14 februari 2012, Zuid Soedan (deel 1)
Wie had nu verwacht dat Cathy in februari in Zuid Soedan zou zitten ipv Masisi (waar ik nog steeds niet geraakt ben)? Ik in elk geval niet en het is dan ook een aangename verrassing om uit de emergency missie in Congo te worden getrokken en in een nieuw land en in een nieuwe missie geplaatst worden. Gelukkig dat we flexibel zijn. Niet altijd zo gemakkelijk want dit vraagt opnieuw weer veel energie. Een week onderweg zijn, een nieuwe context, land, cultuur, groep, project,.. Maar bon we werken voor iets bij MSF.
Zuid Soedan is nog maar sinds half 2011 onafhankelijk geworden van Noord Soedan en heeft als nieuwe hoofdstad, Juba. Alles leek goed te lopen maar jammer genoeg met veel beloftes die nog steeds niet zijn verwezenlijkt. Het grootste probleem is echter de olie, altijd dezelfde boosdoener. De olie pijpen liggen in Noord Soedan maar de olie voorraad komt uit Zuid Soedan. Hoor je al de problemen aankomen nu die landen onafhankelijk geworden zijn?
De aankomst in Juba was al een avontuur op zich. De luchthaven heeft gelukkig een goede landingsbaan met 1 onthaalruimte. Geen bagageband maar mannen die de bagage vanuit het vliegtuig naar de onthaalruimte brengen. Het wordt me dan ook al snel duidelijk dat dit geen zwaar werk is als er maar 6 koffers zijn meegekomen voor een volle vlucht. Gelukkig stond mijn zak er bij maar het merendeel van de mensen had misérie. Ik heb dubbel geluk want ook het verkrijgen van een visum verloopt voor mij zonder moeilijkheden. MSF had gevraagd om een visum van 3 maand aan te vragen maar had ook verwittigd dat dit haast onmogelijk zou zijn. Blijkbaar doen ze heel moeilijk. Daar was bij mij niets van te merken. De man riep me en ik dacht problemen te hebben maar hij keek me in de ogen en zei dat hij voor mij een uitzondering wou maken, maar alleen voor mij en heb er bovenop nog een visum gekregen met meerdere entrées…. MSF stond perplex, haha….. Dat hadden ze nog nooit meegemaakt..
Een aangename verrassing toen ik op bureau toekwam: een bekend gezicht uit Guinée stond me op te wachten. Het was heerlijk om die vriendin terug te zien. Ze wist dat ik kwam en wou het als verrassing houden. In Juba was het dan ook een aangenaam arriveren en alle briefings waren goed georganiseerd waardoor ik vlug klaar was en ik zaterdagmiddag en zondag kon ontspannen. MSF logeert in het betere gedeelte van Juba, met restaurants waar we eens goed ons buikje konden vullen. Jammer genoeg met de nodige WC bezoekjes achteraf. Ik ben niet meer gewoon om te eten. Verder was het echt ontspannen. Volleybal gespeeld met ICRC (internationale Rode Kruis) met een wijs team en goede sfeer, leuke “women talk” gehad met mijn vriendin van Guinée, typische vrouwenfilm gekeken,…. Och gewoon even rustig aan doen.
Juba was wel heel warm en het slapen was dan ook verschrikkelijk, dus aan die vermoeidheid heb ik nog niet veel kunnen doen. Ik had zaterdagavond briefing met mijn medische verantwoordelijke, waarbij ik even had laten vallen dat ik wat last heb van draaiingen en of ze mijn bloeddruk niet eens kon controleren. Bleek dat die toch wel heel laag is waardoor mijn verantwoordelijke dan ook wou dat ik zondag mijn bloed ging controleren in het ziekenhuis van Juba….. Heb ik maar wijselijk voor gepast maar ik verhoog mijn water inname wel wat…
Maandag dan eindelijk vertrokken naar Maban. Maban is een soort van deelstaat in Zuid Soedan. Het ligt tegen de grens met Noord Soedan (Kartoem als hoofdstad), in het noord- oosten van het land, ook wel gekend als het gebied van de Upper Nile. Wie op de kaart kijkt: in de buurt van Malakai. In Maban liggen 3 dorpen waar ook de 3 vluchtelingkampen naar vernoemd zijn. We hebben El Fuji, eerst ontstaan, dan Doro en als laatste Jamaan. Het is in Jamaan waar ik zal werken als vroedvrouw. Omdat er alleen maar in Doro een ‘degelijke‘ landingsbaan is, ben ik daar aangekomen. Het landen was opnieuw een spektakel. De hele landingsbaan wordt afgezet met mensen van MSF omdat er anders dieren of kinderen over de baan zouden lopen. Dit is afgelopen week gebeurd met een geit, gelukkig is toen alles goedgekomen. Doro is een kamp dat al 3 maand bestaat en het meest op punt staat. De kampen bestaan steeds uit vluchtelingen uit het Noorden omdat er daar nu een burgeroorlog heerst. De mensen uit het Zuiden wensten de mensen vanuit het Noorden eerst welkom omdat Zuid Soedan ook jaren in een burgeroorlog geleefd heeft en de situatie herkenbaar was maar nu beginnen er onrusten te ontstaan. Het water begint op te geraken en de mensen van het Zuiden willen hun land terug….. MSF heeft hier een heel ziekenhuis opgebouwd, bestaande uit 8 tenten waarbij iedere tent zijn functie heeft. Zo is ook het verloskwartier in een tent. Overdag wordt het hier 45 graden dus dit echt bakken in die tenten. En ook ons slaapkamp bestaat alleen maar uit tenten. Ikzelf slaap momenteel op de grond omdat er niet genoeg matrassen zijn en ik kan jullie verzekeren dat zo een uitgedroogde grond echt hard is om op te slapen.
Het grappigste is dat we hier geen variatie hebben in eten, enkel pompoen en rijst, maar dat we iedere avond allemaal op Wifi zitten…. Is iets dat ik maar moeilijk kan vatten. Ook de wc’s en douches zijn echt overlevingsplaatsen. Het is een gat boven de grond met de nodige geur en vliegen…. Het zit hier vol met bijen en slangen dus zo comfortabel voel ik me niet op de grond maar het is overleven.
Morgen rijd ik door naar mijn eigen project in Jamaan. De groep is daar iets kleiner en er is nog minder eten maar blijkbaar hebben we wel een goede douche…. Er moet nog van alles opgebouwd worden rond het verloskwartier en ben dan ook benieuwd hoe ik dit op poten ga zetten. Vandaag heb ik in Doro gewerkt. De MFP had me gevraagd om een dag te blijven omdat de vroedvrouw hier een eerste missie is en wat moeilijkheden heeft. Echt geen gemakkelijk positie voor een eerste missie. Er bestaan hier geen opgeleide vroedvrouwen en dus is het zoeken naar vrouwen met een beetje interesse om bij te leren op medisch vlak, om nog niet te spreken over het communicatie probleem. (Noot voor mezelf, Cathy ga toch aub Arabisch gaan leren bij uw zus). Ze werkt met 15 traditionele vroedvrouwen en ik heb haar wat op weg geholpen qua ideeën en activiteiten die ze de volgende weken kan uitwerken. 15 is veel te veel en we hebben vandaag dus samen een job omschrijving opgesteld en besproken hoe ze mensen moet interviewen en uitkiezen. Ik denk dat de MFP wel tevreden was en ze vroeg of ik om de week terug kon komen naar Doro of zij naar Jamaan kon komen om in contact te blijven. Voelt zo raar aan om nu al een eerste missie zo te ondersteunen terwijl ik dit zelf nog maar 14 maanden doe.
Ben eens benieuwd wat er mij de komende weken in Jamaan staat te wachten in mijn verloskwartier. Gaan die 4 weken wel voldoende zijn? Ik houd jullie alleszins op de hoogte.
Wordt vervolgd…..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten