Een week verder...

Hi iedereen,

een eerste dag dat ik op internet geraak. Erg e, heb ik eens internet, geraak ik er gewoon niet op van tijd....

Zo is het ook nooit goed e.

Wel zoals te verwachten was: het is hier een hel?? Ik weet niet goed hoe het te omschrijven.

Het is allemaal zo tegenstrijdig. De ene keer sta ik met tranen in mijn ogen, de andere keer kan ik mijn geluk niet op.

Maar ik ben heel erg tevreden met kleine dingen, jammer genoeg blijft dit gevoel niet altijd lang duren.

Maar dus eerlijk gezegd weet ik niet goed hoe mijn gevoel te omschrijven. Laat ik maar gewoon wat dingen op papier zetten en dan maken jullie maar zelf uit hoe ik me hier moet voelen e, hehe....

- Doro was echt niet leuk, vol bijen, teveel stof, snikheet, slapen op de grond, te grote groep,....

- Een dag gebleven in Doro om de eerste missie vroedvrouw te ondersteunen, op vraag van de MFP David (echte Antwerpenaar) en die bleek achteraf wel heel erg blij te zijn. Hij wist me de volgende dag te vertellen dat hij de vroedvrouw nog niet had zien lachen tot die dag dat ik haar wat ondersteund en vooruitgeholpen heb. Dus wel leuk om te horen natuurlijk en ik was blij dat ik iets had kunnen doen.

Toen hij mij vroeg of ik eens naar het circuit kon kijken en verbetering in kon brengen (dit allemaal op 1 dag), lag de druk dus wel redelijk hoog maar we hebben toch wat kunnen doorbreken.

- De weg van Doro naar Jamaan was ongeveer een 1,5u rijden, vol stof, droog, snikheet en geen kat te zien op de weg behalve vluchtelingen hier en daar.

- Aankomst in Jamaan was zeer hectisch. UNHCR had een meeting met alle vroedvrouwen en TBA's (traditional birth attenders) gepland voor hen en MSF.

Dus natuurlijk moest ik daarbij zijn en dit was al onmiddellijk bij mijn aankomst. Natuurlijk waren zowel de vrouwen als UNHCR nergens te bespeuren. In de snikhete zon beginnen zoeken en met succes. Eer iedereen ergens was verzameld, was er een uur voorbij gegaan. Niemand van de vrouwen spreekt Engels dus was het allemaal te doen met een mannelijke vertaler. Verschrikkelijke vergadering want UNHCR begon al direct over de meest gevoelige onderwerpen zoals vrouwen besnijdenis (zou blijkbaar gebeuren in dit vluchtelingenkamp), verkrachting en dat UNHCR bescherming geeft (welke bescherming kunt ge nu in godsnaam geven in een vluchtelingkamp?, beloof toch niets aan de mensen hier),... Ik voelde me vrij ongemakkelijk. Maar ik kon wel uit de vergadering begrijpen dat de vroedvrouwen graag een veilig onderkomen willen om hun bevallingen te doen. Eenmaal ze doorhadden dat ik de vroedvrouw van MSF was kreeg ik een hoop sollicitatiebrieven toegestopt. Allemaal in het Engels maar geen enkele vrouw die effectief Engels spreekt. Ze brabbelen er maar op los in het Arabisch tegen mij.... Moeilijk.

- Na de vergadering kreeg ik te zien wat het verloskwartier zou worden. Een piepkleine tent, opnieuw snikheet (hier in Jamaan is het nog warmer dan Doro) en in die tent moet ik zowel bevallingen, een materniteit en antinatale consultaties (= ANC) doen.... Onmogelijk! Dus ik heb gevochten voor extra plaats. Heb nu uiteindelijk nog de helft van een andere tent gekregen om consultaties te doen. Ik mocht dus beginnen....

Eerlijk gezegd, heb daar helemaal geen ervaring mee en steun moest ik ook niet verwachten hoor. Ik wist gewoon echt niet waar te beginnen en daar stond ik dan in mijn lege tent met de tranen in mijn ogen, verschrikkelijk. Had zelfs geen verlosbed of tafel, gewoon een lege tent..... Ik weet nog steeds niet hoe ik het weer gerealiseerd heb maar nu, na 4 dagen begint het vorm te krijgen. Met ups en downs hoor. Het plezante was dat mijn medische chef van Jamaan, Geof wou dat ik de volgende dag al begon met consultaties....

- Donderdag was mijn eerste dag met consultaties. Blijkbaar werkt er al een ‘vroedvrouw’ voor ons maar dan als vertaalster. Geen Engels hoor, neen ze spreekt gewoon de 4 talen die bestaan in het kamp. Ik kon dus helemaal niets beginnen. Ik had opnieuw een mannelijke vertaler nodig en dit is onmogelijk om uw werk te doen. Ik kan geen onderzoeken doen en die ene ‘vroedvrouw’ kan nog niet eens een bloeddruk nemen of weet niet waarvoor het dient.

- Brussel verwacht van mij dat ik een volledige materniteit opstart, vroedvrouwen zoek en hen training geef in pathologie zodanig dat zij na één maand daarop ‘gewoon’ verder kan bouwen. Euh! ze kunnen het vergeten hoor, de zogenaamde vroedvrouwen van hier kunnen zelfs nog geen temperatuur of bloeddruk nemen. Hoe moet ik dan in hemelsnaam gaan uitleggen hoe je een vacuum gebruikt.... En dan spreken ze nog niet eens Engels. Dus alle vertalingen gebeuren hier in drievoud. Via een man naar de vrouw en via die man terug naar mij. Hoeveel info of tijd er verloren gaat..... en of alles juist vertaald werd?

Het lijkt allemaal heel evident maar dit is een serieuze uitdaging. Het gebeurt veel sneller als ik Arabisch leer :D en dus zogezegd, zo bezig... Maar als ik terug kom staat dit op mijn verlanglijst, Arabisch leren. Dit is nu al mijn 2e missie dat ik dit denk....

- We slapen in tenten, de toiletten zijn echt gewoon putten in de grond. Het water om ons te wassens is hier altijd warm, te warm eigenlijk....

- De vrouwen die voor ons koken, wassen nooit hun handen en dus zijn er heel veel problemen met hygiëne en diarree. Zo koken ze echt 10 cm boven de grond. Maar ik mag niet klagen....

- Iedere ochtend sta ik op om 6u, ben dan als enige wakker en doe rustig mijn yoga en oefeningen. Dit allemaal onder de warme sterrenhemel en tegen de tijd dat ik klaar ben heeft de zon al zijn eerste zonnestralen getoond. Gewoon prachtig en ik zou alle dagen zo kunnen leven of opstaan. Erna staat iedereen op en zitten we allemaal rond het vuur te wachten op kokend water of tot de koffie begint te pruttelen. Zo eindigt ook onze dag maar dan met vele verhalen.

- Het team is veel kleiner en fantastisch, zeer aangenaam.

- Zo is ook mijn pakketje toegekomen van België, heerlijk om zoveel liefde te krijgen van jullie. Bedankt, deed enorm veel deugd en de snoepjes zijn meer dan welkom, alsook de koekjes. Stefaan is dus goed toegekomen, heerlijk kerel. Ook een echte Antwerpenaar en ik lach mij een breuk met hem. Is gelijk een grote broer voor me. Na één dag zei hij al dat mijn poolmanager van Brussel gelijk had, ik ben inderdaad niet op mijn mond gevallen. Blijkbaar ben ik daar zo gekend dus, maar positief bedoeld. Is ook waar, als het mij niet aanstaat laat ik het horen.

- Zo zat ik vandaag mijn ondergoed te wassen in de zon, naast Stefaan en waren we onze tactiek aan het bespreken voor de komende week. Ik ben wat afhankelijk van hem betreffende sensibilisatie in het kamp.... Maar je moest ons bezig zien, echt genieten doe ik van die momenten.

- Gisteren is een vrouw binnen gekomen uit het kamp met bloedingen, haar vriendin bracht haar binnen en dus via een mannelijke vertaler stelde ik vragen. Op het einde bedankte haar vriendin mij in het Engels. Ik verschiet mij een ongeluk en vraag haar of ze alles begrepen heeft in het Engels, waarop ze perfect Engels begint te spreken, blijkbaar is ze een teacher.... Halleluja, een vrouwelijke vertaalster, ik heb haar onmiddellijk een job aangeboden, houden die vrouw..... Heerlijk......... Mijn geluk kon niet op....

- Ondertussen heb ik mijn bed en eerste kast bekomen. Als ik toekwam heb ik dezelfde dag nog aan de logistiekers gevraagd om een kast te maken maar dit was blijkbaar een onmogelijke opdracht. Ik ben dus beginnen tekenen en uitgelegd dat ze plastiek kunnen gebruiken om schappen te improviseren. Na 2 dagen had ik mijn kast en iedereen was zo jaloers (blijkbaar vraagt de rest dit al sinds 2 weken) dat ze mijn kast hebben gepikt.... En ja ik heb dus over mij laten lopen (hun excuus was dat ik nog geen volk had) en een nieuwe gevraagd......

- Inderdaad, al 4 dagen hier en nog een enkele bevalling, wat frustrerend....

- Alleen antenatale consultaties en dit doe ik echt niet graag en dan komt de twijfel over mijn keuze om vroedvrouw te zijn. Ik werkte zo graag in Congo als verpleegster.

- Vandaag mijn tent wat op orde gesteld en het is nu heerlijk slapen....

Wat info over het kamp?

- Jamaan heeft ongeveer 32000 vluchtelingen en dit groeit alleen nog maar.

- Er wachten nog duizenden mensen in Noord Soedan om de grens over te steken, dit is ongeveer een 100km verder maar in die 100km is er geen waterbron en zitten de mensen dus vast.

- Mortaliteit is nog niet gekend, wij hebben nog niemand verloren.

- Meeste consultaties zijn voor malaria of bloederige diarree

- Het enige wat je kan doen tegen bloederige diarree is hygiëne met zeep en om zeep te gebruiken moet je water hebben L

- Het water begint hier op te geraken, we gokken nog op 2 dagen en dan fini.... Dit is gewoon verschrikkelijk. Mensen moeten hier leven met minder dan 3L per persoon en ze vechten er echt voor, ook vrouwen en kinderen..... Oxfam en MSf zijn bezig met boren maar het lukt maar niet en iedere keer valt alles ineen. Momenteel wordt er water met trucks aangevoerd maar ook hier zijn er problemen met de chauffeurs die hun job niet doen.

- En ‘of course’ is er geen eten, ook wij leven uit blik. Pasta met tomatensaus... Maar geloof me, ik ben zo geconstipeerd als iets en sla alle vocht op... Dit wordt weer een bolle Cathy hoor.... Maar dit is het minste van mijn zorgen.

- Zo had ik een zwangere vrouw die hier al 2 maand is en geen tent heeft, UNHCR heeft tenten uitgedeeld maar er waren er niet genoeg voor iedereen. Nu heeft ze niets om onder te slapen en dit met 6 kinderen.... Dit leven kunnen jullie zich niet voorstellen, ik kan het al moeilijk geloven en ik sta er met mijn neus bovenop....

- Televisie beelden....... het is allemaal waar.... maar dan levenecht

- In het kamp loopt een baan en MSF mag maar langs 1 kant lopen. Aan de andere kant zijn ze bezig met ontmijnen... Onbegrijpelijk toch? Gewoon zeg! aan de andere kant van de weg zijn ze aan het ontmijnen... Maar het zou veilig zijn.

- Het gebied waar nu het kamp ligt zal over 2 maanden overstromen eens het regenseizoen aanbreekt en dus moeten we verhuizen naar de andere kant. We zijn ermee bezig.

- Leuke verrassing was Erika. Met haar heb ik samen gewerkt in Libië.... Heerlijk om haar terug te zien.

- Dikwijls voel ik me zeer eenzaam in mijn werk. Ik werk alleen als expat, terwijl de dokters samen werken met de verpleegsters en dus sociaal bezig zijn of discussies hebben. Ik zit dikwijls alleen en zoveel bevallingswerk is er nog niet.... wel nog veel te organiseren.....

Voila dit is het een beetje,

zoals jullie wel zullen merken weet ik nog niet goed hoe mij hier te voelen maar anderzijds ben ik in kleine dingen ook gelukkig hoor.

Wat een ferme uitdaging weer, op een totaal ander vlak en wat heb ik nu te klagen? Niets toch..... Ik geniet ook zo hard van het te warme weer en de hemel.

Het is echt buiten leven en ik houd daar zo van.

Horen jullie eigenlijk iets op het nieuws hiervan?

Ook dit komt wel weer goed voor ons Cathy....