WONTANARA

08-06-2011

Hellow iedereen

De tijd vliegt gewoon vooruit hier...
En ondertussen gebeuren er zoveel kleine dingen. Het leven is hard maar toch ben ik zo gelukkig hier. Er zijn dagen dat ik samen mee ween/rouw om het verdriet van de mensen en er zijn dagen (gelukkig de meerderheid) dat ik samen mee ween van het lachen, van ons zotgedrag.
WONTANARA = on est ensemble. Het is een heilig wood geworden voor me. Het is een prachtig gevoel en het maakt me zo gelukkig hier.

Effe updaten hoe de zaken er hier voor staan.
Zoals ik al zei ben ik bezig met de overdracht aan een nationale vroedvrouw. Md Togba.... het is zalig om met haar te werken. De intelligentie is er op sommige vlakken maar op andere vlakken moeten we dan ook weer veel geduld hebben.

Ieder begin van de maand vraagt veel papier- en rekenwerk. Om een commando te berekenen van 1 gezondheidscentrum hebben we een hele middag gewerkt. Dit is iets wat ik normaal op een klein uurtje kan doen.... Heel veel uitleg en herhaling, in alle mogelijke vormen blijven repeteren maar ik heb er een immens geduld voor. Ik doe het super graag. Vooral omdat de motivatie bij haar groot is. Ik weet dat ik enorm veel van haar vraag. We werken alle dagen van 8u tot 18u (dikwijls zonder pauze of eten), ik geef
veel uitleg, veel nieuwe dingen om te onthouden, veel heen en weer getrappel maar ze blijft volhouden en dit met onze vele lachbuien. Het is te mooi om waar te zijn. Ik heb een enorm geluk dat ik met haar mag werken want slim is ze wel.

We leren allebei veel van elkaar, op vlak van het Afrikaanse verloskwartier leer ik veel van haar bij.

Het doet telkens pijn om een vrouw te vertellen dat ze HIV positief is en dat terwijl ze gewoon dacht op consultatie te komen. De tranen, het ongeloof, de blik waar je niets in ziet,... Echt, iedere keer doet het pijn.

We kunnen alleen maar goed ondersteunen, uitleg geven, er voor haar zijn,.... en hopen dat de vrouw het met de tijd accepteert en dat ze haar medicatie neemt.

Eindelijk is het correcte nationale protocol op gang gekomen, dat is een goede basis (dat terwijl ik straks vertrek, ironisch niet?) voor me. Ik heb de informatie nog kunnen geven en ik kan het nog even opvolgen ook. Laat ik maar zeggen dat het nodig is want het niveau van mijn lieftallige vroedvrouwen is soms wat laag. Het is alsof ik iets voor een kleuter uitleg. Als ik je zeg dat de vroedvrouw die verantwoordelijk is voor de materniteit zegt dat 2 + 2 + 2 = 5... dan weet je wel waar ik sta e... Nu als ik er haar op duid, dan zegt ze wel dat het 6 is, ze kan wel effectief rekenen maar maakt enorm vlug fouten... Maar daarmee kennen jullie wel een beetje mijn problematiek.

Ook voor malnutritie is het protocol eindelijk op gang gekomen. Echt vervelend voor mij, nu ik protocollen in mijn handen krijg begint mijn tijd hier af te tellen.... Maar we maken er nog het beste van natuurlijk.

Voor het moment zit ik hier achter mijn bureau. Het regen seizoen is nu echt wel aangebroken. Zelfs al is het nog 20°C, ik heb het koud... Ik loop hier met een sjaal en een dikke flees trui, je zou mij eens moeten zien... Dit wordt een marteling in België, haha...

Afgelopen weekend was er eentje dat zwaar was. Eerst uitgenodig bij een vroedvrouw, haar man was in town en we hebben bananen chips zitten eten en wat gekletst, zeer gezellig en goed gelachen. Heb een cool geschenk gekregen. Zo een stofje dat typisch van hier is, waar ik dan iets uit kan maken. Echt ik moest mijn hart beetnemen want ik weet dat dit een duur stofje is. Goch wat gaat het mij pijn doen om afscheid te nemen. Maar daar denken we nog niet aan e.

Afgelopen maand hebben we maar 1 vrouw verloren. Het is moeilijk want tijdens mijn vakantie in Marokko hebben we 5 vrouwen verloren. Sinds mijn tijd dat ik terug ben nog maar 1... Deim wat voel je je beu als je die cijfers ziet...

Het is inderdaad ook wel zo, er zijn enkele vroedvrouwen die hier zo traag reageren!
Onlangs kwam ik in materniteit aan. Er lagen 2 vrouwen af te zien. 1 vrouw die een buik had met een ring (is een duidelijk syptoom) en die lag blijkbaar al een uur op het verloskwartier af te zien. Die ring is een teken dat de vrouw niet gewoon kan bevallen, dat het hoofdje te groot is om te passeren. Dit was eigenlijk een onmiddellijk keizersnede want het kind ziet af... Wat ook het geval was. De tweede vrouw was een stuit en die lag al een uur te persen. Het kind was al gestorven...
Het kwam er op neer dat dit 2 keizersnede’s waren maar dat alle studenten en de vroedvrouw gewoon op hun gat zaten en naar de vrouwen keken en afwachtten...
Effe mijn stem wat verhoffen (helpt altijd voor enkele dagen) en iedereen vloog erin. Voor het ene kind kon ik niets meer doen, wel voor de moeder maakte het een groot verschil. Het andere kind dat nog in leven was maar lijdde kwam er zo goed als comateus uit... Vol met slijmen waar ze op begonnen balloneren... Aiaiai... Een long vol bacteriën dus... Dan maar getoond hoe het wel moet. Eerst slijmpjes eruit halen (wat er massa’s veel waren) en dan verder reanimeren. Kindje is uiteindelijk toch nog beginnen wenen. Hoe het verder zal aflopen... Aucune idée. Maar moeder was ook ok...
Je ziet dat ik echt alle dagen mijn hoofd op dat verloskwartier moet binnensteken...

Ondertussen is met het regenseizoen ook het malaria seizoen begonnen. Echt er is veschrikkelijk veel malaria. Tja zelf moet ik ook niet luid roepen maar ik neem nu toch mooi mijn prohphylaxie in. Een tweede keer hoeft niet. Maar er zijn veel sterfgevallen in de naaste kringen... het doet pijn om dat te horen...

Ook de beestjes die van die ‘mooie’, 5mc lange wonden geven, zijn terug. Zo van die derder graads brandwonden.... Blijkbaar ben ik wel weer de enige die er last van heeft. In mijn nek, onder de BH zo een paar wonden, echt het doet pijn.....

Ondanks alle kwaaltjes zou ik hier best wat langer kunnen/willen blijven. Echt....

Lieve mensjes, bij deze laat ik jullie weer.

Houd jullie daar goed.

Dikke stevige knuffels

Liefs Cathy