Oeps!

Hi iedereen,

Juist eens de mogelijkheid gehad om op mijn blog te gaan kijken en ik zie dat het al van maart geleden is dat ik nog iets gestuurd heb.

We gaan hier vlug eens verandering in brengen zie. Dit kan niet meer zijn....

Nu in Guéckédou is er geen goede internetverbinding en het vraagt dus soms veel tijd en energie om een mail te schrijven.

Maar ik zit momenteel enkele dagen in Conakry en maak gretig gebruik van een snelle, vlotte verbinding. Doet eens deugd.

Maar laat ik eens even terugblikken in de afgelopen maand en vertellen wat er gebeurd is.

Niet gemakkelijk, wat gaat de tijd snel vooruit en wat vergeet je toch snel.

Op vlak van werk kan ik jullie vertellen dat ik 3 weken geleden voor het eerst een evaluatie gekregen heb. Die wat zeer goed en natuurlijk geeft je dit een super gevoel. Ik heb alleen maar 3 en 4’tjes gekregen (het maximum was 4). Dit was ook eens het moment om met de chef bepaalde frustraties te uiten en hij was akkoord en vond ze terecht. Zo moeten jullie weten dat ik hier eigenlijk nooit een goede briefing heb gekregen bij mijn aankomst en dat ik maar mijn weg moest zoeken en mijn plan trekken. Normaal gezien is er een 'mediaal focal point' waar ik altijd bij terecht kan voor eventuele vragen of een duwtje te krijgen in de goede richting. Maar die is er al lange niet meer. Wel een assistent maar die is dan ook overstelpt met werk waardoor ik niet veel kans krijg om bij hem vragen te gaan stellen.

Nu moeten jullie weten dat het protocol verouderd was toen ik hier toekwam. Dat wist ik, mijn eerste job was dan ook het nieuwe implementeren en ik had dit gekregen van de assistent. Dus ons Cathy tegen begin februari het nieuwe implementeren en daar nooit vragen of moeilijkheden bij gehad. Anyway, 3 weken terug krijgen we bezoek van Conakry, van onze medische coördinator en blijkt dat heel het protocol PTME niet goed is.

Dat kwam ik te weten juist voor mijn vakantie.

Ik mag dus het hele protocol opnieuw veranderen met de nieuwe medicatie erbij. Ik dacht dat ik ging ontploffen.... Ik was zo kwaad. Omdat ik hier nooit assistentie krijg en alles maar alleen moet doen en omdat ik het protocol zo gekregen heb van de assistent....

Dat protocol is niet slecht voor de moeders, integendeel het is veel gemakkelijker voor hen. 1 comprimé in de ochtend en 1 in de avond. Van hetzelfde doosje en is het doosje leeg dan kom je naar het ziekenhuis voor een nieuw doosje. Simpeler kan niet. Maar die medicatie (Zidolam N) kàn toxisch zijn voor de lever en kàn bloedarmoede geven. Ik spreek over KAN hé want ik heb geen enkele moeder met die problemen en we volgen die toch iedere keer op. Maar dus moet het dus veranderen naar een protocol met 2 verschillende soorten medicatie. 1 pilletje van het ene doosje in de ochtend en 1 pilletje van het andere doosje in de avond. Om na 2 weken weer te veranderen.... Verschrikkelijk ingewikkeld voor mijn moeders (die echt geen hoog niveau hebben).

Maar bij deze was ik dus kwaad omdat ik opnieuw mag beginnen met trainings te geven voor een nieuw protocol. Het voelde aan alsof ik hier de afgelopen 4 maand niets heb gedaan............. Voor heel even toch....

Vooral omdat PTME nu goed loopt en ik wil mij echt graag eens focussen op het aantal sterfgevallen in de materniteit. Ik had gehoopt dit na mijn vakantie te kunnen doen. Maar dit zal er niet meer van komen, zelf niet in de laatste 2 maanden. Ik moet mij nu eerst concentreren op dat nieuw protocol en dat zal nog een tijd duren. Dit geeft heel veel frustraties, vooral omdat we een project zijn dat gaat sluiten. Ik zie er absoluut het nut niet van in om dit nu nog te veranderen..... Aangezien het ook een verticaal project is kan ik niet anders dan mij eerst te focussen op HIV en het protocol.

Maar soit, rustig blijven, eens goed in en uit ademen en we gaan er weer voor e.

Verder is op het werk alles wel ok. De sfeer met de vroedvrouwen zit super goed en het doet me pijn als ik denk dat er mij nog zelfs geen 2 maand meer rest. Wat zal ik hen missen. We kunnen goed lachen, goed discussiëren en de tijd gaat dan ook supersnel vooruit.

Ik heb voor de vakantie nog in de nacht een telefoon gekregen dat ze vervoer nodig hadden van het gezondheidscentrum naar het ziekenhuis voor een bevalling die niet goed ging. Dus Cathy eruit en met de chauffeur op weg. Eenmaal in het ziekenhuis toegekomen met de vrouw blijkt dat het kind te groot is voor het bekken. De vroedvrouw zegt dat de mama niet goed perst maar voor mij zit het hoofd verkeerd en wil het niet draaien waardoor de diameter van het hoofd te groot wordt om te kunnen bevallen. Ik beslis dat er een keizersnede moet gebeuren maar het probleem is om de dokter vinden tijdens de nacht. Er wordt verschillende keren gebeld maar niet opgepakt en 's nachts gaan zoeken is gevaarlijk. Uiteindelijk na 1,5u vinden we de dokter en pas na nog eens 40 minuten wordt het kindje geboren. Ik kan je verzekeren dat het er niet goed uit zag en het is dan ook de volgende ochtend gestorven. Echt jammer dat we hier zoveel tijd verloren hebben. Opnieuw was dit dus een punt in de vergadering om op te lossen. Gelukkig stelde de mama het goed. Erg dat je om den duur zo denkt hé.

Wat wel grappig was die nacht, is dat ik op dat moment ook de materniteit eens gecontroleerd heb en niemand gebruikte zijn muskietennet. Ik dus alle mama’s wakker gemaakt en iedereen verplicht zijn net te gebruiken. Ook al was het 1u in de nacht, het moest gebeuren.

Ik heb ook een kind van een jaar of 3 gehad, op de kinderafdeling met ernstige malaria dat dus onmiddellijk medicatie moest krijgen. Bleek dat de arts al een half uur zat probeerde prikken om een ader te vinden. Nu moeten jullie weten dat je 2 soorten malaria medicatie hebt. Een om via een ader te geven (veneus) maar een tweede soort medicatie om via een spuit in de poep te geven (musculair). Als ik hem vroeg of hij deze al had gegeven dan was het antwoord duidelijk neen. Hij zat dus al een half uur te verliezen, wat ten eerste een groot tijdsverlies is en ten tweede zeer pijnlijk is voor het kind. Ik heb hem verplicht om direct die andere medicatie te gaan halen en te geven. Ondertussen een verpleegster die het kind afkoelt en de mama die het kind verplicht om te drinken. Echt erg hoe traag ze hier werken in cruciale momenten en hoe onlogisch het allemaal gaat.

Zo heb ik op de HIV afdeling voor de niet zwangere mama’s een vrouw gekregen die van heel ver kwam en eigenlijk in haar laatste overlevingsfase zat. Eerlijk gezegd dacht ik dat ik een lijk in mijn handen geduwd kreeg. De lichamen zoals je ziet in massa graven, wel zo één had ik vast. Met de ogen weggedraaid en open, de tong eruit en geen beweging te voelen, ook de pols was ontzettend zwak en dus eerst niet te vinden. Blijkt dat er dan wel eentje was en haar onmiddellijk opgenomen. Ook op dat moment reageren de dokters/ verplegers niet vlug en kunnen ze gewoon een hele dag blijven prikken voor niets. Het meest rare was dat deze vrouw waarschijnlijk HIV positief was maar dat ze haar niet kunnen testen omdat ze eerst sterk genoeg moet zijn voor een consultatie vooraf. Uiteindelijk is deze vrouw een week later gestorven omdat ze niet de correcte medicatie kreeg. Ze was te ziek om te consulteren dus geven we haar niet de goede medicatie, begrijpen wie begrijpen kan..... Bleek dat ze inderdaad HIV positief was. Het zijn zulke onlogische dingen die ik maar moeilijk kan begrijpen en die mijn verblijf hier soms frustrerend maken.

In Mangella blijven de problemen verder lopen. Daar veranderd het niet. Er zijn twee vroedvrouwen verantwoordelijk voor PTME maar eentje is bijna altijd op reis waardoor alles op de schouders van Cecil valt. Toen zij een paar dagen op opleiding moest was de andere vroedvrouw Antoinette nu dus de enige. Na 1 dag was die al niet meer te bespeuren en was het de stagair die alles mocht doen. Dit kan toch niet? We blijven pushen voor een oplossing...

Sokoro daar gaat het heel erg goed maar het niveau van mijn twee vroedvrouwen is zo laag dat het rekenen niet gemakkelijk verloopt en er vlug fouten optreden.

Jammer dat dit dan weer de oorzaak is daar.

Verder in het team verloopt alles wel prima. Goede sfeer en we steunen elkaar in de moeilijke dagen.

Ik zit nu momenteel in Conakry. Morgen vertrek ik weer naar Guéckédou. Iedere keer is het toch wennen om hier in Conakry te zijn. Al die drukte....

Maar dit komt omdat ik terug ben van een weekje Marokko. Eindelijk had ik eens vakantie. Zo een weekje duurt natuurlijk niet lang, zeker als het goed was hé.

Heel de familie was van de partij en we hebben ons goed geamuseerd.

Jammer genoeg hebben we ook de realtiteit gezien van de aanval in Marrakesh, aangezien we daar zaten.... Maar verder was Marrekesh een zeer mooie stad en we hebben er goed van genoten. Niet veel gerust waardoor ik nu nog wat moe ben maar wel volledig opgeladen door de hele familie.

Nu resten er mij nog ongeveer een 8 weken vooraleer ik terug keer naar België.

Juist voor mijn vakantie werd mij gevraagd of ik mijn missie wilde verlengen maar in samenspraak met mijn chef hebben we toch maar besloten dat het op zich niet veel opbrengt als ik nog een maand langer blijf aangezien het een project is dat gaat sluiten. Dus tegen eind juni is Cathy normaal gezien thuis. Het zullen nog wel drukke weken worden met veel werk maar we gaan ervoor zodat ik mijn eerste project toch goed kan beëindigen.

Hopelijk daar ook alles goed met iedereen? Ik houd jullie nog verder op de hoogte.

Dikke knuffels en lieve groetjes, Cathy