Schijfjes van een olifant

Woensdag 24 januari 2011

Na een lange week wat stilte, volgt er weer een avonturenweek.

Ik begin in kleine beetjes mijn persoonlijke draai te vinden.

Het werk daarentegen is verschrikkelijk. Daarmee bedoel ik dat het echt millimeter werk is. Anders gezegd, schijfjes van een olifant en mijnen olifant is nog super dik hoor… Iedere dag probeer ik op zijn minst één kleine millimeter winst te behalen maar het kost me bloed, zweet en tranen, dat kan ik je vertellen. Ik werk hier in een PTME project (zie verslagen) maar ik heb tot nu vooral veel geklaag en gezaag gehoord over hun loon (hoe weinig ze betaald worden) en de moeilijkheid om de voorraad medicatie in orde te houden… Wat soms onbegonnen werk is. Ze werken en redeneren zo onlogisch. Het kostte me veel tijd om hen uit te leggen dat het normaal is dat ze een ruptuur (uitputting) van medicatie hebben als ze een voorraad bestellen voor twee weken terwijl een maand vier weken duurt… (simpel uitgelegd dan)… Eén millimetertje.

Een ander voorbeeld: ze hebben hier 6 maanden geleden verlosbedden gekregen van MSF, maar die werden niet gebruikt tot ik het probleem onderzocht. Ik heb twee mannen opgetrommeld en samen met hun ontdekt dat het bed omgekeerd gemonteerd was en daardoor onveilig. Opnieuw een millimetertje gewonnen. Ik heb ook uitgelegd dat een HIV test rechtstreeks kan afgenomen worden, zonder eerst de bloeddruppels op te trekken met een micropipetje. Weer een millimeter. Uitgelegd dat het zo belangrijk is om zwangere vrouwen elke drie maand te controleren op haar HIV status. Allemaal werk dat vele uren/dagen werk in beslag nomen maar het zijn kleine millimetertjes vooruit, zoals ik al zei…

Zoals je kunt lezen heb tot nu vooral véél geobserveerd en vertrouwen gewonnen door samen te werken. Maar ik geloof erin dat dit vertrouwen mij in de komende maanden zal helpen om sneller vooruitgang te boeken.

Het gezondheidscentrum Sokoro functioneert tot nu toe het beste. Ik heb er een goed vertrouwen gewonnen, goed samengewerkt en buiten wat verbeterpunten hier en daar ben ik zeer tevreden van dat centrum. Doet me deugd dat er toch eentje goed gaat. Heb vorige week wel een moeilijk voorval gehad. Mijn derde bevalling waar ik bij help en weer loopt het verkeerd. We hebben een doodgeboren kindje. Het was al een paar dagengestorven (begon al te vervellen) dus niet ons schuld, maar het was wel weer een doodgeboren kindje in mijn armen. Echt lastig. Blijkbaar kwam die vrouw uit hetzelfde dorp als de vrouw die vorige week gestorven is. Beiden hebben medicijnen gekregen en genomen van de ‘dokter van het dorp’. Zo noemt hij zichzelf. Ik weet niet of je die titel verdient als je op een week tijd twee dode baby’s en een mama hebt. Ook die laatste mama had medicatie genomen waardoor het kindje stierf, zo gezegd tegen de pijn van de contracties…. Groot probleem waar ik mee zit.

Na dit voorval ben ik door een vroedvrouw uitgenodigd bij haar thuis. Samen gedronken en gegeten (met de nodige krampen erna). De oude moeder van de vroedvrouw (tja heel de familie moet de blanke zien hé) ging op een klein krukje gaan zitten terwijl ik op een goede stal zat? Tja zo niet e. Dus ik neem het krukje over en geeft de goede stoel aan de vrouw. Met als gevolg dat Cathy op haar gat is gegaan. Heb die gewoonte nog niet om op de Afrikaanse krukjes te zitten, haha… Echt hilarisch! Maar het ijs was wel gebroken, iedereen heeft eens goed gelachen.

Deze week werk ik in het hospitaal. Hier gaat het werk terug moeizamer vooruit. De vroedvrouw ‘Fanta en Sokoro’ die ik hier moet opleiden in PTME hebben elk al bijna 30 jaar ervaring en wat luisteren die nu naar zo een jong onervaren meisje als ik? Ze klagen alleen maar over hoe laag hun loon is voor het werk dat ze doen. Nu kan ik hen eerlijk gezegd soms wel begrijpen. Het is daar soms echt hectisch. Al het werk is voor hen. Laat ik gewoon vertellen hoe een dag verloopt. In de ochtend komt iedereen al altijd veel te laat toe. Dan wordt eerst gemeenschappelijk gegeten: het ontbijt bestaat uit een pot rijst met wat saus. Dan wordt het werk voor die dag overlopen. Dit begint met een toer bij de patiënten, vooral vrouwen die bevielen met een keizersnede. Wellicht gelooft niemand mij als ik zeg dat een mama met een keizersnede gemiddeld 7 tot 10 dagen blijft? Toch is het zo en ik kan je verzekeren dat ik gezien en begrepen heb waarom dit nodig is. Ik heb bij iedere keizersnede de buikinhoud gezien. Iedere wonde is ontstoken, stinkt en ettert. Toen ik de eerste keer het verband afhaalde werd ik onwel. Waarom had niemand mij gewaarschuwd? Die geur… Herinner je nog dat borstabces Nathalie? Zucht, hoe moet ik dit in godsnaam aanpakken als ik niet echt het materiaal heb?

Ik ben begonnen met medicatie IV te geven. De studente zou dit prikken en wat zie ik? Zolang het voor dezelfde vrouw is wordt eenzelfde naald verschillende keren gebruikt… Hm…

Momenteel hebben we een premature van 1,7kg, jaja, dit gewicht klopt. Probeer het al twee dagen in leven te houden met afgekolfde melk en ‘kangoeroe zorg’. Nu moet je weten dat de mama aan epilepsie lijdt en dat ze sinds de geboorte niet meer wil of kan praten. Ze kijkt niet om naar het kind en ook de grootmoeder (heb ik na 2 dagen achterhaald) mag het kind niet op de borst houden omdat ze daar een probleem heeft. Afgekolfde melk werd in een fles gegeven maar alleen als het kind weende. Er was geen enkele opvolging. We zien wel wat het geeft maar ik durf niet te hopen.

Afgelopen weekend was er een concert van een Afrikaanse bekende muziek groep (zo eentje als Get Ready bij ons vroeger). We waren om met de expats naar het optreden te gaan, eens iets anders! Door stom toeval heb ik de groep ontmoet in hun hotel. ‘t Ja het waren inderdaad knappe mannen. Ik heb er een goede babbel mee gehad, foto’s voor het nageslacht en telefoonnummers uitgewisseld. Ik werd ook uitgenodigd om na het optreden iets bij hen te komen drinken, allemaal heel leuk dus. Uiteindelijk hebben we het optreden niet gezien, het was een gevaarlijke avond. In de straten waren veel militairen. We zijn even binnen gegaan (ticket koste een halve euro) maar omdat er veel gevochten werd en we geen enkele nooduitgang vonden, hebben we wijselijk besloten om direct te vertrekken. Ik vond dat wel jammer.

Soms komen enkele van die gasten mij op de materniteit opzoeken en krijg ik af en toe telefoontjes: gewoon horen hoe ik het stel. Altijd heel beleefd en vriendelijk. Zo wat aandacht krijgen is wel leuk.

Morgen, woensdag, is het marktdag. Dat betekent weer een drukke dag en ons Cathy gaat slapen!

Lieve groetjes, Cathy