Gué!?!

06-01-2011

Hallo daar in het koude België (plaag plaag),


Ik schrijf jullie een mailtje vanuit een prachtig perceeltje met een mega view over Guéckédou. Echt schitterend om hier in de frisse wind te kunnen genieten na een zware, vermoeiende dag.
Ik dacht, dit is het moment. Prachtig zicht, goed humeur,….
Tja het is toch al de laatste dagen zwaar geweest.

Al 11 dagen weg uit het België en het eindelijk ben ik ter plaatste voor mijn project.

Een paar dagen teveel in Conakry hadden echt compleet de energie uit mij gezogen. Ik ben helemaal geen persoon om in een druk Afrikaanse hoofdstad te verblijven en niets te doen. Daarbovenop moest ik nog wennen aan het klimaat (80% vochtigheid, de haren gaan er bij iedereen bij gaan krullen, behalve bij mij weer…), de taal (echt, Frans zal nooit mijn ding zijn dacht ik toen, je hoort mij al afkomen….), de mensen, de gewoontes, het gemis van thuis,….
Noem maar op, behalve oudejaar was het niet de ideale plaats voor me.

Afgelopen maandag (3 januari) krijg ik te horen dat ik eigenlijk al vroeger had kunnen vertrekken, maar uiteindelijk vertrek ik dan 4 januari richting Guéckédou…. It is such a relief.
Het is nog twee dagen rijden. Een zeer boeiende trip. Gedurende de twee dagen zie je de natuur en omgeving veranderen van een donkere, drukke, stoffige plaats naar iets prachtigs groen. Het was een zeer hobbelige rit, ik kan je verzekeren als vrouw dat je eens goed voelt of er toch geen melk is geproduceerd ondertussen…. Maar na het checken of niets gesneuveld is, kom ik toe in Guéckédou op woensdagnamiddag, juist op tijd voor het middagmaal.
Ideaal want ik verhonger, laatste twee dagen bijna geen stop gedaan, het hotel waar we bleven overnachten was zeer pover (geen water, geen vers linnen, eten??) en Cathy had haar laatste stukje brood met kinderen meegegeven…..
Ook altijd een goed moment om de mensen te leren kennen hé.

In ieder geval ben ik dus goed toegekomen in Gué. Ik word er al gedropt in de base (bureau). Daar geeft Veronique (admin coördinator) mij een volledige rondleiding en stelt me aan iedereen voor. Het is ongelofelijk, hoe klein het project ook, toch werken er veel mensen die klusjes doen. Ook die namen kennen is van groot belang. Over het algemeen in Afrika is het een must om uitgebreid aan iedereen te zeggen wie je bent/ hoe het met je is/ vragen hoe het met hen is/ hoe hun familie het maakt…. Je hoort het, ik had al een uurtje werk. Allemaal op zijn Afrikaans Frans en met Afrikaanse namen, het wordt een grote uitdaging om ze na een week al te kennen.
Na een uitgebreide kennismaking op het bureau was het tijd om naar ons huis Boya te gaan. Zo noemt ons huisje hier. Het is de gewoonte om op de middag in Boya te eten. Ik slaap in een zeer klein kamertje (tja wie laatst is heeft geen andere mogelijkheid). Ik denk dat het 2m op 2,5m is… echt zielig klein voor 6maand. Het huis op zich is gewoon zeer klein om met 5 man te zitten. Het huis staat op een berg wat ons wel een prachtig zicht geeft vanuit ons prieeltje op Gué.
En ik moet inderdaad toegeven, de kok is een pracht man. Hij kookt fantastisch lekker en is zeer origineel met het povere eten dat je hier vind. Het is zoals ik voorspeld had een zeer afgelegen area. We hebben bijna geen fruit, steeds dezelfde groenten, geen winkel (alles via de markt kopen, wat onze kok doet), geen internet, geen warm water (verdorie ik heb geroepen onder die koude douche, dat wordt weer wennen),… Daarbovenop is het het droogseizoen (ondanks dat het hier ook de winter is) en ligt alles er heel droog bij. De ochtenden zijn aangenaam koud, een trui is nodig. Maar ik moet toegeven ondanks dit alles is dit het echt Afrikaanse leven en besef ik zo eens goed wat een luxe wij hebben. Tot nu toe mis ik ook nog niets (heb dan ook nog massa’s snoepgoed bij van België, haha). Behalve jullie allemaal natuurlijk.

Anderzijds had ik het gisteren wel heel lastig met de aanpassing van de taal en het project. Het is allemaal zo nieuw en je wilt van de ene op de andere dag alles al kennen (zo ben ik toch). Dat is natuurlijk onmogelijk en dat gaf me wel frustraties en innerlijke onrust.
De groep van expats bestaat uit twee Vlaamse meiden (Griet de verpleegkundige en Evelyn de psychologe), 1 Franse dame (Veronique), 1 man uit Burundi (Désiré het hoofd van de missie) en ik. Waarvan we eigenlijk bijna allemaal eerste missies zijn (3 van de 5).
Het is een zeer jong en redelijk vers team. Ze zijn allemaal gewoon ontzettend blij dat er eindelijk een vroedvrouw is toegekomen, er is al een gap van 6 maand (ik weet niet of ik het verhaal gedaan heb van de vorige vroedvrouw??? Zie helemaal onderaan. Grappig verhaal). Het enige dat er nog ontbreekt is een medical focal point (MFP, wat voor mij de belangrijkste persoon is). MFP staat boven mij en is de persoon waar ik anders het meeste aan zou hebben, qua uitleg en richtlijnen. Die is er natuurlijk niet en zal er binnen de kortste tijd nog niet komen.

Tijdens het middagmaal een kleine kennismaking gehad met ons expat team. We leven eigenlijk naast elkaar en werken naast elkaar, dus 7d/7d en 24u/24u, dat zal het niet gemakkelijk maken. Het grappige is dat Griet al wist dat het een Cathy ging zijn vanaf de eerste dagen. Dit blijkbaar via een neef van Willem en zo via haar moeder aan de telefoon gehoord…. Hoe klein de wereld ook in Guinée kan zijn.
Na de middag krijg ik mijn bureau en computer toegewezen. Er staat nog veel informatie op van de vorige vroedvrouw, ideaal voor me. Ik krijg een rondleiding in de apotheek en één van de twee gezondheidscentra Mangella (cds, centre de santé) waar ik voor verantwoordelijk ben. Gewoon een eerste oppervlakkige rondleiding. De middag wordt beëindigd met een vergadering. Ik kom terug thuis in Boya met een hoofd vol Frans waar ik niets van begrepen heb, veel informatie die ik nog niet kan plaatsen en veel innerlijk onrust omdat ik me afvraag “waar ben ik nu weer in godsnaam aan begonnen???”.
Ook hier in Gué zitten MSFBelgië en MSFSwiss, voor verschillende projecten, maar onze huizen liggen maar een paar meter van elkaar af. Dit creëert altijd bezoeken hé. De avond wordt dan ook afgesloten met de mensen van MSFS (op die manier heb ik ze ook leren kennen), een kaasschotel en een zeer goede sfeer die gelukkig de spanning wat wegneemt. Dit zijn toch uitputtende dagen en zodra dat de Swissen weg zijn, trek ik me terug in mijn kleine muizenholletje….
Heb er toch een beetje het beste van proberen maken qua sfeer.

Het was te denken dat de nacht weer met een verschrikkelijke nachtmerrie ging eindigen. Ik zie enorm af van de Lariam. Het geeft me slapeloze, vermoeiende nachten en iedere keer probeert er mij iemand te vermoorden. Ik neem dan ook een beslissing en stop met Lariam. De ander profylaxis voor malaria geeft schimmelinfecties en nog een andere profylaxis mogen we maar max een maand nemen. Het kan me niet schelen, ik word neerslachtig en moe van de lariam en waag het erop. Blijkbaar ben ik hier ook niet de enige trouwens….

Vandaag is alles echter al veel beter gegaan. Zoals ik al zei een ideaal moment om een mail te schrijven. Heb een dag achter de rug waar ik voldoening uit gehaald heb.
Iedere ochtend starten we met een kleine vergadering waarbij we een briefing krijgen over de situatie van de Ivoorkust. Aangezien we naast de grens zitten volgen we de politiek en de vluchtelingen op. Dan was het tijd om eens mijn hospitaal te gaan bezoeken. Weer eerst een medische vergadering waarbij alle zware HIV patiënten worden besproken en hoe het verder moet met hen. Blijkbaar is dit alle donderdagochtenden. Opnieuw een grote frustratie omdat ik geen woord begrijp. Neen ik zal eerlijk zijn, ik heb iets kleins en belangrijks begrepen.
Op mijn dienst in UZ Jette was er dikwijls discussie over wanneer er wel of geen bloedtransfusie wordt gegeven. Zeker was bij een hemoglobine vanaf 7 of minder, soms was er discussie of we bloed geven bij een hemoglobine (Hb) die hoger ligt. De discussie die er vanmorgen was ging ook over Hb maar dan over het verschil tussen 4 en 3, met andere woorden als de vrouw al bijna niets meer heeft…. Hoe ieder land kan verschillen e.

Het is dus voor een HIV project dat ik hier zit. Ik krijg de volledige uitleg over hoe het systeem in het ziekenhuis werkt voor niet zwangere vrouwen en HIV+. Ik krijg ook een rondleiding in de afdeling voor de patiënten die er zwaar aan toe zijn, die in het laatste stadium zitten. Altijd ‘leuk’ om een rondleiding te krijgen bij mensen die er afschuwelijk uit zien en waarvan je weet dat ze de komende dagen zullen sterven, je voelt je maar klein dan hoor. Verder nog het labo, verloskwartier, materniteit,…. Het neemt de hele ochtend in beslag want uiteraard moet je weer iedereen uitgebreid begroeten.
Juist voor de middagpauze krijg ik een kleine briefing van Désiré over veiligheid. Ik heb hier steeds een walkie talkie op zak die zwaar weegt omdat je iedere kleine beweging moet rapporteren, vermoeiend en ik vergeet het steeds. De ochtend was wel super interessant en dokter Yatara (die de volledige rondleiding gaf en assistent medical focal point is) sprak duidelijk Frans. De namiddag vul ik met een bespreking over mijn jobprofiel en wat ze hier van mij verwachten. Dit is echt niet gemakkelijk. Ik moet een vroedvrouw, genaamd Fanta, opleiden in PMTCT. Dit project in Gué is een project dat eind 2011 gaat sluiten. Het is de bedoeling dat Fanta het na mij overneemt en hopelijk zo vele jaren verder ook.
Ik vind dit zeer moeilijk omdat Fanta hier al werkt en hoogst waarschijnlijk het project en de protocollen veel beter kent dan ik. Ook vind ik het lastig te weten dat als je hier vertrekt dat er niet veel van dit project zal overblijven. Er is nu al, nu MSF hier is, een ruptuur in de continuïteit van HIV medicatie, laat staan als MSF weg trekt. Als jullie allemaal mijn vorig PMTCT verslag gelezen hebben (Opmerking van Willem: komt er snel aan!) dan begrijpen jullie hoe belangrijk de continuïteit ervan is. Dus de vraag die wat in mijn hoofd afspeelt is ‘ben ik van enige nut niet?’ Nu dit geld voor alle mensen hier hoor, niet alleen ik…. Maar we gaan er het beste van maken en proberen zoveel mogelijk bij te leren en door te geven.
Ik krijg nog een verslag van Evelyn en doe nog wat informatie op uit de laptop. Morgen krijg ik verslag van Griet, bezoek ik eens de CdS (Centre de Santé) Mangella en Sokoro. Hopelijk ook nog een briefing met Yatara. Ik heb nog zoveel vragen…..
Wat ik vooral aan Désiré gezegd heb is dat ik volgende week, een hele week wil spenderen aan het werken in het hospitaal en CdS om te observeren en te leren. Pas door eerst zelf de protocollen hier te kennen, kan en denk ik ook maar verder te kunnen.
Samengevat, vandaag een deugddoende en leerrijke dag gehad en heb een klein beetje een nieuw vooruitzicht. Pas op, tegen morgen zal dit mogelijks weer allemaal in het water vallen en ga ik opnieuw moeten beginnen. Het zij zo.

ALLES KOMT GOED……

Voila lieve mensen, een eerste ‘werkverslagje’ vanuit Cathy als vroedvrouw in Guinéé….
Zoenen

PS: Jullie mailtjes zijn trouwens nog altijd welkom, nu en dan zal ik wel even op internet kunnen. Maar de mensen die het echt niet kunnen laten, mogen altijd SMSjes sturen ook hé ;-)