Alsjeblieft, dit nooit meer!

Dinsdag 12 januari 2011

Hellow iedereen,

Na een weekje Gué komt verslag nummer 2 er alweer aan…

Een mens heeft eigenlijk al veel en weinig te vertellen na een weekje hier.

Opnieuw zit ik hier lekker buiten onder mijn prieeltje af te koelen. Af en toe een licht briesje terwijl de zon achter een heuse rookwolk verdwijnt…. Kan je je het al inbeelden?

Even de tussen haakjes: de rookwolk komt door de vele vuurtjes die de mensen hier aansteken. Zowel om het droge gras te verbranden als om er eten op klaar te maken. Je weet hier eigenlijk nooit of het een rookwolk is of nevel die opkomt, haha….

In ieder geval kan ik je verzekeren dat het vuil er afstroomt telkens ik een douche neem. Ik weet nog altijd niet wat hier het nut is om te douchen. Ten eerste is het water IJSKOUD en verder ben je in geen tijd weer zwart tot op je huid. Maar kom, we houden toch iets van de Belgische gewoonte over he.

Heb mij hier al goed aangepast zie. Heb een typisch Afrikaans rokje laten maken (nog hard aan wennen) en heb de naaister een bijpassende Afrikaanse haarband laten maken. Die zit al in, staat me wel maar jullie zouden alleen maar lachen dus de foto komt er toch niet aan, hihi….. Grapje, natuurlijk gun ik jullie die lachbui wel… Ga proberen de foto door te sturen, jullie zien dan wel of hij erbij zit als het gelukt is….

Afgelopen vrijdag was een ‘bezoek’dagje. In de voormiddag heb ik samen met de RT (Responsable, Désiré) en de assistent MFP (Médical Focal Point, Yatara) een kennismaking gehad met de twee gezondheidscentra en het hospitaal waarvoor ik de komende 6m verantwoordelijke ben. Yatara is hier diegene die het medische aspect wat rechthoudt aangezien er momenteel geen MFP isaangesteld. Dat is de persoon waar we nog op wachten en waar ik ook behoefte aan heb om mij hier wat bij te sturen. Anyway, het was goed dat ik ondersteund werd door Désiré en Yatara want ik werd al meteen overvallen met ‘rupturen’ of ‘out of stocks’ in de medicatie en administratieve papieren die er niet meer zijn…. Hmm en omdat dit zowat mijn derde dag ter plaatse is, kon ik niets inbrengen, ook al omwille van het Afrikaans dialectische Frans. Behalve hun namen verstond ik er niets van…. Maar we hadden dan toch al eens kunnen kennismaken. In de namiddag heb ik nog wat opzoekwerk gedaan. De middag werd afgesloten met een medische vergadering en nog een vergadering tussen Yatara, Désiré en ik om te bespreken hoe we de komende week zouden inplannen.

Ik weet niet in hoeverre ik al wat uitleg heb gegeven want ik kan mijn vorige verslagen nu niet raadplegen. Ik denk dat ik hier voor het volgende ben maar 100% zekerheid heb ik nog niet: ik moet ik hier een nationale vroedvrouw (genaamd Fanta, hilarisch e) trainen in PMTCT (of PTME in het Frans) zodat zij het project kan overnemen als MSF hier afsluit. Daar komt het grotendeels op neer. Deze training omvat niet alleen theoretische les geven, het is ook: opvolging van hygiëne, medicatie, structuur, papieren, sensibilisatie, stock, …. Pff weet zelf niet goed waar te beginnen hoor. (en dit dan nog voor 2 gezondheidscentra en een ziekenhuis….). Vrijdagavond hebben we afgesloten met een drankje in een klein cafeetje waar een tv heeft. Samen met MSFswiss-expats zijn we daar nog even ‘uitgegaan’. Nu, behalve softdrink en bier, hebben ze niets. Dus het is steeds water voor mij….

Anyway, nu heb ik een zwaar weekend achter de rug. Niet fysiek hoor, integendeel! Er is hier niets te doen. Het is echt zielig om je weekend hier door te brengen. Geen activiteiten zoals gaan zwemmen, winkelen, sporten, wandelen…. Gewoon niets…. Er is wel een markt maar daar ben je ook geen heel weekend mee bezig. Trouwens, boodschappen moeten we hier niet doen. Er wordt hier in de week voor ons gekookt en het is de kok die de boodschappen doet. Ik heb mij bezig gehouden met het uitzoeken van een stofje voor een rokje en een model binnen gestoken om sandalen te laten maken (voor nog geen 3 euro samen). Enerzijds steun ik het land en ben anderzijds bezig. Maar dit is niet om elk weekends te doen….

Het is echt zoeken om je dagen te vullen terwijl het net hard nodig is om eens van alle gedachten en emoties te kunnen ontladen! Als je niks omhanden hebt dan slaat het piekeren toe. Misschien dat ik later toch op zaterdagen ga werken… Het was nu in ieder geval zeer lastig. De collega-expats die hier al langer zitten hebben wel al hun plaatsje gevonden in het miezerige huisje maar voor mij blijft het nog moeilijk. Tegen de avond hebben we met de nationals een filmavond bij ons georganiseerd. Dat was wel echt super. In de warme buitenlucht, op onze witte gevel naar ‘Diamant of the sang’ (Blooddiament) zitten kijken. We hadden ook een kampvuur gemaakt en kussens gelegd, echt gezellig. Toffe sfeer. Was wel een beetje vreemd toen een deel in de film over Conakry in Guinée gaat.

Zondag was opnieuw een zoektocht hoe mij bezig te houden. Ben zo een bezige bij dat ik het op dat vlak wel moeilijk heb. Wat gevarieerd fruit proberen zoeken wat hier totaal niet gemakkelijk is en verder alles op het gemak. Zondagavond hebben we ‘yogales’ gevolgd bij MSFswiss. Er zit daar 1 meisje. Blijkbaar doen ze hier allemaal aan yoga en dus heeft ons Cathy dit ook maar eens geprobeerd. Echt compleet anders dan mijn boksen waar ik, door mij uit te leven, mijn rust in vind. Maar eerlijk toegegeven, Yoga viel beter mee dan verwacht. Ik was echt ontspannen…. Nu eenmaal je het ijskoude water trotseert onder de douche is de ontspanning wel weer weg, haha…..

De avond opnieuw afgesloten met het MSFswiss team in een hotel. Er is hier 1 hotel, dat is ook de plaats waar we internet hebben, waar we iets kunnen eten en drinken. Het enige beetje luxe dat we hier hebben. Nu moet je je dat hotel echt niet voorstellen zoals een hotel in België. Behalve dat het gebouw een generator heeft, stelt het niet veel voor…. Maar voor ons een wereld van verschil àls internet werkt.

Maandagmorgen dus blij dat de werkweek weer begon. Ik heb me voorgenomen om deze week te spenderen aan een betere kennismaking met de gezondheidscentra. Dus met goede moed naar het eerste gezondheidscentrum Mangalla. Ik ben daar blijkbaar al als eerste en wacht dus geduldig tot wanneer er volk komt. Tegen negen uur (uurtje later) komen de twee plaatselijke vroedvrouwen (VRVR) aangesloft. Mangalla wordt blijkbaar door 2 VRVR (Cécil en Antoinette) gerund in PTME. Verder zijn er nog ‘matrons’ die ,behalve slapen, niet veel doen. Ik probeer nog steeds om hun functie te achterhalen. Verder zijn er een paar stagiairs van wie je zou verwachten dat ze ‘op commando’ correct helpen – dat was toch de norm tijdens mijn stage. Maar goed, het betreft hier mijn eerste observatie/indrukken hé. Het was wel moeilijk om tijdens de consultaties te zwijgen. Je wil zo graag vanaf het eerste moment inspringen, aanpakken en hen bijsturen. Soms heb ik hard op mijn tong gebeten maar soms lukte het mij toch niet en heb dan geprobeerd om door vragen te stellen toch iets te bereiken…..

Ik ervaar wel voortdurend dat er zeker nog nood is aan bijscholing of opfrissing. Ik voelde ook dat Cécil niet enthousiast is met mijn komst. Ze wilde geen uitleg geven en sprak constant in het Kissi (lokale taal) zodat ik niet kon volgen. Geen gemakkelijke ochtend dus. Ze werken door tot de consultaties gedaan zijn, sluiten daarna af en gaan naar huis. Dit betekent concreet dat op maandag en woensdag (drukste dagen) de werkdag in het gezondheidscentrum tot 15u duurt en op andere dagen tot ongeveer 13u. Over het stockbeheer van medicatie en de materiële toestand van het verloskwartier durf ik nog niet te praten. Zucht.

Ook vandaag, dinsdag, stond Mangalla terug op het programma. Op dinsdag komen er minder vrouwen voor consultatie en dus hoopte ik op wat meer enthousiasme, uitleg en een rondleiding van Cécil en Antoinette. Ik heb er uiteindelijk toch zelf om gevraagd maar veel rijker dan de kamer te zien, ben ik niet geworden. Veel uitleg geven ze ook nog niet en ik wil er de eerste dagen niet overkomen als iemand met argusogen. Alles op het gemak we zijn ten slotte in Afrika, maar dit moet je toch leren (jammer genoeg). Vandaag was de sfeer al wat losser en we hebben al verschillende keren goed gelachen.

Morgen en overmorgen ga ik twee dagen werken in het andere gezondheidscentrum, Sokoro. Hopelijk kan ik Mevr. Fanta bereiken zodat ik met haar kan overlopen hoe we dit aanpakken. Het is mijn bedoeling om nadien een kleine bijeenkomst te organiseren met de VRVR van de CdS (gezondheidscentrum) en eerst te luisteren wat voor hen belangrijk is en waarom. Het is ten slotte de bedoeling dat ze in mij de persoon zien van wie ze kunnen leren en samen werken. Ik heb 6 maanden om daarin iets te bereiken.

Morgen krijgen we bezoek van de medische coördinator van Conakry. Hij komt bij iedere afdeling toelichting geven over de opdrachten die we vanuit Brussel om het project over te dragen aan de plaatselijke medewerkers van Gué hier. Iedereen hier zit voor het moment wat te wachten op instructie. Ikke ook….

Tot zover mijn inbreng hier van de afgelopen dagen.

Dikke knuffels.

PS. Trouwens aan iedereen héél erg bedankt voor de kerstkaartjes. Heb ze hier voor het eerst open gedaan. Super leuk. Heb er mijn miezerig kamertje mee gevuld en opgevrolijkt. Echt tof.

En de foto’s van iedereen zijn geniaal. Iedere ochtend voel ik me thuis door jullie allemaal te zien. Thanks. Knuf Cathy

Woensdag 13 januari

GOD, alsjeblieft dit nooit meer:

Ik weet gewoon niet hoe te beginnen aan mijn verslagje van vandaag.

Misschien met volgende: voor de gevoeligen onder u, best niet verder lezen. Wie wel het wel doet, de tranen zijn op eigen kosten.

Vandaag heb ik in Sokoro gewerkt. Dit is het tweede ‘Centre de Santé’ (CdS) waar ik voor verantwoordelijk ben. Tegen 9u was ik daar ongeveer om er samen met de plaatselijke vroedvrouwen mee te werken. Griet (verpleegster), de Belgische apothekeres, was met me meegekomen om wat medicatie af te handelen. We hadden een mama in het verloskwartier en aangezien Griet graag eens een bevalling wilde zien is ze bij mij gebleven. Daar was ik achteraf heel erg dankbaar voor….

Ik mocht natuurlijk de bevalling doen. Al snel werd me duidelijk waarom ze het aan mij overlieten. Het was er eentje dat niet de gemakkelijkste ging worden. De mama wou niet persen en dus kon de baby niet ‘schuiven’. Aangezien ik in die CdS geen vacuüm (zuiger) heb en de hartslagen lichtjes naar beneden gingen wilde ik geen tijd verliezen om naar het ziekenhuis te refereren. De MSF auto hadden we nu voor de deur staan, dus dit was ideaal. Er was nog plaats genoeg in het bekken om het kind te laten geboren maar als de mama niet mee perst en de hartslagen gaan naar beneden dan wil ik toch graag een vacuüm in de buurt…

Ik had de mama ook al in verschillende posities geplaatst omdat het hoofd niet ideaal gepositioneerd aanvoelde. Het vervoer naar het ziekenhuis ging probleemloos. Natuurlijk ging ik mee om de mama verder op te volgen. In het ziekenhuis mocht ik ook de bevalling doen. Er lagen op dat moment nog twee mama’s in arbeid waarvan bij één de foetus al gestorven was. Op dat moment was ik natuurlijk bezig met de mama die ik mee gebracht had. Doordat de hartslagen naar beneden gingen moest ik het kindje eruit hebben. Door de mama in de auto te positioneren was het hoofdje gedraaid en met de hulp van andere vroedvrouwen (die duwden op de buik) werd het hoofdje dan eindelijk toch geboren. Oké, hoofd eruit maar de schouders komen niet. Ai! ‘Dit kan je toch niet menen’ denk ik in mezelf. Mijn eerst bevalling in Guinée en al direct schouders die achter het bekken vastzitten? Het was niet de mooiste bevalling die ik mezelf ooit toewens en hoe ik het gedaan heb?… maar het kindje is uiteindelijk schitterend geboren. Mooie ademhaling en gehuil. Hoor ik altijd graag! J

Pas als ik klaar ben met de geboorte van de placenta en mijn handschoenen uitdoe, heb ik eindelijk tijd om me op iets anders te concentreren.

Te laat blijkt want de mama met het gestorven kind in haar buik gaat op dat moment heel snel achteruit. Ze reageert niet meer en een paar stagiairs beginnen te wenen en doen iets van een ‘klopklop’ op het hart met 1 hand (reanimatie???). Helemaal niet dus en de mama reageert dan ook totaal niet meer! Ik spring op het bed om te beginnen met reanimeren terwijl Griet (gelukkig nog altijd bij mij) achter een ‘ambu bag’ zoekt (iets waarmee je zuurstof kan toedienen aan de moeder). Blijkt dat er in het ziekenhuis helemaal geen reanimatiekit aanwezig is. Ik reanimeer verder totdat ik een paar zuchten hoor. Pols is zeer zwak maar ik zie iets van ademhaling. Maar hoogst waarschijnlijk was dit gewoon haar laatste ademzucht want een tweede reanimatie poging was hopeloos ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………niets meer ......................................................................................

…………………………………………………………………………………………………...

De gynaecoloog kwam erbij om te vragen wat we gingen doen. Euh?? Is dat niet aan hem om te zeggen want te doen? Uiteindelijk zie ik een jonge vrouw sterven voor mijn ogen. Ik kan helemaal niets meer doen. Ik sta te trillen en begin samen met Griet te wenen.

Mijn eerste mama die ik hier verlies. Verschrikkelijk. Wat later stel ik voor om met de groep vroedvrouwen een gebed te doen. Ergens was het mooi om ook van hun kant het grote verdriet te zien. Het was nog schrijnender wanneer de familie het te horen kreeg.

De vroedvrouw die ik hier moet trainen, madam Fanta, stond na 5 min aan mijn zijde om te vragen of we terug naar Soroko konden keren om verder te werken. Ik was helemaal niet in de stemming. Het is lastig om gewoon verder te moeten werken na zo een ervaring. Maar het leven gaat inderdaad verder. Het zal niet de eerste zijn en ook niet de laatste in Afrika.

Het was wel voor mij de eerste keer en het beeld blijft op mijn oogvliezen geplakt.

Ik heb nu een discussie met de RT (Responsable de Terrain) om een reanimatie kit aan te kopen voor het ziekenhuis. Uiteindelijk is dit een referentie ziekenhuis, een plaats waar we naartoe verwijzen indien mama’s meer interventie nodig hebben. Als we al in het ziekenhuis geen basisuitrusting hebben is het nut van een ziekenhuis wel erg klein. Omdat we hier een ‘verticaal project’ zijn, d.w.z. alleen HIV behoort tot ons projectverantwoordelijkheid, ziet hij het niet zitten om dit aan te kopen. Ook omdat wij ons wegtrekken over 11 maanden. Ergens heeft hij natuurlijk een punt want daarna zal de kit niet meer aangevuld worden en zal het materiaal gewoon kapot gaan, maar op dit moment kan ik daar niet mee leven. Ik blijf er voor strijden.

In de voormiddag heb ik nog verder gewerkt in Sokoro. Het deed me deugd om te zien dat dit een CdS is waar meer potentieel inzit. Gelukkig hoef ik hier niet van nul te beginnen. Ook word ik hier beter ontvangen dan in Mangalla. De vroedvrouwen willen hier echt wel leren. Er wordt hier ook meer in groep samengewerkt met de verpleegkundigen. In de namiddag bespreek ik nog wat dingen met Fanta en is er weer een lange vergadering. Verder was de dag al zwaar genoeg voor mij en houd ik het hier ook maar bij.

Onze kok David is momenteel ziek, jammer want je bent zo snel verwend om gewoon thuis te komen op de middag en ‘s avonds en je eten staat klaar. Nu moeten we zelf wat klaarmaken of uit eten. Het uit-eten bevalt me deze dag dan ook niet goed.

Knuffels Cathy