goed afgeleverd in het ziekenhuis. De middag werd gevuld met meetings, de ene al meer interessanter dan de andere natuurlijk.

Het andere nieuws is dat Kata haar weer slechter voelt. Uiteindelijk krijg ik het nieuws te horen dat er vanuit MSF besloten wordt dat ze Kata naar huis sturen, eerst dacht ik voor een korte holiday maar blijkt dat het is om niet meer terug te keren. Ze heeft nog geen vliegticket dus wanneer is niet duidelijk maar is jammer nieuws om te horen. Voor het moment is ze hier nog hoor. Maar iedereen gaat naar huis met de feestdagen en het begint hier wat uit te doven van volk. De avonden zijn soms wat moeilijk door te brengen voor mij. Kata slaapt veel en Alec vertrekt zaterdag ook naar huis voor vakantie en werkt de hele tijd door. Dus ben wat op mezelf gewezen.....

Woensdag was een data dag. Pff een vermoeiende dag met een hele ochtend data update en veel informatie dat ik krijg om te onthouden. Is een vervelend stuk maar hoort erbij. Is iets wat je tijd moet geven. De middag ga ik naar een malaria presentatie en opnieuw bestaat de middag uit meetings.

Maar ernaast krijg ik ook wat tijd om een verslag naar jullie te schrijven.

Hoe de komende dagen eruit zien kan ik jullie nog niet vertellen. Wel dat het hier een luxe missie is hoor. Je hebt alles beschikbaar en het huis is gigantisch. Zelf een wasmachine en mixer...... Zo moet ik me Guinea niet inbeelden is me al verteld. Nooit goed om te beginnen met een luxueuse missie maar we zien wel. Verder gaat alles prima, wat krampen maar mijn darmen wennen gewoon weer aan het Afrikaanse eten. Het weer is hier wel zalig en de mensen zijn zeer vriendelijk.

Dikke knuffels